บทที่ 46 ทูตฟ้าเพิง กาเบรียล

กลับไปถึงหยุนซู กรุ๊ป ทันทีที่เข้าสู่แผนกขาย ทุกคนต่างทำความเคารพพวกเขาสองคนโดยพร้อมเพรียงกัน

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาแปลกใจก็คือ สิ่งที่คิดไว้คือจมูกที่ช้ำและใบหน้าที่บวม แต่กลับเห็นสีหน้าสดใสท่าทางเย่อหยิ่งของจูเจียนเฉียง และเดินอย่างกวนตีน

“ได้เงินมาแล้วเหรอ?” จางเฉียงถือถาดถ้วยชาเดินมา สีหน้าตกใจเหมือนเห็นผี

ในความคิดของเขา การไปถิ่นของซ่างปียวที่เฉิงหนานเพื่อทวงหนี้ มันเป็นภารกิจที่ไม่มีทางจะสำเร็จได้

ทั้งสองออกไปได้เพียงชั่วโมงเศษ คาดว่าทั้งสองคนคงไม่กล้าไป ไปได้ครึ่งทางก็คงจะย้อนกลับมา

ถ้าเป็นเช่นนี้จริง มันมีเหตุผลที่ดีพอจะให้เขาจัดการกับสองคนนี้

“ขอได้แล้ว ได้โอนเงินไปยังแผนกการเงินแล้ว หากไม่เชื่อคุณสามารถตรวจสอบได้” จูเจียนเฉียงเงยหน้าขึ้น และพูดอย่างภาคภูมิใจ

หลังจากพูดจบ ก็ไม่สนใจจางเฉียง แล้วเดินกระโดดโลดเต้นเพื่อไปเทน้ำให้เซียวหยาง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ คนรอบข้าง รวมถึงจางเฉียงก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ

ซ่างเปียวถูกหยุนซู กรุ๊ปขึ้นบัญชีดำแล้ว ไม่คาดคิดสองคนนี้ไม่เพียงแต่ได้เงินคืนมาเท่านั้น แต่ยังกลับมาโดยไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ แม่งผิดหวังสุดๆ

เป็นไปได้ไหมว่าเจ้าสองคนนี้รู้จักซ่างเปียว?

เป็นไปไม่ได้ซ่างเปียวเรียกเก็บเงินสินบนจากฉันแล้ว และยังจะใช้วิธีสกปรกอีก?

เขาไม่เชื่อเลยหันหลังกลับไปที่แผนกการเงิน หลังจากตรวจสอบแล้ว ที่เป็นหนี้หนึ่งล้านได้โอนเข้าแล้ว และเป็นบริษัทของซ่างเปียวที่โอนเข้ามา

สิ่งนี้ทำให้จางเฉียงโกรธมาก เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรหาซ่างเปียว

“ฮัลโหล พี่เปียวเหรอ ฉันคือจางเฉียง เจ้าเด็กสองคนนั้นไปทวงหนี้ที่บริษัทของคุณ ทำไมคุณถึงโอนเงินคืนมาล่ะ ไม่สั่งสอนเจ้าเด็กสองคนนั่นหน่อย คุณไม่มีหลักการกับเรื่องนี้เลยนะ”

ในเวลานี้ ลูกน้องของซ่างเปียวกำลังพันแผลให้เขา ใต้ขาของเขา ก็คือร่างสุนัขพันธุ์ทิเบตัน มาสทิฟฟ์

สุนัขที่เขารักในที่สุดก็ไม่รอด และเขากำลังคิดว่าจะจัดงานศพให้สุนัขที่เลี้ยงไว้อย่างยิ่งใหญ่อย่างไร ในเวลานี้จางเฉียงโทรเข้ามา

เมื่อได้ยินเสียงของจางเฉียง ซ่างเปียวก็สาปแช่งด้วยความโกรธ

“แม่มึงเอ้ยไม่หลักการอะไร แม่งมึงไม่มีหลักการนะสิ ทำบ้าอะไร จางเฉียงแกทำไมโง่ขนาดนี้ ถ้าแกยังกล้าโทรหาฉันอีก ฉันจะกำจัดแก!”

จางเฉียงขมวดคิ้ว ปรับแว่นตาขอบทองของเขา และพูดอย่างไม่พอใจ

“พี่เปียว คุณรับค่าสินบนจากผมแล้ว ไม่ทำอะไรเลยก็ไม่ว่า และยังมาดุด่าสาปแช่ง ทำไมนายเป็นคนแบบนี้ ถ้างั้นนายก็คืนเงินค่าสินบนมา”

นั่นมันเงินหนึ่งแสนนะ ดังนั้นจะปล่อยให้เงินของตัวเองสูญเปล่าไม่ได้

ซ่างเปียวเตะลูกน้องที่อยู่ข้างๆออกไป และตะคอกใส่โทรศัพท์

“เงินค่าสินบนหนึ่งแสน ยังไม่พอสำหรับซื้อสุสานดีๆให้กับสุนัขที่รักของฉัน ข้อตกลงนี้เสียเปรียบมาก! แม่งเอ้ย ตอนนี้ฉันจะไปขุดหลุมฝังศพบรรพบุรุษของแก!”

หลังจากพูดจบ ก็โยนโทรศัพท์ลงกับพื้น

จางเฉียงจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเขากำลังพูดถึงอะไร และทำไมถึงไปเกี่ยวข้องกับสุนัข

“เจ้าสองคนนี้ก็โชคดีเกินไป เงินของซ่างเปียวยังสามารถขอมาได้ ร้ายกาจจริงๆ”

“ทำให้ฉันต้องเสียเงินไปหนึ่งแสนโดยเปล่าประโยชน์ ดังนั้นต้องหาทางจัดการกับไอ้สารเลวสองคนนี้ให้ได้”

จางเฉียงคิดอย่างโกรธเคือง นั่งบนเก้าอี้ และเริ่มครุ่นคิดแผนการ

เวลาผ่านไปทีละนิด เซียวหยางไม่มีธุระก็ดูหนัง เล่นเกม ในช่วงบ่ายก็พาจูเจียนเฉียงไปที่โรงยิมเพื่อฝึกฝนอย่างหนัก

หนึ่งวันผ่านไปในพริบตา

เดิมทีเซียวหยางคิดว่าเขาสามารถดำรงชีวิตอย่างเงียบสงบหลายวัน แต่เมื่อถึงเวลากลางคืน เซียวเฉียงอยู่ในห้องตัวเองและเตรียมที่จะฝึกฝน ก็ได้รับโทรศัพท์