ตอนที่ 551 ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก + ตอนที่ 552 ไม่มีหน้าจะพบเจ้า

ตอนที่ 551 ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก

ได้ยินคำพูดนี้ ซู่ซีมองเขาแล้วมองผู้เฒ่าเฟิ่งที่เมาไม่รู้เรื่อง หัวใจสั่นไหววูบหนึ่ง

“ท่านน้า คืนนี้ดึกแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อน” หลินเฉิงจื้อก้มคารวะ และจากไปทั้งรอยยิ้ม

ซู่ซีมองคนที่นอนฟุบอยู่บนโต๊ะ ชะงักเล็กน้อยก่อนก้าวเข้าไปเรียก “พี่ซานหยวน? พี่ซานหยวน?”

“อืม? ซะ ซู่ซี?” ผู้เฒ่าเฟิ่งขานเรียกอย่างไร้สติ แม้ดวงตาเปิดครึ่งหนึ่ง แต่เมาเสียจนแยกแยะอะไรไม่ชัดเจนแล้ว

ซู่ซีผุดรอยยิ้มอ่อนโยน “ข้าเอง ท่านเมามาก ข้าจะประคองท่านเข้าไปแล้วกัน!” พูดพลางพยุงเขาขึ้นมา จากนั้นเดินไปยังตัวเรือน

องครักษ์ตรงมุมมืดจ้องมองสองคนเข้าเรือนไป ตาค้างกันทันที ท่านน้าซู่ซีคงไม่คิดจะ…คิดจะทำเช่นนั้นจริงกระมัง?

เป็นไปตามคาด เรื่องนี้ต้องให้คุณชายใหญ่ลงมือ คุณชายใหญ่ถือไหเหล้ามาก็จัดการเรื่องนี้เสร็จสรรพทันที

ภายในห้อง ซู่ซีช่วยเขาล้างหน้าล้างตา ก่อนเปลี่ยนชุดซับในตัวสะอาดให้แล้วประคองเขามานอนบนเตียง ขณะมองคนที่นอนอยู่บนเตียง นัยน์ตานางมีความลังเล นางไม่รังเกียจที่เขาชรา แต่เกรงว่าหากทำเช่นนั้นจริง พรุ่งนี้เขาตื่นขึ้นมาจะกล่าวโทษนางหรือไม่?

ระหว่างที่หัวใจกำลังขัดแย้ง ก็นึกถึงคำพูดคืนนี้ที่เขาบอกกับเฉิงจื้อ เป็นดั่งเฉิงจื้อพูดไว้ เขาไม่กล้าข้ามไปถึงขั้นนั้น ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมไม่ให้นางก้าวข้ามขั้นนี้เสียเองเล่า?

อย่างไรเสียชีวิตนี้นางก็เลือกเขาแล้ว

หลังจากตัดสินใจได้ ในใจมีทั้งความตื่นเต้น เขินอาย กระวนกระวาย และไม่สงบใจ นางยืนอยู่ข้างเตียงสักพัก นึกได้ว่าภายในเรือนนี้ยังมีองครักษ์ลับคอยคุ้มกัน ดังนั้นจึงเดินออกไปด้านนอกและกวาดมองตรงมุมมืด “พวกเจ้าถอยไปให้หมด ไปเฝ้านอกเขตเรือนไว้อย่าให้ใครมารบกวน”

“ขอรับ!” องครักษ์ลับสองสามคนดวงตาเป็นประกาย พากันกระโดดออกไปเฝ้านอกเขตเรือน เสียงตอบรับนี้ระรื่นอย่างยิ่ง

ซู่ซีมองด้านนอกแวบหนึ่ง ปิดประตูลงอีกครั้ง หมุนตัวเดินเข้าด้านในและมายังเตียงนอน นางมองคนบนเตียงพลางก้มหน้าลงอย่างเหนียมอายเล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นค่อยๆ แก้เสื้อผ้าของตนออก…

ในอีกเขตเรือนหนึ่ง หลินเฉิงจื้อที่ตัวมีกลิ่นเหล้ากลับถึงเรือนตนเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ยังไม่ทันเข้าห้องก็เห็นภรรยาเขาเปิดประตูออกมาต้อนรับ

“ท่านพี่ ข้าได้ยินว่าท่านไปดื่มเหล้ากับท่านอาเฟิ่งหรือเจ้าคะ?” ฮูหยินใหญ่มายังข้างกายเขา ได้กลิ่นเหล้าบนตัว และเห็นสีหน้าเขายิ้มแย้ม จึงอดแปลกใจไม่ได้ ถามยิ้มๆ ว่า “ดูท่าทางท่านพี่เหมือนจะมีความสุขมาก? คุยกับท่านอาเฟิ่งถูกคอนักหรือเจ้าคะ”

“ฮี่ๆ ท่านอาเฟิ่งคนนี้ยังชอบดื่มเหล้าเหมือนเมื่อก่อนเลย” เขาส่ายหน้าพูดด้วยรอยยิ้ม มือหนึ่งโอบเอวพานางเข้าเรือนด้วยกัน “คืนนี้ข้ามีความสุขมากจริงๆ อืม เทียบกับคืนนี้แล้ว ข้ายังอยากรู้เรื่องพรุ่งนี้เช้ามากกว่า”

เอ่ยถึงตรงนี้เขาก็ยิ้มอีกครั้ง ภรรยาเขาเห็นแล้วทำสีหน้าแปลกใจ ยกน้ำเข้ามาให้เขาล้างหน้าพลางถามว่า “พรุ่งนี้เช้ามีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ ดูจากท่าทางท่าน หรือว่าจะมีเรื่องน่ายินดีอะไร?”

ออกไปแล้วกลับมาคราวนี้ ทำตัวมีลับลมคมในนัก

“ข้าถือเหล้าวิญญาณที่เก็บไว้ไปให้ท่านอาเฟิ่งดื่ม แต่ดูท่าทางคืนนี้ของดีที่ข้าเก็บมาหลายปีจะไม่สูญเปล่า” เขายิ้มๆ ล้างมือล้างหน้าและรับผ้ามาเช็ด จากนั้นไล่ข้ารับใช้ออกไป ถอดเสื้อนอกแล้วบอกว่า “ตระกูลเราน่าจะใกล้มีเรื่องมงคลแล้ว พรุ่งนี้เช้าเจ้าเรียกพวกพี่น้องมาด้วย ทุกคนต้องช่วยท่านน้าเตรียมงานอย่างดี พวกเรามีท่านน้าเช่นนี้เพียงคนเดียว งานแต่งท่านน้าต้องจัดให้อย่างสมเกียรติ”

………………………………………………….