ตอนที่ 623 ปักหลัก + ตอนที่ 624 เม็ดบัวเขียวในท้อง

ตอนที่ 623 ปักหลัก

“ฮี้!”

เหล่าไป๋โน้มต่ำลงถึงกีบหน้า เชิดตั้งสะโพกสะบัดส่ายอย่างเอาใจ มันที่โดนดึงหูไว้ไม่กล้าหนีเลย ได้แต่ร้องเสียงเบาและพยายามทำให้นายท่านหายโกรธ

หนุ่มน้อยผิวคล้ำที่มองเสียจนตาค้างไปวิ่งตามมา มองม้าประหลาดที่มีพลังวิญญาณมากนัก แล้วมองหนุ่มน้อยชุดแดงที่เปื้อนฝุ่นขี้เถ้าไปทั้งตัว ขยับปากไม่รู้จะพูดอะไรดี

“ครั้งหน้าหากเจ้ากล้าเห็นสาวงามแล้วตื่นเต้นเสียจนเกินขอบเขต ข้าจะตอนเจ้าซะ”

เฟิ่งจิ่วหรี่เสียงลงพูดข้างหูเหล่าไป๋เบาๆ น้ำเสียงนั้นมีกลิ่นอายอันตรายบางส่วน เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยเจตนาตักเตือน

เพียงเห็นเหล่าไป๋ได้ยินแล้วเหงาหงอยทันที สะโพกที่ส่ายสะบัดไม่กล้าขยับอีกต่อไป มันหมอบลงบนพื้นอย่างเป็นระเบียบ พร้อมทั้งร้องเสียงเบา

“หึ!”

เฟิ่งจิ่วแค่นเสียงเย็นถึงจะปล่อยมือที่ดึงหูมันออก ปัดๆ ฝุ่นขี้เถ้าบนตัว แล้วเหลือบมองหนุ่มน้อยที่ยืนอึ้งข้างๆ บอกว่า “ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าโรงเตี๊ยมไหนไม่เลวนะ? ตั้งอยู่ที่ใด? นำทางไปซิ!”

“โอ้ ได้ๆ อยู่ข้างหน้าไม่ไกล คุณชายตามข้ามาเลย” หนุ่มน้อยได้สติกลับมาก็รีบเอ่ยไป เห็นคุณชายชุดแดงจูงม้าเอง เขาจึงนำทางอยู่ข้างหน้า

ความเชื่อในสิ่งที่เห็นก่อนหน้านี้ เห็นคุณชายชุดแดงในความเสเพลรักอิสระยังมีความเกียจคร้านบางส่วน เดิมนึกว่าเป็นคุณชายจากในตระกูลใหญ่ ต้องมาลงชื่อสมัครที่สำนักศึกษาหมอกดาราแน่ๆ แต่เมื่อเห็นภาพก่อนหน้านี้ เขาก็ทิ้งความเป็นไปได้นั้นไปทันที

คุณชายชุดแคงคนนี้หน้าตาหล่อเหลาโดดเด่น เขาอยู่เมืองซิงอวิ๋นมาหลายปียังไม่เคยเห็นชายคนไหนเทียบกับหน้าตาอันงดงามของเขาได้ แต่ภาพที่โดนตบเสียจนหัวซุกหัวซุนนั้นทำให้เขาเสียภาพลักษณ์ไปมากจริงๆ

อย่างไรเขาก็นึกไม่ถึงว่าคุณชายท่าทางสูงส่งเช่นนี้จะทำเรื่องน่าขายหน้าเช่นนั้นได้ เดาว่าถึงอยู่ในตระกูลก็คงเป็นแค่ลูกชายผู้ลากมากดีที่ไร้การศึกษา

“คุณชาย เป็นที่นี่แหละ”

หนุ่มน้อยผิวคล้ำพาเฟิ่งจิ่วมาถึงหน้าโรงเตี๊ยมที่หรูหรา บอกว่า “โรงเตี๊ยมนี้มีชื่อเสียงในเมืองฝั่งตะวันออก พื้นที่ด้านในค่อนข้างใหญ่ ซ้ำยังมีเรือนให้คนในโรงเตี๊ยมสามารถดื่มชาพูดคุย ข้างในพักได้สะดวกสบายยิ่ง แต่ราคาก็สูงมากเช่นกัน”

“อืม” เฟิ่งจิ่วขานรับ พร้อมทั้งมองโรงเตี๊ยมนั้น

เห็นว่ามาแขกมาผู้ช่วยด้านในจึงออกมาต้อนรับ “คุณชายจะพักโรงเตี๊ยมหรือขอรับ? รีบเชิญด้านใน”

“ดูแลม้าข้าอย่างดีด้วย”

เธอยื่นเชือกม้าให้ผู้ช่วย ถึงจะบอกกับหนุ่มน้อยผิวคล้ำที่คอยอยู่ข้างๆ ว่า “เจ้ากลับไปเถอะ! ไม่ต้องนำทางข้าแล้ว” ตอนนี้เธอแค่อยากจะไปอาบน้ำและพักผ่อนสักพัก

หนุ่มน้อยผิวคล้ำเกาหัวอย่างเกรงใจนิดหน่อย “ชะ เช่นนั้นสิบเหรียญเงินนี้…” เขาแค่นำทางมาหนึ่งช่วงถนน และเล่าเรื่องไปบ้างคร่าวๆ จะเอาเงินเขาไปสิบเหรียญเงินเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่าไร

ได้ยินเช่นนี้เฟิ่งจิ่วก็ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ โบกๆ มือ “เจ้ากลับไปได้แล้ว” กล่าวจบก็จะสาวก้าวเดินเข้าโรงเตี๊ยม ยามนี้กลับเห็นหนุ่มน้อยผิวคล้ำยื่นของสิ่งหนึ่งมาให้

เธอหันมองไปเล็กน้อย เห็นหนุ่มน้อยคนนั้นเอ่ยยิ้มๆ อย่างเกรงใจ “นี่เป็นแผนที่เมืองซิงอวิ๋น ข้าวาดขายเอง สิ่งนี้ ข้าให้คุณชายไปแล้วกัน!” ระหว่างพูดหลังจากเขานำแผนที่ยัดใส่มือเฟิ่งจิ่วก็วิ่งไปโดยเร็ว

เห็นเช่นนี้ เฟิ่งจิ่วก็เลิกคิ้วและหลุดยิ้มเล็กน้อย มองแผนที่ในมือแล้วส่ายหน้าก้าวเดินเข้าโรงเตี๊ยมไป หลังจากจ่ายเงินถึงจะตามผู้ช่วยไปยังห้องปีกด้านหลัง…

………………………………………………….