บทที่ 5 บั้งข้าวหลาม(1)

เวลาต่อมา

“ไอ้เฉิ่มไหวปะวะ” เสียงคุ้นหูที่มาพร้อมกับแรงตบที่แก้มเบา ๆ ทำให้ฉันที่เมาจนพยุงร่างไม่ได้ปรือตามองคนที่หิ้วปีกกันอยู่ในขณะนี้

“ไหว๊!!”

“เสียงสูงปี๊ด”

“แล้วจะเอาสองคนนี้ไปนอนไหนวะ แม่งเมาทั้งคู่ ไอ้ได๋ก็ตายห่าไปละ”

“เอาไปบ้านกูก็ได้ เดี๋ยวกูไปนอนกับไอ้ปราก”

“เออเอางั้นก็ได้ ไหน ๆ ไอ้เจนก็กุ๊กกิ๊กกับเฮียมัน”

ไม่รู้ว่าเสียงใครเป็นเสียงใครบ้างที่ดังขึ้นไม่หยุดหย่อน รู้แค่ว่าร่างตอนนี้กำลังถูกหิ้วปีกจนร่างเกือบลอยหวือ เพียงไม่นานก็ถูกจับยัดใส่อะไรสักอย่างที่น่าจะเป็นรถ พร้อมกับความเย็นค่อย ๆ วิ่งกระทบเข้ากับผิวกาย

“จะอ้วกอีกไหมเฉิ่ม” อือ เรียกแบบนี้ก็คงจะเป็นพี่ปาย

“ไม่” ส่ายหน้าให้เขาดุ๊กดิ๊ก “จะพาไปไหน…”

“นอนดิ ง่วงจะตายห่าอยู่แล้ว”

“นอนไหน ไอ้เจนล่ะ…” ถามเขาในขณะที่สมองเริ่มประมวลอะไรไม่ได้แล้ว พยายามจะปรือตามองแต่ก็ทำไม่ได้ รู้สึกหนักอึ้งไปทั้งตาและสมอง สติที่มีเริ่มจะหายไป

“เจนอยู่เบาะหลัง”

“อ่อ…” พยักหน้ารับเท่านั้นก็ปิดการสนทนาเพราะคุยไม่ไหวแล้ว ถ้าขืนยังไม่หยุดปากก็อาจจะอ้วกอีกก็ได้ และยังดีที่พี่ปายไม่ได้พูดอะไรต่อเหมือนกัน เพียงไม่นานสติที่มีก็ล่องลอยหายไปทันที

มีเพียงคนไม่เมาเท่านั้นที่ยังมีสติอยู่ในขณะนี้ ปายเหลือบตามองสองสาวนิดหน่อยก็ทำหน้าที่ขับรถเงียบ ๆ ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย ใช้เวลาขับรถสักพักก็มาถึงบ้านตัวเอง

“หิ้วสาวเข้าบ้าน?” คนเป็นพี่ชายถามขึ้นในขณะที่กำลังดื่มน้ำอยู่ในครัว และเมื่อเห็นว่าปายหิ้วใครมาก็ยกคิ้วเป็นคำถามทันที “นั่นไข่ตุ๋น?”

“เออ เจนของมึงอยู่ในรถ ดับเครื่องให้กูด้วย” พูดแค่นั้นก็อุ้มไข่ตุ๋นขึ้นห้องโดยไม่สนใจพี่ชายตัวเองอีก และปรากก็ไม่ได้สนใจน้องชายเหมือนกัน เดินไปหิ้วเจนเข้าห้องตัวเองเงียบ ๆ

“ไอ้เฉิ่มอย่าอ้วกใส่ที่นอนพี่นะเว้ย” เขาทิ้งตัวไข่ตุ๋นลงเตียงนอนแล้วพูดขึ้นเสียงดัง ไม่เท่านั้นยังตบมือลงบนแก้มป่อง ๆ นั้นอีกต่างหาก

“รำคาญ…” เสียงเล็กพึมพำออกมาพร้อมกับพลิกตัวหนี คว้าหมอนข้างมากอดเงียบ ๆ เพราะคิดว่าเป็นห้องที่คอนโดฯ

“หน้าเหมือนไข่สมชื่อ” ว่าแล้วก็หัวเราะกับคำพูดของตัวเองอย่างชอบใจ สองขาเดินออกไปข้างนอกเมื่อไม่เห็นพี่ชายมาส่งเจนที่ห้องเขาสักที

“มึงจะให้เจนนอนห้องมึง?” ร่างสูงพิงตัวที่ประตูหน้าห้องของปราก ตาคมหรี่ตามองการกระทำพี่ชายนิ่ง “ให้น้องเขาไปนอนกับเพื่อนดีกว่ามั้ง”

“เสือก”

“ก็เสือกจริง ๆ” ปายไหวไหล่ไม่แยแสต่อคำพูดค่อนขอดนั้น แล้วเดินกลับห้องเงียบ ๆ เพราะรู้ดีว่ายังไงปรากก็คงไม่ปล่อยเจนมา ตาคมเหลือบมองคนเมาเล็กน้อยก็เดินเข้าห้องน้ำเงียบ ๆ อาบน้ำชำระร่างกายสักพักก็เดินเปลือยท่อนบนออกมา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วกดโทร.หาทับทิมที่เป็นเหมือนแฟนแต่ก็ไม่ใช่ แต่โทร.ยังไงอีกฝ่ายก็ไม่รับสาย ก็เลยวางมันทิ้งไว้เหมือนเดิมพร้อมกับเดินออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกอย่างใช้ความคิด

“ร้อน” เสียงพึมพำบ่นขึ้นทำให้ปายที่ยืนสูบบุหรี่เงียบ ๆ ที่ระเบียงบ้านหันมอง เขาดูดควันเข้าปอดไม่กี่ครั้งก็ดับมันแล้วเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กที่นอนถีบผ้าห่มออกจากตัว ชุดเดรสรัดติ้วถลกขึ้นสูงจนเห็นไปไหนต่อไหน แต่ปายก็ไม่ได้สนใจ

“ไอ้เฉิ่ม” เหมือนจะมันเขี้ยวนั่นแหละก็เลยบีบแก้มกลม ๆ จนมันยับยู่ยี่เข้าหากัน แต่ก็โดนคนเมาปัดมือออกอยู่ดี

“ร้อน ถอดชุดให้หน่อย” เธอพยายามถอดชุดตัวเองออกแต่ก็โดนมือหนาจับไว้