บบที่ 2 ฉันไม่ใช่เครื่องมือของเธอที่จะมาแก้แค้นผู้ชายสารเลว

“ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่ได้?”เซิ่งซื่อหาวหรี่ตามองอย่างเย็นชา สายตาคู่นั้น ก็เหมือนกับการตรวจสอบนักโทษ

เธอลุกลี้ลุกลนรีบดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาคลุมบนร่างกาย บังคับให้สงบลง“ประธานเซิ่งหรือว่าเรื่องที่ทำคุณจะไม่ยอมรับ?”

เซิ่งซื่อหาวฟังฉันพูดจบ หัวเราะเยาะเย้ย ทันใดนั้นก็โน้มตัวลงใช้มือบีบคางของฉัน น้ำเสียงมืดครึ้มและเย็นชา“เป้าหมายของเธอ ฉันรู้ชัดเจน”

คำพูดนี้ทำให้ฉันร่างกายแข็งทื่อ หัวใจก็เต้นรัวขึ้นทันที ฉันปลอบใจตัวเอง เขาไม่มีทางรู้หรอก หลังจากนั้นก็ปรับสีหน้าของตัวเอง บังคับให้นิ่งสงบ“ประธานเซิ่งคุณพูดเรื่องน่าขันจริงๆ ฉันจะมีเป้าหมายอะไรได้ล่ะ?”

เซิ่งซื่อหาวชำเลืองมองฉันอย่างเย็นชา หลังจากนั้นก็ปล่อยคางฉัน ก้มตัวลงเก็บเสื้อสูทที่อยู่บนพื้น หยิบกระเป๋าเงินออกมาจากข้างใน หยิบเงินสดทั้งหมดออกมาอย่างว่องไว หลังจากนั้นก็ทิ้งลงบนเตียง

“นี่คือเงินที่ฉันให้เธอ เรื่องเมื่อคืนลบเลือนให้หมด”

สายตาเหยียดหยามของเขา เหมือนกับว่ามองฉันแล้วน่ารำคาญ ศักดิ์ศรีของฉันถูกจังเฉิงเหยียบย่ำครั้งหนึ่งแล้ว ยังถูกเซิ่งซื่อหาวเหยียบย่ำลงอีกครั้ง

การดูถูกและเยาะเย้ยแบบนั้น ก็สัมผัสถึงหัวใจที่บอบช้ำของฉันอีกครั้ง ฉันลุกขึ้นยืน ด้วยความโกรธ คว้าเงินโยนใส่หน้าของเซิ่งซื่อหาว “ฉันไม่ได้มาขายตัวแลกกับเงินเล็กน้อยแค่นี้”

วินาทีที่เงินโปรยลงบนหน้าของเซิ่งซื่อหาว สีหน้าของเขาก็มืดครึ้มรุนแรงขึ้น

สายตาโหดเหี้ยมจ้องมองมาที่ฉัน น้ำเสียงอันตราย“ตั้งแต่ฉันเข้ารับตำแหน่ง สถานการณ์ของลูกน้องฉันรู้ชัดเจนก่อนแล้ว เธอใช้ทุกวิถีทางที่จะนอนกับฉัน เพียงแค่อยากให้ฉันกลายเป็นเครื่องมือให้เธอแก้แค้นผู้ชายสารเลว มีเหตุผลอะไรที่เธอขุดหลุมเอาไว้ แล้วฉันจะต้องกระโดดลงไป”

ประโยคสุดท้าย ทำให้เธอตกใจ ใช่แล้ว!ฉันไม่มีความสุขกับชีวิตแต่งงาน หลังจากนั้นใช้ทุกวิถีทาง ทำให้เซิ่งซื่อหาวมาแก้แค้นผู้ชายสารเลว ท้ายสุด ความจริงก็ไม่ยินยอมให้ฉันขี้ขลาดและถอย เรื่องที่ฉันทำไม่ได้เห็นแก่ตัว เกรงว่าเป็นแบบนี้ ความจริงไม่ยินยอมให้ฉันขี้ขลาดและถอย

ในเมื่อศักดิ์ศรีถูกขว้างทิ้งไปแล้ว ดังนั้นก็หายไปโดยสิ้นเชิง อย่างน้อยที่สุด ดีกว่าเสียตัว แต่จุดประสงค์ยังไม่บรรลุผล