ตอนที่ 364
ตอนที่ 725 เฟิ่งจิ่วเป็นใครกันแน่? + ตอนที่ 726 ล้วนแล้วแต่อารมณ์
October 22, 2026
ตอนที่ 725 เฟิ่งจิ่วเป็นใครกันแน่?
ชั่วขณะที่ประตูห้องเปิดออก เจ้าสำนัก รองเจ้าสำนัก รวมถึงอาจารย์หลูหันกลับไปมองทันควัน เห็นเฟิ่งจิ่วกับกวนสีหลิ่นในชุดสีฟ้าเดินออกมาพร้อมกัน สีหน้าท่าทีของสองคนเรียบเฉย ไม่มีอะไรพิเศษ แต่เมื่อเห็นสองคนเป็นเช่นนี้และไม่เห็นหมออีกสองคน หัวใจพวกเขาก็หนักอึ้งเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้
หรือว่ายังช่วยชีวิตไม่ได้? เวลาสี่ชั่วยาม ตามที่โม่เฉินพูดไว้ อาจารย์หลูคนนั้นน่าจะสิ้นใจไปตั้งแต่สองชั่วยามแล้วถึงจะถูก...
“ท่านเจ้าสำนัก ท่านรองเจ้าสำนัก คนอยู่ด้านใน ข้ากำชับหมอทั้งสองไว้แล้ว ที่เหลือพวกท่านก็จัดการตามสมควรแล้วกัน! ที่นี่คงไม่มีเรื่องอะไรอีก ข้าขอตัวกลับก่อน” เฟิ่งจิ่วกล่าวจบ ก็เดินออกไปพร้อมกวนสีหลิ่น
ครั้นทั้งสามได้ยินคำพูดเฟิ่งจิ่ว หัวใจก็เต้นสะดุด ตายแล้วจริงๆ หรือ ถึงให้พวกเขาจัดการเรื่องต่อ?
พอนึกถึงตรงนี้ พวกเขารีบร้อนเดินไปข้างใน
ส่วนเฟิ่งจิ่วที่มาถึงด้านนอกบอกกวนสีหลิ่นกับเยี่ยจิงว่า “ไม่ไหวเลย เมื่อเช้าข้านอนไม่พอ ตอนนี้ยังทำงานจริงจังตั้งสี่ชั่วยาม ข้ากลับไปต้องงีบหลับพักผ่อนเสียหน่อย”
“อืม เช่นนั้นเจ้ารีบกลับไปพักผ่อนเถอะ วันนี้ข้าไม่เข้าไปรบกวนเจ้าแล้ว รอเที่ยงวันรุ่งขึ้นค่อยเข้าไปหาเจ้า” กวนสีหลิ่นยิ้มๆ แล้วบุ้ยใบ้ให้รีบกลับไป
“ได้ เช่นนั้นข้าไปก่อน”
เฟิ่งจิ่วพูดจบก็มองเยี่ยจิงที่อยากจะพูดแต่หยุดไว้ เผยรอยยิ้มกล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง อาจารย์หลูไม่เป็นอะไร การผ่าตัดประสบความสำเร็จดียิ่ง เรื่องที่เหลือข้ากำชับหมอสองคนนั้นไว้แล้ว ผ่านไปสักสองวันเขาคงฟื้น หากฟื้นตัวดี ครึ่งเดือนก็ลงจากเตียงมาเดินได้”
เยี่ยจิงได้ยินเช่นนี้ หัวใจที่หวั่นๆ ในที่สุดก็ผ่อนคลายลง นางมองเฟิ่งจิ่ว ดึงๆ แขนอีกฝ่ายพลางกล่าวด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณเจ้าด้วย เฟิ่งจิ่ว”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก”
เฟิ่งจิ่วโบกๆ มือพลางยิ้ม หลังจากขึ้นนั่งขนนกบินก็มุ่งหน้าไปยังอาศรม ภายในใจทอดถอนใจเบาๆ รู้สึกว่าการฝึกบำเพ็ญในสำนักศึกษานี้จะยุ่งเกินไปแล้วจริงๆ มีเรื่องราวตั้งมากมาย จะนอนหลับเพื่อความงามยังยากเย็นเลย หากไม่ระวังเกรงว่าแม้แต่อาศรมอาจถูกคนระเบิดก็เป็นได้
เวลาเดียวกันนี้ เมื่อสามคนที่เข้าไปดูสถานการณ์ด้านในเห็นหมอสองคนสีหน้าขาวซีดริมฝีปากสั่นเครือเล็กน้อย ฝีเท้าที่เดิมทีจะก้าวไปข้างหน้าก็ชะงักโดยทันที
“อาจารย์หลูเป็นอย่างไรบ้าง?” เจ้าสำนักเอ่ยถาม สายตาหยุดลงบนร่างหมอสองคนนั้น
หมอสองคนเห็นพวกเขาก็ถอนหายใจเบาๆ อย่างอดไม่ได้ สงบสติอารมณ์แล้วเอ่ยว่า “ท่านเจ้าสำนักวางใจเถอะ อาจารย์หลูไม่เป็นอะไรแล้วขอรับ”
“ไม่เป็นอะไร? ไม่เป็นอะไรจริงๆ หรือ”
เสียงรองเจ้าสำนักขึ้นสูงเล็กน้อย พร้อมชี้คนบนเตียงที่นอนอยู่ด้านหลังพวกเขาอย่างค่อนข้างยากจะเชื่อ “มะ ไม่ใช่ว่าเปิดช่องบนศีรษะรึ? เช่นนี้จะไม่เป็นไรหรือ?”
ได้ยินรองเจ้าสำนักเอ่ยคำนี้ขึ้นอีกครั้ง สีหน้าของหมอทั้งสองขาวซีดบางส่วน แต่ยังคงพยักหน้า “ขอรับ เฟิ่งจิ่วบอกว่าไม่เป็นไร รักษาชีวิตไว้ได้ ผ่านไปสองวันคงฟื้น หากฟื้นตัวได้ค่อนข้างดีครึ่งเดือนก็จะลงจากเตียงได้”
อาจารย์หลูไม่เป็นไร แต่พวกเขาสองคนเกือบจะเป็นอะไรไปแล้ว
พวกเขาไม่เคยเห็นใครกล้าเปิดช่องบนศีรษะคนเลย เมื่อเห็นภาพเช่นนั้นแข้งขาก็อ่อนไปหมด รักษาชีวิตอาจารย์หลูไว้ได้ ทว่าพวกเขาสองคนที่เห็นตั้งแต่ต้นจนจบต้องฝืนประคองไว้ตลอดถึงจะไม่ตกใจจนเป็นลมไป
แม้ไม่อยากยอมรับ กลับจำต้องยอมรับว่าทักษะการแพทย์ของนักเรียนนามเฟิ่งจิ่วคนนั้นดีมากจริงๆ ทำให้พวกเขาทั้งหวาดกลัวและสั่นสะท้านตกใจในเวลาเดียวกัน
สำหรับหมอ พวกเขาชัดเจนยิ่งว่านี่เป็นวิธีรักษาที่ไม่เคยเห็นมาก่อน วิธีรักษาที่คนโลกนี้ไม่รู้และควบคุมไม่ได้ ลึกๆ ในใจพวกเขาถึงกับเกิดความสงสัย
เฟิ่งจิ่วคนนี้เป็นใครกันแน่?