ตอนที่ 529 มีเรื่องขอร้อง + ตอนที่ 530 เป็นพวกรักร่วมเพศ?

ตอนที่ 529 มีเรื่องขอร้อง

หัวหน้าเคอหันไปมอง เป็นภูตหมอดังคาด จึงรีบร้อนลุกขึ้นไปต้อนรับ ตอนกำลังจะเรียกออกไปว่าภูตหมอก็นึกถึงคำพูดที่อีกฝ่ายกำชับไว้จึงเปลี่ยนคำ ขานเรียกด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้มว่า “คุณชายจิ่ว ท่านกลับมาแล้ว”

“ท่านหัวหน้าเคอ?” เฟิ่งจิ่วเลิกคิ้วขึ้น มองคนที่เข้ามาต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“รู้ว่าคุณชายจิ่วพักอยู่ที่นี่ ข้าจึงมาเยี่ยมโดยเฉพาะ” เขายิ้มหยีตา รอยยิ้มที่เป็นมิตรทำให้เขาดูแล้วเหมือนจะน่าคบหายิ่งนัก

แต่ใครๆ ต่างรู้กัน เป็นหัวหน้าตลาดมืดได้จะเป็นคนน่าคบหาได้อย่างไร? แค่เขามีท่าทีแตกต่างออกไปกับแต่ละคนที่ต่างกันเท่านั้นเอง

“ข้าออกไปแต่เช้าตรู่ คิดว่าหัวหน้าเคอคงรอนานแล้วกระมัง?” เธอยิ้มๆ เห็นเขามาถึงที่นี่แล้ว ย่อมไม่อาจเสียมารยาทเป็นธรรมดา ดังนั้นจึงทำมือเชื้อเชิญ “เชิญหัวหน้าเคอด้านใน ข้าเพิ่งกลับมาจากข้างนอกพอดี ยังไม่ได้กินมื้อเที่ยงเลย มาด้วยกันสิ!”

ได้ยินคำพูดนี้ ไฟโกรธในใจหัวหน้าเคอที่รอมากว่าชั่วยามพลันหายไป รอยยิ้มบนหน้ายิ่งกว้างขึ้น รีบบอกว่า “น้ำใจของคุณชายจิ่ว ทำให้ข้าปลาบปลื้มใจจริงๆ”

ขณะพูดก็เห็นชายไว้เคราหนาสวมชุดคลุมสีดำเดินเข้ามา ฝีเท้าหยุดลงข้างกายเฟิ่งจิ่ว เห็นเช่นนี้เขาจึงถาม “ไม่ทราบว่าท่านนี้คือ?”

“เขาเป็นเพื่อนข้า แซ่หลิง” เฟิ่งจิ่วยิ้มๆ มองหลิงโม่หานข้างกายและเอ่ยว่า “ท่านนี้คือหัวหน้าตลาดมืด”

หลิงโม่หานทำเพียงกวาดมองหัวหน้าเคอ ก่อนสาวก้าวเดินไปด้านในโดยไม่แม้แต่จะทักทาย

แม้เป็นเช่นนี้ ใบหน้าหัวหน้าเคอกลับไม่กล้ามีอาการไม่พอใจเพราะเพิ่งโดนชายคนนั้นกวาดตามอง เมื่อแววตาเฉียบคมลึกล้ำนั้นมองผ่านบนร่างเขา พริบตานั้นร่างกายเหมือนถูกกลิ่นอายหนาวเหน็บเย็นเยียบปกคลุม ทำเอาใจเขาหวาดหวั่น

แค่แววตาเดียวยังทำให้เขาหวาดกลัวได้ ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ!

“ขออภัยด้วย เขาเป็นคนแบบนี้แหละ” เฟิ่งจิ่วยิ้มขอโทษ

“ไม่เป็นไรๆ” หัวหน้าเคอหัวเราะร่า จากนั้นถึงตามเขาเข้าไปด้านใน

เหลิ่งหวาสั่งเถ้าแก่เตรียมพวกอาหารส่งขึ้นมาบนห้องปีกชั้นสอง เถ้าแก่ไม่กล้าละเลย รีบสั่งเสี่ยวเอ้อร์ไปจัดการ ในใจถอนหายใจเบาๆ ดีแล้วที่ไม่ได้มาหาเรื่องกัน เขาก็กลัวว่าโรงเตี๊ยมนี้จะโดนถล่มเสียแล้ว

ห้องปีกชั้นสอง เฟิ่งจิ่วกับหลิงโม่หานรวมถึงหัวหน้าเคอสามคนนั่งลงตรงโต๊ะในห้องด้านนอก สุราอาหารยังไม่มา เหลิ่งหวาข้างๆ จึงรินน้ำชาให้ทั้งสามคน จากนั้นไปยืนเงียบอยู่อีกด้าน

“คุณชายจิ่ว นี่เป็นของขวัญที่เตรียมไว้ให้ท่านเป็นพิเศษ” หัวหน้าเคอส่งสัญญาณให้คนนำของขวัญเข้ามา

“ไม่มีผลงานไม่รับสินจ้าง ของขวัญชิ้นนี้ข้าจะรับไว้ได้อย่างไร!”

หัวหน้าเคอยิ้มๆ “เป็นของเฉพาะในท้องถิ่นเล็กๆ น้อยๆ ทั้งนั้น ไม่ใช่ของขวัญล้ำค่าอะไร คุณชายจิ่วโปรดรับไว้ด้วย!”

กล่าวไปเช่นนี้ หากเฟิ่งจิ่วไม่กล้าก็ไม่ไว้หน้ากันแล้ว ดังนั้นเธอจึงให้สัญญาณเหลิ่งหวามมาเก็บของไป พลางบอกกับหัวหน้าเคอ “เช่นนั้นต้องขอบคุณหัวหน้าเคอมาก”

“ข้าขอละลาบละล้วง อันที่จริงวันนี้มาเยี่ยมเยือน แท้จริงมีเรื่องจะขอร้อง” เขาไม่อ้อมค้อม บอกเจตนาที่มาหาตามตรง

ได้ยินแล้วเฟิ่งจิ่วเหลือบมองหลิงโม่หานที่ดื่มชาอยู่เงียบๆ แล้วมองหัวหน้าเคอ เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “หัวหน้าเคอเป็นถึงหัวหน้าตลาดมืด เรื่องที่แม้แต่หัวหน้าเคอยังทำไม่ได้ เกรงว่าจะช่วยอะไรได้ยากนัก”

เมื่อได้ยินดังนั้น หัวหน้าเคอรีบบอก “ไม่ๆๆ เรื่องนี้มีเพียงคุณชายจิ่วที่ช่วยเหลือได้”