บทที่ 5 ปกป้อง

วันจันทร์

บริษัท JRV LOGISTICS

แพรวามาทำงานตามปกติ พนักงานหลายคนมองผ่านเธอราวกับอากาศธาตุเช่นเดิม ช่างแตกต่างจากเมื่อวันเสาร์ตอนเธอไปเดินห้างเหลือเกิน แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ เพราะข้อดีของการเป็นยัยเฉิ่มคือไม่โดนถูกจับจ้องเพ่งเล็ง และนำเธอไปเป็นหัวข้อนินทาว่าร้ายลับหลัง

เธอลุกไปชงกาแฟให้ประธานหนุ่มเช่นเดียวกับทุกวัน ยืนกลั้นใจอยู่หน้าห้องทำงานอยู่นาน แอบกังวลเล็กน้อยกลัวเขาจะจำได้ ว่าเลขาจืดชืดจะเป็นคนเดียวกับสาวสวยสุดเปรี้ยวที่เขาเดินชนวันก่อน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เชิญ"

ร่างเล็กก้มหน้างุด หอบเอกสารในวงแขน มืออีกข้างถือถ้วยกาแฟร้อนๆ เหลือบมองใบหน้าด้านข้างของเจ้านายไปด้วย ขณะที่เขาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง สีหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่งทำใจดวงน้อยเริ่มสงบลง

"กาแฟค่ะ"

"อืม"

เขาตอบรับเรียบๆ หมุนเก้าอี้กลับมาประจำที่ เมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่มีเรื่องจะพูด เธอจึงแจ้งตารางงานวันนี้ให้เขาฟัง

โอนิกซ์หลับตาลงช้าๆ ราวกับไม่สนใจ ปล่อยให้เสียงหวานให้พูดต่อไปโดยไม่ขัด

"วันนี้ช่วงเช้าประธานมีแค่เซ็นเอกสาร อาหารกลางวันวาเตรียมเป็นเซ็ทซูชิหน้ารวมให้ ส่วนในช่วงบ่าย บ่าย 2 โมง บริษัท BBK Rubber ขอเข้าพบเพื่อพูดคุยและเซ็นสัญญา วันนี้เป็นคุณปกรณ์ ลูกชายเจ้าของบริษัทมาเป็นตัวแทนคุณพ่อ บ่าย 3 โมงครึ่ง..."

ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อกลิ่นกาแฟผสานกลิ่นอายหอมๆ ของเธอลอยเข้าปะทะกับปลายจมูก ความคับข้องใจที่พยายามหาคำตอบมาหลายวันก็ถูกเฉลยในที่สุด

หมับ!

"อ๊ะ!"

ใจสาวร่วงลงไปกองกับพื้น เมื่อจู่ๆ ร่างสูงก็ดึงแขนเธอให้เข้าใกล้ เธอใช้ฝ่ามือยันกับโต๊ะด้วยความตกใจ ชะงักนิ่งค้าง หัวสมองขาวโพลนทำอะไรไม่ถูก

ภาพตอนนี้เหมือนเธอกำลังโน้มตัวเข้าหาประธานที่นั่งอยู่ โอนิกซ์ยื่นใบหน้าเข้าใกล้ ตรงเข้าหาซอกคอขาว ความใกล้ชิดทำให้สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนจ่อรดต้นคอเธออยู่ แพรวหลับตาปี๋ใจเต้นระรัว รู้สึกร้อนวูบวาบปั่นป่วนไปหมด

โอนิกซ์ต้องการเพียงดึงเธอมาใกล้ๆ เพื่อพิสูจน์ว่ากลิ่นที่ติดอยู่ในใจเขา ใช่กลิ่นเดียวกับน้ำหอมของเลขาสาวหรือไม่ เขาครุ่นคิดถึงความรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ มาหลายวัน และเมื่อหาคำตอบได้แล้ว เขาก็สบายใจหมดความสนใจใดๆต่อ

"หึ" ร่างสูงแค่นหัวเราะขบขันเบาๆ ในลำคอ เมื่อเห็นเลขาสาวหลับตายืนตัวสั่นระริก ใบหน้าเธออยู่ห่างไปเพียงคืบ

ในที่สุดเขาก็ปล่อยแขนเธอเป็นอิสระ แต่เหมือนแพรวาจะยังช็อกอยู่จึงไม่ได้ขยับตัวหนี

"อะไรของเธอ"

น้ำเสียงเรียบเฉยดึงสติเธอกลับมาอีกครั้ง แพรวาหน้าแดงก่ำทำอะไรไม่ถูก เมื่อใบหน้าหล่อร้ายอยู่ใกล้กันมาก รีบกระเด้งตัวถอยห่าง ยกมือรวบเสื้อคลุมเข้าหากัน ราวกับอีกฝ่ายเป็นผู้ร้ายนักข่มขืน

"ปะ...ปะ...ประธานนั่นแหละ...จะ...จะทำอะไรวาคะ!"

