ตอนที่ 354
ตอนที่ 705 ท่านกลายเป็นบรรพชนนักรบแล้ว? + ตอนที่ 706 หอคอยพลังเร้นลับชั้นเก้า
October 22, 2026
ตอนที่ 705 ท่านกลายเป็นบรรพชนนักรบแล้ว?
รองเจ้าสำนักได้ยินก็ลูบๆ เคราหรี่ตาลง “หากเป็นเช่นนี้จริง เช่นนั้นก็ดี”
เขาเผยรอยยิ้มออกมา “สำนักยาเซียนของหมอกดาราเราใกล้จะถูกลืมแล้ว โดยเฉพาะการแข่งขันแลกเปลี่ยนเชื่อมสัมพันธ์กับพวกสำนักศึกษาระดับหกขึ้นไป พวกเราถึงกับไม่มีแม้แต่นักเรียนที่เข้าแข่งได้ หากเขาชำนาญด้านกลั่นยาเซียนจริง ต่อให้อนาคตไม่มีทางสร้างรากฐานได้ แต่ถ้าประสบความสำเร็จด้านยาเซียนคงไม่โดนใครดูถูก”
เช้าตรู่วันต่อมา ขณะที่เฟิ่งจิ่วยังนอนตื่นสาย ด้านนอกอาศรมก็มีเสียงกวนสีหลิ่นแว่วมา
“เสี่ยวจิ่ว? เสี่ยวจิ่ว?”
เขาสวมชุดนักเรียนสีน้ำเงินของสำนักพลังเร้นลับ รูปร่างสูงโปร่งบึกบึน ท่าทางฮึกเหิมองอาจ ท่ามกลางความเฉียบแหลมในดวงตายังซ้อนเร้นคมมีดไว้ ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายเช่นผู้แข็งแกร่ง
ใช่แล้ว ในช่วงเวลาสั้นๆ ไม่ถึงสามเดือน เขาผ่านหอคอยพลังเร้นลับชั้นเก้าแล้ว ศักยภาพเพิ่มพูนขึ้น ยามนี้เป็นผู้ฝึกตนระดับบรรพชนนักรบ พลังเช่นนี้ในหมู่นักเรียนสำนักพลังเร้นลับมีน้อยคนนักจะเทียบได้
หลังออกจากหอคอยพลังเร้นลับ ไม่ถึงหนึ่งวันชื่อเสียงของกวนสีหลิ่นก็กระจายไปทั่วสำนักพลังเร้นลับ เพราะเขาที่เป็นนักเรียนใหม่แทบจะกลายเป็นอันดับหนึ่งของสำนักพลังเร้นลับภายในเวลาไม่กี่เดือน
เรียกไปสองสามครั้งยังไม่ได้ยินความเคลื่อนไหว คิดว่าหลับสนิท เขาจึงยิ้มๆ แล้วนั่งลงใต้ต้นไม้ มองไปยังหมีดำตัวใหญ่ที่เฝ้าอยู่ข้างอาศรม ยิ้มเอ่ยด้วยว่า “เจ้าเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์ตัวที่เสี่ยวจิ่วพากลับมาจากเทือกเขาหมื่นอสูรสินะ? นึกไม่ถึงว่าตัวใหญ่เพียงนี้นางก็ยังเก็บไว้”
“กรร!”
โดนเขม่นเข้าแล้ว เสี่ยวเฮยคำรามแต่ไม่ได้โจมตีเขา เพียงหมอบจ้องมองอย่างระวังตัว
“ไม่ต้องคำรามเลย เจ้าขู่ข้าไม่ได้หรอก ข้าเป็นพี่ชายของนายเจ้า เข้าใจหรือไม่?” กวนสีหลิ่นกล่าวยิ้มๆ สายตาเหลือบมองไปโดยไม่ตั้งใจ ก็เห็นเหล่าไป๋โผล่ออกมาจากพงหญ้าไม่ไกล
“ฮี่! กวนกวน เจ้ามาแล้ว!”
เหล่าไป๋เห็นกวนสีหลิ่นก็ทักทายด้วยความตื่นเต้นดีใจอย่างอดไม่ได้ พลางส่ายสะบัดหางย่างกีบม้าเดินเข้ามา ทั้งภูมิใจและเย่อหยิ่ง “กวนกวน ข้าเหล่าไป๋พูดได้แล้ว ตกใจหรือไม่? ฮ่าๆๆๆๆ!”
ครั้นได้ยินเหล่าไป๋เอ่ยปากพูดภาษามนุษย์ ซ้ำยังหัวเราะฮี่ๆ และเรียกเขาว่ากวนกวนอะไรนั่น กวนสีหลิ่นเพียงรู้สึกว่าหน่ายใจ สีหน้ายังแปลกๆ ขึ้นมา เห็นมันเดินเข้ามาใกล้ก็พินิจมองจากหัวจรดเท้า ถามว่า “เหล่าไป๋ เจ้าก็ยังเป็นเช่นนั้น ไม่ใช่สัตว์เทวะ แล้วจะพูดได้อย่างไร?”
“ทำไมจะพูดไม่ได้? เดิมทีข้าเหล่าไป๋ไม่ใช่ม้าทั่วไป อีกทั้งยังมีนายท่านที่ไม่ธรรมดา จะพูดภาษามนุษย์ก็เป็นเรื่องที่ไม่ช้าก็เร็ว”
น้ำเสียงของมันมีความอวดดีที่ยากจะปกปิด หากเปล่งจากปากคนก็ไม่แปลกอะไรนัก แต่ดันมาจากปากม้าตัวนี้ พอเข้าคู่กับสายตาแสนย่ามใจ มองอย่างไรก็ทำให้มุมปากกระตุก รู้สึกแต่ว่าน่าเหลือเชื่อ
“พี่สีหลิ่น? ท่านออกมาจากหอคอยพลังเร้นลับแล้วหรือ”
เสียงงัวเงียของเฟิ่งจิ่วดังขึ้น กวนสีหลิ่นมองไปเห็นนางเดินหาวออกมา ดวงตาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง ท่าทางยังไม่ตื่นดี ดังนั้นจึงยิ้มเอ่ยว่า “ข้าออกมาเมื่อคืน ได้ยินเรื่องเจ้าในสำนักศึกษาช่วงนี้ เช้านี้จึงมาหา เจ้าเนี่ยนะ ไปที่ไหนก็เด่นสะดุดตาเสียจริง มาซ่อนตัวถึงสำนักยาเซียนที่แทบจะร้างยังก่อเรื่องได้มากมายเพียงนั้นอีก”