บทที่ 20 สามีก็สู้คนรักไม่ได้

ฉันมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง: " จังเฉิง นี่คือจุดประสงค์ของคุณหรอ? "

เขาไม่กล้ามองตาฉันเเละเลือกที่จะหันไปทางอื่น: " คุณฟังที่ผมบอกเถอะ! คุณรู้ไหมว่าเรื่องนี้มันบานปลายไปถึงไหนเเล้ว ถ้าคุณยังคิดไม่ได้ คุณก็อาจจะต้องล้มลงจริงๆ "

พอได้ยินที่เขาพูด ตาของฉันก็แดงทันที ขนาดเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น สามีของฉันยังเอามีดมาแทงฉันเลย

ฉันมองเขาอย่างโมโห: " คุณกับหลินหลิงวางเเผนทั้งหมดนี้ก็เพื่อจะบังคับฉันให้ออกจากงานไม่ใช่หรอ? ฉันจะไม่ทำในสิ่งที่พวกคุณต้องการเด็ดขาด และฉันเชื่อว่าความจริงมักจะสว่างไสวเสมอ "

พอจังเฉิงได้ยินที่ฉันพูด เขาก็โมโหเหมือนกัน: " สู่เสี่ยวหลง ผมหวังดีที่จะช่วยคุณ ต่อให้ผมจะเลวร้ายแค่ไหน ผมก็ไม่คิดที่จะส่งภรรยาของตัวเองเข้าไปในคุกหรอกนะ "

ฉันไม่รู้ความจริงเท็จในคำพูดของจังเฉิง เเต่ต่อให้จังเฉิงไม่ได้ทำเรื่องนี้ ก็คงจะเป็นหลินหลิงที่ทำ ไม่สิ บางทีเขาอาจรู้ความจริงอยู่เเล้ว เเต่เลือกที่จะปกป้องหลินหลิงที่กำลังท้องลูกของเขาอยู่ต่างหาก

สำหรับจังเฉิง ฉันรู้สึกเย็นชาถึงที่สุด ไม่ว่าเขาจะชักชวนฉันยังไง ฉันก็ไม่สนใจ เพราะในใจของฉันตอนนี้หวังให้เซิ่งซื่อหาวเชื่อฉันคนเดียวเท่านั้น เเค่เขาเชื่อฉันก็พอเเล้ว

ฉันผ่านค่ำคืนนี้ไปอย่างมึนงง ฉันไม่ได้หลับตาตลอดทั้งคืน วันต่อมา ตาของฉันทั้งเเดงทั้งบวม ตรงตาขาวเต็มไปด้วยเลือดสีแดงซีด เเละดูซีดเซียวมาก

ตอนบ่าย ห้องที่ฉันถูกกักขังก็ถูกเปิดออก

มีตำรวจมาบอกฉัน: " มีคนมาประกันตัวคุณเเล้ว ออกมาสิ! "

ตอนที่ฉันกำลังงงว่าใครกันที่มาช่วยฉัน ฉันก็เห็นเซิ่งซื่อหาวเดินมาหาฉัน ชุดสูทบนร่างกายของเขามีรอยยับเล็กน้อย ตรงคางก็มีหนวดอยู่นิดหน่อย ซึ่งดูแตกต่างจากรูปลักษณ์ที่สง่างามและสูงส่งในอดีต

ทันทีที่ฉันเห็นเขา น้ำตาของฉันก็ไหลลงมาเเละความตึงเครียดของฉันก็คลายลงทันที หลังจากนั้นฉันก็กระโจนเข้าไปในอ้อมกอดของเขาโดยที่ไม่สนใจอะไรอีกเเล้ว

ตอนที่ฉันอ่อนแอที่สุดกลับกลายเป็นว่าเขาเป็นคนเดียวที่ยื่นมือมาช่วยฉัน ไม่ว่าไกลเเค่ไหน เขาก็จะมาช่วยฉันให้ออกมาให้ได้

" ฉันไม่ได้ขายข้อมูลของบริษัท นายเชื่อฉันไหม? " ผ่านไปสักพัก ฉันก็เงยหน้ามองเขาเเละพูดถามเขาอย่างคาดหวัง

เซิ่งซื่อหาวพยักหน้า: " ผมเชื่อ "

พูดจบ เขาก็เอื้อมมือมาลูบหัวฉัน: " ผมประกันตัวคุณออกมาได้ด้วยเหตุผลที่ไม่เพียงพอเเละต้องสอบสวนในเชิงลึก สิ่งที่เหลืออยู่คือการสืบสวนหาผู้ร้าย "

พอได้ยินที่เขาพูด ฉันก็โล่งใจทันที ฉันเพิ่งรู้ว่าบางทีฉันอาจไม่กลัวเพื่อนร่วมงานเข้าใจผิด เเต่ฉันกลับไม่อยากถูกเซิ่งซื่อหาวเข้าใจผิด

คืนที่ถูกขัง ฉันคิดมาก เเต่พอคิดถึงตอนที่เซิ่งซื่อหาวอาจจะสงสัยฉัน หัวใจของฉันก็เจ็บราวกับถูกแทงด้วยเข็มที่นับไม่ถ้วน

เขากอดฉันออกจากสถานีตำรวจเเล้วพาขึ้นรถ

" ได้ยินว่าคุณยังไม่ได้ทานอะไรตั้งเเต่เมื่อคืน ผมพาคุณออกไปหาอะไรทานนะ "