บทที่ 21 ตั้งท้องแล้ว……

แต่ว่าฉันรู้สึกว่าทั่วทั่งร่างกายเหมือนถูกแช่อยู่ในน้ำแข็ง หนาวเข้ากระดูก

สามารถปิดบังฉันได้โอนเงินมาเข้าบัตรของฉัน ตัวฉันเองยังไม่รู้เลย นั่นก็เพราะว่าเป็นบัตรที่ฉันไม่ค่อยใช้ แต่สามารถถูกคนจัดการได้ ถ้าจังเฉิงไม่ได้เข้ามาร่วมทำด้วย ตัวฉันเองก็คงไม่อยากจะเชื่อ

ผู้ชายคนนั้นอยู่ด้วยกันกับฉันมาเจ็ดปี ใจอำมหิตจริงเหรอ?

เมื่อคืน จังเฉิงมาหาและคำพูดของเขายังคงดังก้องอยู่ในหู เขาพูดว่า ถึงแม้ว่าเขาจะเลว ก็ไม่เลวถึงขนาดทำให้ภรรยาตัวเองตกไปอยู่ในสถานภาพนั้น แต่ตอนนี้ ฉันไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเอาได้อีกไหม

เซิ่งซื่อหาวออกไปซื้อซาลาเปากับน้ำเต้าหู้กลับมา ความจริงฉันไม่มีความอยากทานอาหาร บางครั้งอยากกิน แต่เมื่อมองเห็นอาหารแล้วรู้สึกคลื่นไส้

“ฉันรู้ว่าเธอเจ็บปวด แต่ร่างกายสำคัญมาก เธอต้องรักษาร่างกายให้ดี จึงจะมีแรงต่อสู้”

เซิ่งซื่อหาวอยู่ข้างๆพูดโน้มน้าวใจฉัน ฉันพยักหน้า น้ำตาก็ไหลลงบนซาลาเปาก็ทานไปทั้งอย่างนั้น

หลังจากที่ฉันทานเสร็จ เซิ่งซื่อหาวจึงผ่อนคลายลง“ฉันส่งเธอไปพักผ่อนที่โรงแรมก่อน อีกเดี๋ยวฉันต้องประชุม มีเรื่องมากมายที่รอให้ฉันต้องไปจัดการ”

ฉันพยักหน้า ฉันรู้ เซิ่งซื่อหาวนั่งเครื่องบินกลับมาข้ามคืนแน่นอน ท่าทางไม่ได้หวีผมล้างหน้า ความใส่ใจนี้ของเขา ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจมาก

หลังจากที่มาถึงโรงแรม เซิ่งซื่อหาวก็เหมือนกำลังสู้รบ ทำความสะอาดตัวเองอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ออกมา นอกจากใต้ตาดำเล็กน้อย ก็ดูสดชื่นมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

ก่อนที่จะไปก็กำชับฉัน“เธออยู่ที่นี่พักผ่อนเยอะๆ ฉันไปประชุม”

พูดพลาง หมุนตัวกลับออกไป

หลังจากที่เขาไปแล้ว ฉันก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ อาบน้ำเสร็จก็ซักเสื้อผ้าที่อยู่บนตัวและตากผ้า สุดท้ายใส่ชุดคลุมอาบน้ำและนอนหลับไปบนเตียง

เวลาตอนบ่าย ฉันรับสายโทรศัพท์ของเซิ่งซื่อหาว

โทรศัพท์เข้ามาในห้อง ในสายนั้นมีเสียงของโทษของเซิ่งซื่อหาว“คณะกรรมการให้คุณมาดำเนินการขั้นตอนพักงานก่อน”

“ฉันรู้ ความจริงแบบนี้...ก็ดี”

ฉันพยักหน้า ใช้มือปิดไมโครโฟนไว้ พยายามไม่ให้เซิ่งซื่อหาวได้ยินเสียงสะอื้นของฉันไว้

“ฉันจะไปดำเนินการที่บริษัท”

ไม่ต้องให้เซิ่งซื่อหาวพูด ฉันก็สามารถคิดออกได้ นี้เป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้วที่เขาจะช่วยฉัน ลูกค้าที่ถูกหลอกอารมณ์สะเทือนใจขนาดนั้น จำเป็นต้องเข้าไปปลอบขวัญ และฉัน ไม่ว่าจะถูกใส่ร้ายหรือไม่ แต่ผลสุดท้าย ข้อมูลนี้รั่วไหลจากฉัน ฉันต้องรับผิดชอบด้วยการพักงาน

“เวลาที่ฉันไปทำเรื่องพักงาน ระหว่างทาง สายตาของเพื่อนร่วมงานมองฉันด้วยความดูถูกและรังเกียจ

เวลาที่ฉันออกมาจากห้องทำงาน ไม่รู้ว่าใครเริ่มก่อน หยิบแกนแอปเปิลโยนมาที่ฉัน มันเหมือนกับเป็นการเปิดกุญแจสู่ความโกรธของทุกคน โยนสิ่งของมากมายมาที่ฉัน

มีกล่องโยเกิร์ต เปลือกผลไม้ ขวดเครื่องดื่ม...

“สู่เสี่ยวหลง ไสหัวออกไป——”

“สู่เสี่ยวหลง เธอเป็นคนต่ำช้าที่ทรยศบริษัท——”ทั้งด่าทั้งโยนขยะมาใส่บนตัวฉัน

ทั้งโกรธ กล้ำกลืน เจ็บปวด ชั่วพริบตาเดียวก็ทะลักเข้ามาในใจ ฉันอยากตะโกนพูดแก้ต่างใส่พวกเขา บอกว่าฉันไม่ใช่คนที่ทำให้ความลับรั่วไหล แต่จะมีใครเชื่อฉันล่ะ？”

ฉันอดทนต่อความอัปยศ ก้าวทีละก้าวออกจากบริษัท เวลานี้ความจนตรอกของฉันดึงดูดสายตาหลายๆคน

และฉันถือกล่องกระดาษแข็ง ยืนอยู่ทางม้าลายข้างสัญญาณไฟจราจร มองดูการจราจรด้านหน้า ค่อยๆกลายเป็นภาพเลือนรางและดับวูบลง....

ฉันตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล ข้อมือยังมีสายน้ำเกลือ พยาบาลเห็นฉันตื่นขึ้นมา มองฉันด้วยสายตาตำหนิ“ตอนนี้เธอตั้งท้องแล้ว เพื่อลูกก็ต้องดูแลร่างกายดีดี ทำไมยังขาดสารอาหาร?”

ตั้งท้องแล้ว？