บทที่ 13 ใครขู่ใครกันแน่?

พูดจบ ฉันก็หมุนตัวเดินออกมาอย่างสง่า เเละไม่ลีลาแม้เเต่นิดเดียว

อดทนต่อการถูกกำจัดภายใต้การแข่งขันที่ยุติธรรมได้ เเต่ฉันไม่สามารถอดทนต่อความอัปยศอดสูของเมียน้อยที่ทำลายครอบครัวของฉันได้

ฉันคิดว่าการสัมภาษณ์ครั้งนี้จะต้องคว้าน้ำเหลวเพราะการเเทรกมือของหลินหลิงสะเเล้ว เเต่ไม่คิดว่าตอนที่ฉันกำลังกินข้าวอยู่ที่ข้างนอกจะได้รับข่าวว่าสัมภาษณ์สำเร็จ

ตอนบ่ายเป็นการสอบข้อเขียนบวกกับการทดสอบความรู้ด้านคอมพิวเตอร์ การสัมภาษณ์แบบนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาเพียงเเค่หนึ่งชั่วโมงก็ผ่านด่านเเล้ว

หลังจากที่ฉันไปที่แผนกบุคคลเพื่อส่งข้อมูลด้วยจิตใจที่ฮึกเหิม เเละหลังจากที่ได้รับบัตรพนักงานเเล้วนั้น ฉันก็กลายเป็นพนักงานบริษัทอย่างเป็นทางการทันที

ตอนบ่าย เซิ่งซื่อหาวเข้ามาในเเผนกเพื่อมาสำรวจ ฉันกำลังนั่งจดบันทึกข้อมูลลูกค้าในช่วงนี้อยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์ เเละฉันก็แยกแยะความต้องการของลูกค้าตามจำนวนการดูหน้าเว็บของลูกค้า เพื่อที่ฉันจะสามารถให้คำแนะนำที่เกี่ยวข้องได้

ครั้งเเรกที่ทำงานนี้ ฉันก็ยุ่งจนหัวหมุนไปหมด บวกกับเรื่องจิปาถะเล็กน้อย จึงทำให้คิดได้อย่างไม่ค่อยรอบคอบสักเท่าไหร่

" คุณทำแบบนี้ไม่ได้ อย่างเเรกคุณต้องเเยกงานตามความสำคัญ เเล้วค่อยนำจำนวนเงินการบริโภคของลูกค้ามาเเยกระดับตามระดับความสนใจในเว็บไซต์ของเรา...... "

เซิ่งซื่อหาวยืนอยู่ข้างหลังฉัน ท่าทางของเขาเหมือนกำลังกอดฉันไว้ครึ่งตัว เขาใช้มือข้างนึงจับเมาส์ มืออีกข้างก็กำลังเคาะอยู่บนคีย์บอร์ด

งานที่ฉันรู้สึกว่ามันซับซ้อนก็ได้กลายเป็นง่ายทันที

เดิมที ตารางที่ไม่เป็นระเบียบก็ได้ถูกเขาจัดการจนเป็นระเบียบเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว

แต่ในเวลานี้ฉันแทบไม่ได้จดจ่ออยู่ที่งานเลย ฉันได้กลิ่นโคโลญจน์ดีๆที่อยู่บนร่างกายของเขา ด้านหลังของฉันก็กำลังแนบกับแผงอกที่อบอุ่นของเขา หัวใจของฉันเต้นเเรงมาก เเละบรรยากาศนี้ก็ทำให้ฉันหน้าเเดงเเละใจเต้น

รอจนเขาเดินออกไป หัวใจของฉันยังหลงเหลือความรู้สึกที่เหมือนสูญเสียอะไรบางอย่างไป จนทำให้ไม่สามารถดึงสติกลับมาได้ชั่วขณะ

เเละไม่รู้ว่าจังเฉิงเดินมาที่ด้านหลังฉันตอนไหน น้ำเสียของเขาก็ดูแย่มากด้วย: " เเม้เเต่งานง่ายๆก็ยังทำได้ไม่ดี ริอยากออกมาทำงาน? "

ฉันรู้ว่าถ้าเซิ่งซื่อหาวมาที่นี่ จังเฉิงที่เป็นรองผู้จัดการจะต้องมาต้อนรับเขาอย่างเเน่นอน เเต่เมื่อสักครู่ คล้ายกับว่าในตาฉันมีเพียงเซิ่งซื่อหาวเท่านั้น เเม้เเต่จังเฉิงที่ยืนอยู่ข้างเขา ก็สามารถทำให้ฉันเมินเขาไปได้โดยสิ้นเชิง

" ทำไม่เป็นก็ต้องขยันสิ ช่วยไม่ได้ ในเมื่อสามีพึ่งไม่ได้ ถ้าฉันไม่ออกมาทำงาน ไม่แน่วันไหนก็คงจะหิวตายอยู่ในบ้าน "