บทที่ 15 ทำไมคุณถึงต้องเลือกมาที่บริษัทเซิ่งซื่อด้วย?

เสียใจทีหลัง? อะไรคือเสียใจทีหลัง ในตัวเลือกของสู่เสี่ยวหลงไม่มีคำว่าเสียใจทีหลังอยู่เเล้ว

เซิ่งซื่อหาวพลิกตัวฉันเเละกดตัวฉันลงบนกำแพง หลังจากนั้นเขาก็ถอดกระโปรงบนตัวฉันอย่างรุนเเรง เเละจับตัวฉันให้ตั้งอยู่ในองศาที่เก้าสิบ

การกระทำของเขาตรงไปตรงมา ฉันรู้สึกถึงความเจ็บปวดเป็นระยะๆ เเละเขาก็แทรกซึมเข้าไปในร่างกายของฉัน

ความเจ็บเเละความระคายเคืองนั้นทำให้ฉันน้ำตาไหล ต่อมาก็เป็นการกระทำที่บ้าคลั่งของเขา ฉันเหมือนเรือเล็กที่แกว่งไปมาในทะเล เเละโบกสะบัดไปพร้อมกับพายุที่รุนแรง

และความเศร้าในใจของฉันก็ค่อยๆแตกสลายภายใต้การเคลื่อนไหวที่รุนแรงของเขา สุดท้าย ในหัวของฉันก็เหลือเเต่ความว่างเปล่า

ฉันคิดว่าเวลาที่คนเราเศร้า มีเพียงการปล่อยไปตามใจเท่านั้นที่เป็นยารักษาที่วิเศษที่สุด มันก็เหมือนการเสพยาเสพติดที่สามารถทำให้ผู้คนลืมปัญหาเหล่านั้นได้อย่างมีความสุขสูงสุด

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองมีอะไรกับเซิ่งซื่อหาวไปนานเท่าไหร่ อย่างไรก็ตาม สุดท้ายฉันก็รู้สึกหิวมาก เเละเซิ่งซื่อหาวพาฉันไปทานอาหารเย็นก่อนที่เขาจะออกไป

พอฉันกลับไปก็เห็นจังเฉิงกำลังรอฉันด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม

" คุณขู่หลินหลิงที่บริษัทหรอ? " เขาถามฉันด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม

" เธอขู่ฉันก่อน " ฉันเงยหน้าเเละเถียงเขา

" สู่เสี่ยงหลง บริษัทมีเยอะเเยะคุณไม่เลือก ทำไมคุณต้องเลือกบริษัทเซิ่งซื่อด้วย? " ตอนพูด เส้นเลือดบนหน้าเขาก็ปูดขึ้นมา เเละดูเหมือนเขาจะโกรธมากด้วย

ฉันคิดว่าหลินหลิงคงต้องเเต่งเติมคำพูดของฉันเเล้วบอกกับจังเฉิงแน่ๆ เเละคำพูดเหล่านั้นก็ทำให้จังเฉิงรู้สึกกลัวขึ้นมา ฉันกับหลินหลิงก็เหมือนถังดินปืนสองถัง พอวางไว้ด้วยกันก็ไม่รู้ว่าจะระเบิดตอนไหน ถึงตอนนั้นคนที่จะซวยอยู่ตรงกลางก็คือจังเฉิง

" ฉันเลือกบริษัทเซิ่งซื่อเเล้วทำไมหรอ? ฉันรู้สึกว่างานของฉันตอนนี้ไปได้ด้วยดีมากเลยนะ " ฉันตอบกลับเขาไปอย่างนิ่งๆ

" คุณก็รู้เรื่องความสัมพันธ์ของพวกเราสามคน ถ้าคนอื่นรู้เข้า ผมกับหลินหลิงคงอยู่ในบริษัทไม่ได้อีก " จังเฉิงพูดไปด้วยเเละจับผมตัวเองอย่างหงุดหงิดไปด้วย

" ถ้าพวกคุณกังวล งั้นพวกคุณก็เป็นฝ่ายลาออกเองสิ ทำไมต้องให้ฉันลาออกด้วยล่ะ? " ฉันมองจังเฉิงอย่างโมโห

" ในบริษัทผมเป็นรองผู้จัดการ หลินหลิงเป็นหัวหน้าทีม เเต่คุณเป็นเเค่พนักงานใหม่ที่อยู่ในช่วงฝึกงาน คุณลาออกน่ะเหมาะสมที่สุดเเล้ว " จังเฉิงวิเคราะห์ได้อย่างมีหลักการ

คล้ายกับฉันเป็นพนักงานใหม่ เเล้วฉันควรเสียสละอย่างนั้นเเหละ

อย่าว่าเเต่อยู่ที่นี่เเล้วฉันจะเอือมระอากับพวกเขาสองคน ต่อให้เซิ่งซื่อหาวอยู่ที่บริษัท ฉันก็จะไม่ไปไหนเด็ดขาด