บทที่ 16 ก่อนผมไป ผมอยากให้คุณอยู่เป็นเพื่อนผม

" เอาชิ้นไหน? " เขามองฉันอย่างเอ็นดู

ฉันชี้ไปที่เค้กสตรอเบอร์รี่ข้างใน: " อันนั้นได้ไหม? "

พอเห็นฉันเลือกเค้กสตรอเบอร์รี่ ตาของเซิ่งซื่อหาวก็ลึกขึ้น หลังจากนั้นเขาก็หยิบธนบัตรออกมาจากในกระเป๋าเงินเเล้วส่งให้เจ้าของร้าน: " เอาชิ้นนี้กลับบ้าน "

เซิ่งซื่อหาวถือเค้กสตรอเบอร์รี่ที่ฉันรักที่สุด เเละหิ้วหางฉันขึ้นรถ

พอปิดประตูรถ ฉันก็เหมือนเเมวน้อยที่เเกะเค้กกินอย่างรอไม่ไหว

พอได้กินรสชาติของเค้กสตรอเบอร์รี่ ฉันก็รู้สึกพอใจ ราวกับเรื่องกวนใจทั้งหมดได้ห่างจากฉันไปแล้ว

" ไม่รู้ทำไมทุกครั้งที่ได้กินเค้กสตรอเบอร์รี่ เรื่องกวนใจก็จะหายไปจนหมดสิ้น " ฉันกินเค้กเเละยกยิ้ม

" เหมือนคุณจะชอบกินของหวานนะ? " เซิ่งซื่อหาวเลิกคิ้วถามฉัน

ฉันพยักหน้า: " นี่คือความลับของฉัน "

" ความลับ? นี่ถือว่าเป็นความลับด้วยหรอ? " เซิ่งซื่อหาวเผลอยิ้มออกมา

ฉันมองเขาอย่างจริงจัง: " นี่เป็นความลับจริงๆนะ อีกอย่างถ้าพ่อกับเเม่รู้ความลับนี้เข้า ฉันคงจะถูกพวกเขาตีแน่ๆ "

พอได้ฟังที่ฉันพูด เซิ่งซื่อหาวก็หุบยิ้มทันที หลังจากนั้นเขาก็ถามฉันอย่างสงสัย: " ทำไมล่ะ? "

คำถามของเขาไม่น่าแปลก เหมือนกับที่จังเฉิงเคยถามคำถามเดียวกันกับฉันมาก่อน ว่าทำไมพ่อเเม่ถึงเข้มงวดเรื่องการกินของหวานของลูกแบบนี้

" ในใจของพ่อกับเเม่ ฉันควรชอบกินมะระเเละเกลียดของหวานทุกชนิด เช่น ฉันต้องชอบกิ้งก่าเเละงู ห้ามชอบสัตว์มีขน เเละเช่น ฉันชอบเต้น เเต่พวกเขากลับบอกกับฉันอย่างอดทนว่าฉันชอบการเขียนพู่กันจีน...... " พอพูดถึงตรงนี้ ฉันก็ทำการครุ่นคิด

รายละเอียดนี้ค่อนข้างเยอะ ถึงเเม้ว่าเมื่อก่อนจะเคยรู้สึกสงสัย เเต่ก็ไม่เคยคิดเยอะ พอโตขึ้นฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อกับเเม่ของฉันถึงเป็นแบบนี้

" ขอถามอย่างบุ่มบ่ามอย่างนึง พวกเขาเป็นพ่อแม่คุณจริงๆหรอ? " เซิ่งซื่อหาวมองฉันอย่างสงสัย

" ก็ใช่น่ะสิ ที่บ้านของเรายังมีรูปแม่ตอนท้องอยู่เลย! ฉันเกิดที่โรงพยาบาลไหนก็มีบันทึกไว้ด้วย อีกอย่าง นอกจากของพวกนี้พวกเขาก็ยังดีกับฉันมาก ตอนฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัย พ่อกับเเม่ของฉันยังอยู่ทบทวนบทเรียนเป็นเพื่อนฉันจนดึกดื่นอีกด้วย "

สำหรับเรื่องนี้ฉันแน่ใจมาก

ถึงเเม้ว่าการควบคุมของพวกเขาจะเคยทำให้ฉันรู้สึกหดหู่มาก ถึงขนาดทำให้ฉันไม่มีความสุข เเต่หลังจากที่พวกเขาทำดีเพื่อคุณปีแล้วปีเล่า ฉันก็ต้องยอมรับว่าบางทีพวกเขาอาจรักฉันจริงๆ

" บางทีอาจเป็นเพราะฉันเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันจึงทำให้พวกเขาไม่ชิน " ฉันพูดเสียงเบา

" ว่าไงนะ? "

" ไม่มีอะไร? "