บทที่ 11

โหวกุ้ยเหวินถีบเฝิงอวี้เจียวอย่างแรงสองที ใบหน้าเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

เฝิงอวี้เจียวกลิ้งกึ่งคลานมาที่ด้านหน้าของมู่หรงยิ่นกับหลินหยาง

“ขอโทษค่ะ ประธานยิ่น ฉันมีตาหามีแววไม่ ขอร้องคุณอย่าได้ถือสา ยกโทษให้ฉันด้วย ต่อไปฉันไม่กล้าอีกแล้วค่ะ”

ในระหว่างที่เฝิงอวี้เจียวกำลังพูด ยังตบหน้าตัวเองอย่างแรงไปด้วยอีกสองฉาด

“คนที่เธอควรจะขอโทษ คือหลินหยาง ไม่ใช่ฉัน”

มู่หรงยิ่นกล่าว

เฝิงอวี้เจียวรีบคุกเข่าต่อหน้าหลินหยางพร้อมทั้งกล่าววิงวอน

“คุณหลินหยาง ขอโทษด้วยค่ะ! ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่ควรพูดเรื่องพวกนั้น ฉันปากเสียเอง ฉันมันชอบดูถูกคนอื่น”

“ขอให้คุณเห็นแก่ความเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ให้โอกาสฉันสักครั้งเถิดนะคะ! ฉันไม่อยากถูกโยนลงไปในแม่น้ำเพื่อเป็นอาหารปลา แล้วก็ไม่อยากเสียงานไปด้วย!

เฝิงอวี้เจียวรู้ดีว่า คำพูดของโหวกุ้ยเหวินไม่ใช่แค่พูดไปเท่านั้นอย่างแน่นอน เขาโยนคนลงแม่น้ำเพื่อเป็นอาหารปลาจริง ๆ

หลินหยางสีหน้าไร้อารมณ์ แล้วก็ไม่ได้แสดงท่าที

เฝิงอวี้เจียวจิตใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ยกมือตบหน้าตัวเองอีกครั้ง ตบหน้าตัวเองจนเลือดกลบปาก

“พอแล้ว อย่าทำให้พื้นสกปรก ประธานโหวยังต้องเปิดร้านขายของต่ออีกนะ ฉันคร้านจะคิดเล็กคิดน้อยกับเธอ เธอไม่คู่ควร!” หลินหยางกล่าว

เฝิงอวี้เจียวกลับเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก ถอนหายใจได้อย่างโล่งอกสักที

“ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณในความใจกว้างของคุณ”

จากนั้นรีบหันหน้ากลับมา กล่าวกับโหวกุ้ยเหวิน “ประธานโหว พวกเขายกโทษให้ฉันแล้ว ขอร้องคุณอย่าไล่ฉันออกเลยนะคะ”

“ประธานยิ่นมีสถานะระดับไหน เขาไม่สนใจที่จะคิดเล็กคิดน้อยกับคนน่ารังเกียจแบบเธอหรอก เธอในฐานะที่เป็นผู้จัดการร้าน แต่กลับดูถูกคนอื่น ขับไล่ลูกค้า วันนี้ฉันจะไว้ชีวิตเธอสักครั้ง รีบเก็บข้าวของแล้วไสหัวไปจากร้านฉันซะ”

โหวกุ้ยเหวินเป็นคนฉลาด แม้ว่ามู่หรงยิ่นกับหลินหยางจะไม่ถือสาหาความ เขาก็ไม่มีทางเข้าข้างเฝิงอวี้เจียวเด็ดขาด

ถึงแม้ว่าเฝิงอวี้เจียวจะเคยหลับนอนกับเขา แต่ก็ไม่แสดงความเมตตาใด ๆ เลยแม้แต่น้อย เพื่อหลีกเลี่ยงที่จะทำให้มู่หรงยิ่นไม่พอใจ

ที่ก่อนหน้านี้เฝิงอวี้เจียวกล้าอวดดี ไม่กลัวการร้องเรียนแบบนี้ นอกจากอาศัยที่แฟนหนุ่มเป็นผู้จัดการแล้ว ที่สำคัญเลยคือเธอกับโหวกุ้ยเหวินเป็นชู้กัน จึงคิดไปเองว่าตนเป็นคนรักของโหวกุ้ยเหวิน มีแบคดี

ใครจะรู้ว่าโหวกุ้ยเหวินจะแตกหัก เกือบจะทำให้เธอต้องตาย!

เฝิงอวี้เจียวหมดอาลัยตายอยาก ตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง

จากนี้ไม่เพียงแค่เสียงานไปเท่านั้น เกรงว่าถ้าเยว่จวินแฟนหนุ่มรู้เรื่องนี้ ก็จะต้องตัดความสัมพันธ์กับเธอเช่นกัน

ไม่ง่ายเลยที่เธอจะไต่เต้าขึ้นมาถึงตำแหน่งผู้จัดการร้าน ว่างเปล่าเพียงชั่วพริบตา สายเกินไปที่จะเสียใจ!

“วันนี้พวกเธอคงเห็นแล้ว? ต่อไปใครกล้าไม่มีมารยาทกับลูกค้า ก็จะมีจุดจบแบบนี้!”

โหวกุ้ยเหวินถือโอกาสเชือดไก่ให้ลิงดู ปรับปรุงรูปแบบร้าน

พนักงานที่เห็นดีเห็นงาม พูดจาสนับสนุนเฝิงอวี้เจียวสองสามคนเมื่อครู่นี้ สั่นระริกตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ราวกับเจ้าเข้า เพราะกลัวว่างานจะเข้าตัวเอง

หลิ่วฟู่อวี่ได้เห็นกับตาทุกอย่าง ในใจตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

โหวกุ้ยเหวินในแวดวงสังคมของเมืองลั่ว ถือว่าฐานะไม่ธรรมดา แล้วก็เป็นบุคคลที่มีหน้ามีตา คนที่สามารถทำให้เขาประจบประแจงโดยไม่ละอายได้มีไม่มากนัก

ต่อให้เป็นหลิ่วเฉิงจื้อพ่อของเธอมาที่นี้ ก็ไม่แน่ว่าจะได้รับการปฏิบัติแบบนี้

“ผู้หญิงคนนี้มีความเป็นมายังไง? ถึงได้กลายเป็นแฟนสาวของไอ้สวะอย่างหลินหยาง?”

หลิ่วฟู่อวี่คิดยังไงก็ไม่เข้าใจ

“คุณหนูหลิ่ว ไหนคุณว่าจะเรียกให้คนมากระทืบพวกเราให้พิการเลยไม่ใช่หรือ? ยังไม่เรียกมาอีก?”

มู่หรงยิ่นกล่าวกับหลิ่วฟู่อวี่

“ฉัน...วันนี้ฉันเห็นแก่หน้าของเถ้าแก่โหว จะปล่อยพวกแกไปสักครั้ง อย่าให้ฉันเจอพวกแกอีก”

“โดยเฉพาะแก หลินหยาง! ในสายตาของฉัน ถึงยังไงแกก็เป็นแค่ไอ้สวะ อย่าคิดว่าแกประจบประแจงคนที่มาฐานะสูงได้ แล้วจะทำให้ฉันยอมรับแก ฉันจะดูถูกแกแบบนี้!

หลิ่วฟู่อวี่พูดจาด้วยถ้อยคำรุนแรง แล้วก็รีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

หลินหยางเกาหน้าผาก กล่าวอย่างจนปัญญา “คุณพูดถูก โชคดีที่ผมไม่ได้แต่งงานกับเธอ”

“ไปเถอะ ฉันจะเลือกเสื้อผ้าให้คุณ”