ตอนที่ 93 ที่แท้ก็ร้ายกาจยิ่งนัก! + ตอนที่ 94 ถูกทรมาน!

ตอนที่ 93 ที่แท้ก็ร้ายกาจยิ่งนัก! + ตอนที่ 94 ถูกทรมาน! Ink Stone_Romance ตอนที่ 93 ที่แท้ก็ร้ายกาจยิ่งนัก!

“งั้นเจ้าก็ไม่ควรเอาชีวิตมาเดิมพัน!”

หงส์ไฟน้อยถลึงตามอง ใบหน้าเล็กอ้วนท้วมเป่าแก้มป่อง “หากเจ้าเข้าขั้นสูงแล้วเกิดอุบัติเหตุอะไรเข้า ใครจะไปช่วยเขา?”

“แม้วรยุทธ์ข้าในตอนนี้จะสามารถจัดการกับผู้ฝึกเซียนระดับปรมาจารย์ขั้นสูงสุดได้ แต่ข้ากังวลว่าเมื่อถึงเวลา หากพละกำลังอีกฝ่ายเหนือกว่านี้ จำต้องเกิดสถานการณ์ที่ไม่อาจถอยกลับได้แน่”

น้ำเสียงเธอชะงักเล็กน้อย ครุ่นคิดนิดๆ ว่า “หนำซ้ำ ข้าวางค่ายกลกระบี่ไว้ในเรือน หากไม่ใช่นักวางค่ายกลก็ไม่มีทางแก้ออกได้แน่ ดังนั้น ถึงเหลิ่งหวาจะยังไม่ฟื้นขึ้นมาบอกเรื่องทั้งหมด ข้าก็รู้ว่าเรื่องครั้งนี้นั้นแตกต่างออกไป ศัตรูที่ข้าจะเผชิญต้องแข็งแกร่งมาก”

“ก็ได้ๆ เจ้าอย่ากินยานั่นเลย ถึงเวลาหากเจ้าสู้ไม่ไหวจริงๆ จะให้ดีก็ให้ข้าช่วยเจ้าเป็นพอ”

เมื่อฟังคำพูดนี้ สายตาเฟิ่งจิ่วก็จับจ้องบนเรือนร่างเล็กๆ นั่นด้วยความสงสัยต่อคำพูดเขาที่ไม่อาจปิดบัง

“เจ้าเด็กน้อย ถึงเจ้าเป็นสัตว์เทวะในตำนาน แต่อันที่จริงตอนนี้ก็เป็นเพียงวัยเด็ก ซ้ำยังรูปลักษณ์เช่นมนุษย์เด็กน้อยสามขวบ หากเป็นคนที่แม้แต่ข้าก็ยังสู้ไม่ไหว เจ้าจะทำอะไรได้เล่า?”

เอาเถอะ! แต่ไหนแต่ไรเธอก็คิดว่าเด็กน้อยแขนขาสั้นตัวอ้วนจ้ำม่ำราวกับตุ๊กตานำโชคนี้ไม่เห็นมีกำลังต่อสู้อะไร ที่จริงแล้ว เขายังไม่โตเลยไม่ใช่หรือ?

ถ้าเจอกับผู้แข็งแกร่งที่แม้แต่เธอยังสู้ไม่ไหวเข้าจริงๆ ก็ไม่เชื่อหรอกว่าเขามีฝีมือพอจะช่วยได้

ทว่าหงส์ไฟน้อยพอฟังคำพูดนี้ก็ไม่ชอบใจนัก สองแขนเล็กๆ ยกขึ้นกอดอก บั้นท้ายหย่อนลงนั่งบนพื้น แล้วถลึงมองนางด้วยแววตาขุ่นเคือง “เจ้าดูถูกกันให้น้อยๆ หน่อย! ข้าไม่ไร้ประโยชน์เหมือนเด็กทารกมนุษย์อายุสามขวบของพวกเจ้า ข้าแข็งแกร่งมากนะ!”

