บทที่ 29จูเจียนเฉียง

ยุ่งอยู่ในครัวประมาณเกือบชั่วโมง ในที่สุดอาหารก็ได้เสิร์ฟอยู่บนโต๊ะ กลิ่นหอมไม่เลว แต่ก็ไม่รู้ว่ารสชาติเป็นอย่างไร

เย่หยุนซูนำอาหารจานสุดท้ายออกมา วางไว้บนโต๊ะ กล่าวว่า: “ทำเสร็จแล้ว กินได้แล้ว”

เซียวหยางลุกจากโซฟามาที่หน้าโต๊ะอาหาร มองดูอาหารไม่กี่อย่าง แววตาส่องประกายความสุขอย่างอดไม่ได้

ผู้หญิงหนึ่งคนสามารถทำอาหารเพื่อตนได้ สิ่งนี้สำหรับเซียวหยางแล้ว ก็รู้สึกประทับใจไม่มากก็น้อย

เขาคีบเนื้อชิ้นหนึ่ง ยิ้มและพูดว่า: “ดูไม่เลวเลยนะ ฉันชิมหน่อย”

พูดจบ ก็ใส่เข้าปากเลย

เย่หยุนซุนเพิ่งจะหาสูตรอาหารในโทรศัพท์อยู่ตั้งนาน เพิ่งจัดการอาหารบนโต๊ะนี้ อดไม่ได้ที่จะถามว่า: “รสชาติเป็นยังไงบ้าง?”

เซียวหยางตะลึง จากนั้นก็เผยให้เห็นรอยยิ้มเก้ๆกังๆ กล่าว: “เอ๊ะ ยังดีๆ”

เย่หยุนซูมีสีหน้าเย็นชา การแสดงออกเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่อร่อยแถมยังเสแสร้งว่ามันอร่อยอีก

“ช่างเถอะ ไม่อร่อยฉันเอาไปทิ้ง”

พูดจบ กำลังจะหยิบจานขึ้นมา เซียวหยางคว้ามา และคีบเนื้อวัว 1 ชิ้น กินไปพลางพูดไปพลาง:

“ทิ้งก็เสียดายแย่ ที่จริงรสชาติมันก็ได้อยู่”

“ได้อยู่จริงๆเหรอ ฉันชิมเอง”

“เฮ้ย อย่า……”

เซียวหยางห้ามไม่ทันแล้ว เย่หยุนซีคีบชิ้นเนื้อวัว 1 ชิ้นใส่เข้าปากไปแล้ว หลังจากเคี้ยวไปสองคำ ใบหน้าสวยๆของเธอก็บิดเบี้ยวทันที

“ถุยๆ เคี้ยวไม่ออกเลย คุณกลืนไปได้ยังไง”

เซียวหยางเผยให้เห็นรอยยิ้ม “ฟันฉันแข็งแรง เนื้อดิบฉันก็เคยกินมาก่อน นี่มันแค่อะไรกันเชียว”

“พอแล้ว ไม่ต้องกินแล้ว ฉันไม่อยากให้คุณทำแบบนี้เพื่อเอาใจฉัน!”

เย่หยุนซูชักสีหน้า แย่งเนื้อทอดมาดื้อๆ และเอาไปทิ้งลงถังขยะเลย

เซียวหยางจำใจอยู่ครู่หนึ่ง แม้ว่าเนื้อจะดิบไปหน่อย แต่เขาก็รู้สึกว่ารสชาติยังโอเค รสชาติดีกว่าเยอะเมื่อเทียบกับการกลืนแมงมุมเป็นๆในป่าอเมซอนในตอนนั้น

บรรยากาศผิดหูผิดตาไปเล็กน้อย แต่โชคดีที่อาหารจานอื่นๆอีกสองสามจานก็ยังโอเค ทั้งสองคนก้มหน้ากินข้าวอย่างเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไร

เย่หยุนซุนรู้ว่าอาหารที่ตนทำนั้นไม่อร่อย แต่เซียวหยางก็ยังกินอย่างเอร็ดอร่อย ให้เป็นเกียรติแก่เธอ

แม้ว่าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับชายคนนี้ แต่ยังไงซะ แต่สุดท้ายก็ดึงทะเบียนสมรสไป ถ้าตัวเองวิจารณ์ข้อเสียของเขาอยู่บ่อยๆ ก็จะกลายเป็นคนดูไม่เรียบร้อยแล้ว

ดูเหมือนว่าปัญหาของตัวเองในจุดนี้ต่อไปต้องแก้ไขเสียแล้ว

ทานมื้อค่ำเสร็จ เซียวหยางก็นำถ้วยกับตะเกียบไปล้างให้สะอาด ขึ้นไปชั้นบนด้วยจิตใจที่กระตือรือร้น

ห้องของเย่หยุนซู เธอนำแท็บเล็ตมาแก้ปัญหาในเรื่องของบริษัท เมื่อเห็นเซียวหยางยืนอยู่ที่ประตูด้วยรอยยิ้มตาหยี ทันใดนั้นก็รู้สึกตื่นตัวทันที

“คุณขึ้นมาได้ยังไง อย่าคิดว่าฉันทำอาหารให้คุณ แล้วคุณจะสามารถทำอะไรได้อย่างอำเภอใจนะ ลงไปซะ”

ทั้งสองแต่งงานกันนานขนาดนี้ ข้างบนก็เป็นพื้นที่หวงห้ามของเธอเพียงผู้เดียว ยิ่งเป็นเขตหวงห้ามของเซียวหยางด้วย

เซียวหยางชี้แนะให้เธออย่างเหมาะสมว่า: “หยุนซู คุณคงไม่ลืมใช่ไหม ตอนเที่ยนก่อนที่จะถูกเจียงเซิ่งหนานพาตัวไป คุณรับปากฉันไว้ ว่าคืนนี้จะนอนในห้องเดียวกัน”

ดวงตาของเซียวหยางร้อนแรง นี่เป็นเวลาที่เขารอมานานมากแล้ว

เย่หยุนซุนอ้าปากเล็กๆของเธอ กลายเป็นรูปตัวโอ ผ่านไป 5 วินาที เธอจึงพูดอย่างอับอายและโมโหว่า:

“เซียวหยาง คุณอย่ามาทำกันเกินไปนะ ฉันเป็นประธานของหยุนซู กรุ๊ปอย่างสง่าผ่าเผยลงครัวให้คุณกับมือ คุณยังจะคิดเอาอะไรอีก?”

“ก่อนที่ฉันจะโมโห รีบออกไปซะ”

ล้อเล่นอะไรกัน เธอไม่อยากให้สองคนนอนด้วยกัน ก่อนหน้านี้ก็แค่พูดไปงั้นๆเท่านั้นเอง