บทที่ 17 ความรู้สึกที่ขโมยมาก็เหมือนอัญมณีที่ถูกขโมย

ฉันตามเขาไปติดๆ มือฉันก็ถูกเขาจับอยู่ตลอด เป็นเพียงเวลาสั้นๆ เเต่ฉันอยากเดินแบบนี้ไปเรื่อยๆ

ฉันคิดว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วเเน่ๆ ถึงได้มีความรู้สึกดีกับผู้ชายคนนึงได้ในเวลาอันสั้นแบบนี้

บางทีมันอาจจะเป็นไปตามประโยคนั้นจริงๆ ในใจของผู้หญิงเซ็กส์และความรักเป็นส่วนเสริมซึ่งกันและกัน ตอนที่ฉันมอบร่างกายให้เขา ฉันก็เผลอให้ใจเขาไปอย่างไม่ระวัง

แต่สุดท้ายแล้ว ความรักแบบนี้ก็เหมือนอัญมณีที่ถูกขโมยไป ทำได้เพียงถูกเก็บไว้ในห้องมืดและถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่น บางครั้งในยามค่ำคืนตัวเองก็จะเอามันออกมาชื่นชมคนเดียว เเต่สุดท้ายทั้งหมดนี้กลับไม่สามารถแสดงออกได้อย่างตรงไปตรงมา

พอเดินมาถึงหน้าประตูห้อง ฉันก็อดไม่ได้ที่จะเกี่ยวฝ่ามือเขาด้วยนิ้วของฉัน

เซิ่งซื่อหาวหันกลับมาเเละเลิกคิ้วถามฉัน: " เป็นอะไรหรือเปล่า? "

ฉันรีบส่ายหน้าเเละยิ้มออกมาบางๆ: " ไม่มีอะไร ฉันแค่คิดว่าหลังจากที่นายไปเเล้ว ฉันก็อาจจะไม่พบใครที่สามารถแก้ปัญหาของฉันได้อีก "

เซิ่งซื่อหาวยกยิ้ม เขาใช้มือข้างหนึ่งผลักประตูห้อง มืออีกข้างก็อุ้มฉันขึ้นมา

ฉันร้องอย่างตกใจเบาๆ หลังจากนั้นก็รีบเกี่ยวคอเขาไว้ทันที

" งั้นวันนี้ผมจะช่วยคลายความกังวลกับความกดดันให้คุณอย่างเต็มที่เลย "

เซิ่งซื่อหาวยิ้มร้าย ผสมด้วยเสน่ห์ที่ชวนให้คนถลำลึกเข้าไป เเละฉันก็จมดิ่งลงไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยดวงดาวของเขา

ในคืนนี้ เราทั้งสองต่างบ้าคลั่ง ฉันบอกไม่ถูกว่าใครเกาะใครไม่ปล่อยกันเเน่ ต่างคนต่างใช้ความชำนาญของตัวเองมาพิชิตฝ่ายตรงข้าม

หลังจากที่สบายอกสบายใจเเล้ว ฉันก็พิงอยู่ในอ้อมกอดของเซิ่งซื่อหาว เเละเสพความสงบหลังจากความบ้าคลั่งครั้งนี้

เซิ่งซื่อหาวพิงหัวเตียงเเละจุดบุหรี่สูบ ควันบุหรี่สีเทาปกปิดอารมณ์ที่อยู่ในดวงตาของเขา หลังจากนั้นเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ติดแหบเล็กน้อย: " หลังจากที่ผมไปแล้ว ตอนอยู่ที่บริษัทคุณก็ระวังตัวด้วย โดยเฉพาะหลินหลิง ผู้หญิงคนนั้นเล่ห์เหลี่ยมเยอะ ไม่แน่เธออาจเล่นงานคุณเข้าสักวัน "

" ฉันรู้ จังเฉิงกับหลินหลิงไม่อยากให้ฉันทำงานที่บริษัท พวกเขากลัวว่าฉันจะส่งผลต่ออนาคตของพวกเขา "