เขาเน้นย้ำอีกครั้ง แม้เฟิ่งจิ่วจะไม่คิดว่าคำพูดเขาเป็นความจริงก็ตาม

“นายท่าน อาหวาฟื้นแล้วเจ้าค่ะ”

ด้านนอกมีเสียงเหลิ่งซวงดังลอยมา

พอเฟิ่งจิ่วในห้วงมิติได้ยิน ก็มองเม็ดยาในมือแวบหนึ่ง คิดแล้วคิดอีก จึงเก็บมันขึ้นมา ก่อนจะกำชับว่า “เจ้าอยู่ฝึกฝนวิชาด้านในนี้อย่างว่าง่ายไปเถิด” ขณะที่พูด ถึงจะแวบตัวออกจากห้วงมิติ

เมื่อเปิดประตูห้องออก ก็เห็นใบหน้าระรื่นของเหลิ่งซวง

“นายท่าน อาหวาฟื้นแล้วเจ้าค่ะ”

“อืม” เธอพยักหน้า ถึงจะสาวเท้าก้าวเดินไปยังห้องของเหลิ่งซวง

มาถึงในห้อง เห็นเหลิ่งหวาบนเตียงลืมตาขึ้นมาแล้ว พอเห็นเธอมาจึงคิดจะลุกขึ้น แต่ก็โดนเธอกดไว้ “บนตัวเจ้ามีแผล นอนไปดีกว่านะ”

“นายท่านขอรับ คุณชายถูกจับไปแล้ว” น้ำเสียงเขาอ่อนรวยรินนัก แต่ดีขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มาก

“รู้รึว่าคนพวกนั้นเป็นใคร?” เธอแอบเดา แค่ถูกจับก็ยังดี ไม่ถูกฆ่าเป็นพอ

“ชายวัยกลางคนนั่นบอกว่าเป็นคนตระกูลสวี่ หาว่านายท่านฆ่าลูกชาย น้องชายคนรอง และยังมีผู้อาวุโสอีกสองท่านของเขา จึงจะมาคิดบัญชีกับนายท่านขอรับ”

พอได้ยินคำพูดนี้ เหลิ่งซวงก็แปลกใจน้อยๆ นายท่านฆ่าคนรึ? จะเป็นไปได้ยังไง? พละกำลังของนายท่านอย่างมากก็ได้เพียงทำทีเป็นเก่งกาจแต่ไร้ความสามารถ จะฆ่าคนระดับอาวุโสของตระกูลได้อย่างไรเล่า?

ทว่าเฟิ่งจิ่วที่ฟังอยู่ แววตากลับเป็นประกายน้อยๆ ในใจนึกขึ้นได้ทันใด ที่แท้ก็เป็นตระกูลสวี่

คุณชายรองตระกูลสวี่และคนพวกนั้นล้วนถูกเธอสังหาร พวกเขารู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นคนฆ่า? หรือว่าเจอรูปวาดภาพเหมือนจากรางวัลนำจับในตลาดมืดนั้น จึงคาดเดาได้?

“พวกเขาพาคนที่ชำนาญค่ายกลกระบี่ไปด้วยหรือไม่? แล้วเจ้าหนีออกมาได้อย่างไร? เล่าให้ข้าฟังโดยละเอียดทีสิ”

“ผู้นำตระกูลสวี่ผู้นั้นพาชายชราชุดเทาไปด้วยขอรับ เขาเป็นคนทำลายค่ายกล ส่วนข้า…”

น้ำเสียงเขาชะงักน้อยๆ เมื่อคิดถึงสถานการณ์ในตอนนั้น ก็ยังคงรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง “นายท่าน ที่แท้หมัดไทเก๊กอันพลิ้วไหวนั่นช่างร้ายกาจยิ่งนักขอรับ!”

…………………………………………………….

ตอนที่ 94 ถูกทรมาน!