ป่วยก็ต้องฉีดยา

นาวินที่ตอนนี้รู้สึกตัวก็เอื้อมไปดูนาฬิกาที่หัวเตียง ตีหนึ่งแล้วป้าแช่มบอกว่าวันนี้ทั้งวันเด้กดื้อของเขาไม่กินอะไรเลย ชายหนุ่มลุกลงไปข้างล่างก่อนจะหาของกินเพื่อจะได้ให้คนป่วยกินยา ป้าแช่มทำข้าวต้มแยกน้ำไว้ให้ นาวินอุ่นข้าวต้มก่อนจะใส่ถาดแล้วเดินขึ้นข้างบน ลูกตาลยังคงมีไข้อยู่แต่ดีขึ้นบ้างแล้วเธอกำลังถูกคนตัวโตปลุกให้ลุกขึ้นมา

"ลูกตาลลุกก่อนมากินอะไรสักหน่อยจะได้กินยา"

"อื้อ...ไม่เอาอยากนอน"

"ลูกตาลอย่าดื้อกับอาเหนือนะคะลุกขึ้นมา"

"อาเหนือใจร้าย ปล่อยหนูตายไปเลยไม่ต้องมายุ่งลูกตาลเกลียดอาเหนือไม่รักแล้วเลิกรักตั้งนานแล้ว ฮือๆๆ"

นาวินถอนหายใจ ยายเด็กนี่รักเขาหรือ อารมณ์เด็กๆน่ะเขาสี่สิบสามแล้วนะใครมันจะมารักคนแก่อย่างเขากัน ก่อนจะอุ้มเธอมานั่งตักแล้วจับมาจูบจนลูกตาลต้องตื่นเพราะหายใจไม่ทัน เขาจูบสูบวิญญาณของเธอเลย

"อื้ออออ"

"ตื่นแล้วหรือกินข้าวต้มก่อน อย่ามางอแงไม่ใช่สามขวบเรียบจะจบแล้ว"

"คุณเหนือ...ฉันอยู่เองได้คุณกลับไปเถอะ นี่บ้านฉันถ้าหิวเดี๋ยวฉันหากินเอง"

น้ำเสียงห่างเหินที่เธอใช้กับเขาทำให้ชายหนุ่มหงุดหงิดจริง เด็กคนนี้ทำต่อมโมโหเขาทำงานได้ทุกวันสิน่า

"เรียกผัวซะห่างเหินเชียวนะ กินข้าวเดี๋ยวนี้ไม่งั้นฉันจะจับเธอกินแทน"

"หึ"

ลูกตาลแค่นเสียงใส่แล้วยอมตักข้าวต้มเข้าปาก เธอกินจนเกือบหมดชามเพราะท้องมันร้องวันนี้ทั้งวันลุกไม่ไหวเลยไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ชายหนุ่มอมยิ้มยายเด็กดื้อหิวแต่เล่นตัว ลูกตาลรับยากับน้ำมาจากเขาก่อนจะกินแล้วจากนั้นก็หันหลังให้ นาวินเอาชามกลับลงไปข้างล่างเขาไม่ชอบให้ในห้องมีกลิ่นอาหาร เมื่อคนตัวโตไม่อยู่แล้วลูกตาลก็ลุกไปอาบน้ำ เธอเหนียวตัวมากคงเพราะเหงื่อออกจากพิษไข้ นอนแช่น้ำอุ่นสักพักเสียงโวยวายข้างนอกก็ดังมา

"ลูกตาลไม่สบายใครให้อาบน้ำออกมาเดี๋ยวนี้นะ"

"กลับบ้านไปได้แล้วคุณเหนือ หนวกหู"