เธอมองเขาด้วยสายตาไม่วางใจ

"แค่รู้สึกว่ากลิ่นน้ำหอมเธอมันคุ้นๆ เลยลองดมดูว่าใช่ไหม"

"นะ...น้ำหอม!...ละ...แล้วดึงไปดมแบบนี้ได้เหรอคะ" เสียงหวานตะกุกตะกัก แอบขุ่นเคืองเล็กน้อยที่ถูกชายหนุ่มถึงเนื้อถึงตัวเช่นนี้

"ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอสักหน่อย"

"..." เธอก้มหน้าซ่อนความอายที่ฉายชัดบนพวงแก้ม

"ต่อสิ"

"อะ...อะไรคะ" ใบหน้าแดงซ่านแตกตื่น เมื่อจู่ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่องพูดจนเธอตามไม่ทัน

"ตารางงาน ว่าต่อสิ ถึงบ่าย 3 โมงครึ่ง"

แพรวาสูดหายใจเข้าออกหลายครั้งเพื่อรวบรวมสติที่แตกกระจาย พยายามอธิบายต่อให้จบ ท่าทางเงอะงะเก้อเขินของเธอสร้างความขบขันในใจให้ร่างสูงเป็นอย่างดี เริ่มรู้สึกตัวเองโรคจิตที่อารมณ์ดีเวลาได้เห็นเลขาจอมเฉิ่มเสียอาการ

เมื่อได้ออกจากห้องประธาน ร่างเล็กแทบทรุดลงกับพื้น ต้องอาศัยแผ่นหลังพิงประตูเอาไว้ อกซ้ายทำงานอย่างหนักกับเรื่องที่เพิ่งเผชิญ นับวันยิ่งทำงานกับโอนิกซ์นานก็ยิ่งมีเรื่องให้หัวใจเธอสูบฉีดมากขึ้น หวังว่าก่อนสิ้นปีเธอจะไม่หัวใจวายไปก่อน

เธอทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน เหลือบมองกระจกเล็กบนโต๊ะก็ตาโต

"โอ๊ย นี่ฉันหน้าแดงด้วยเรื่องอะไรเนี้ย"

มือเล็กลูบแก้มร้อนของตัวเองถูไปมา ปลอบใจตัวเองว่าคงกังวลจะถูกโอนิกซ์จับได้ เมื่อหลับตาลงตั้งใจจะรวบรวมสติ กลับคิดถึงลมหายใจร้อนๆ ของประธานเสียได้ จนเธอต้องลุกไปล้างหน้าล้างตาเรียกสติตัวเองให้พร้อมทำงานแทน

ช่วงบ่ายหลังจากที่แพรวาจัดเตรียมห้องรับรอง และของว่างสำหรับแขกเรียบร้อย เธอก็ลงไปยืนรอรับลูกค้าที่เดินทางมาคุยงานยังบริษัทด้านล่างอาคาร รถยุโรปราคาแพงจอดสนิทบริเวณประตูทางเข้า ก่อนบุคคลในรถจะก้าวลงมา

"สวัสดีค่ะ คุณปกรณ์ ดิฉันแพรวาเลขาของคุณโอนิกซ์ค่ะ" หญิงสาวเดินเข้าไปหา ส่งยิ้มทักทายตามมารยาท

ชายหนุ่มลูกชายเจ้าของบริษัทคู่ค้าเหลือบมองการแต่งตัวของเลขาสาวก็ต้องเบ้หน้า ตอนได้ยินเสียงเขาคาดคิดว่าเธอจะเป็นหญิงสาวแสนสวย จึงเป็นฝ่ายเดินทางมาเซ็นสัญญาด้วยตัวเอง แต่สิ่งที่เจอตรงหน้าทำเขาต้องผิดหวัง เมื่อแพรวาไร้เสน่ห์จืดชืดเสียไม่อยากจะมอง ไม่รู้ว่าโอนิกซ์คิดอย่างไรถึงได้เลือกผู้หญิงเช่นนี้มาเป็นเลขา

ปกรณ์หน้าบึ้งลงอย่างเห็นได้ชัด พยักหน้ารับและก้าวเข้าอาคารสำนักงานทันที ทำให้แพรวาเพิ่งสังเกตเห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยอีกคนที่ด้านหลังส่งยิ้มเยาะเย้ยมาทางเธอ

"สวัสดีค่ะ ฉันเอมอรเลขาคุณปกรณ์ค่ะ"

"ค่ะ เชิญด้านในเลยค่ะ"

แพรวาต้อนรับอย่างเสียไม่ได้ มองข้ามสายตาดูถูกเวลาหญิงสาวเหลือบมองเธอเป็นระยะ

ร่างเล็กนำทั้งหมดขึ้นลิฟต์หรูมายังห้องรับรอง ก่อนจะออกไปแจ้งประธานว่าลูกค้าเดินทางมาถึงแล้ว