บทที่ 27 ฉันกับเธอ คุณเลือกใคร？

“ฉันก็รู้ แต่บัตรเคดิตนั่นฉันไม่ใช้มานานแล้ว หาไม่เจอจริงๆ เพียงแต่ฉันเคยถามธนาคาร เงินในบัญชีนั้นถูกกดออกไปแล้ว รหัสผ่านของฉันเธอก็รู้ ก็มีแค่นั้น เรื่องนี้ จังเฉิงมีส่วนเกี่ยวข้องแน่นอน”

คิดมาจนถึงตรงนี้ ฉันยิ่งสะอิดสะเอียนจังเฉิงมากขึ้น

เขาสามารถทำเรื่องได้อย่างเด็ดเดี่ยว สุดท้ายก็มาคุกเข่าขอร้องให้ฉันอภัยให้อย่างสบายใจ

เขาคิดว่าฉันเป็นใคร?แข็งแกร่งทนทาน ต่อให้ทำร้ายกี่ครั้งก็ไม่เป็นไรเหรอ?”หรือว่า เขาคิดว่าฉันรักเขามากจนไม่มีความนับถือตัวเองและไม่มีหลักการ？

“เธอวางใจ เรื่องนี้ฉันช่วยเธอตรวจสอบออกมาได้แน่นอน คนสารเลวนั่น เจ้าเล่ห์จริงๆ สามารถทำเรื่องเลวทรามออกมาได้”เริ่นเสี่ยวกัดฟันพูดออกมา

“ดังนั้น จังเฉิงกับหลินหลิงจึงเป็นคนประเภทเดียวกัน ฉันขอให้พวกเขาครองรักกันร้อยปี อยู่ด้วยกันตลอดชีวิต”เวลาที่พูดถึงประโยคนี้ มุมปากของฉันกระตุกยิ้มขึ้นบางๆ

“เธอยิ้มได้มืดทึมน่ากลัวจริงๆ หรือว่าคิดออกแล้วว่าจะแก้แค้นพวกเขายังไง?”เริ่นเสี่ยวแสดงสีหน้าออกมาชัดเจน ขยิบตาให้ฉัน

“กำลังคิดชั่วคราว!เพียงแต่ ถึงอย่างไรก็รอให้ออกจากโรงพยาบาลก่อนเถอะ!ความแค้นบางอย่าง ฉันตต้องลงมือด้วยตัวเอง”

เริ่นเสี่ยวอยู่เป็นเพื่อนฉันที่นี่ตอนเช้า รอจนถึงเวลาตอนเที่ยงแม่ฉันมาส่งอาหารให้เธอถึงจะกลับไป

“ฉันตุ๋นซุปซี่โครงให้เป็นพิเศษ ดื่มแบบนี้จะหายดีเร็วขึ้น”แม่ฉันนำซุปออกมา หลังจากนั้นก็ใช้ช้อนตักขึ้นมาเป่าให้ฉัน สุดท้ายป้อนเข้าปากฉันอย่างระมัดระวัง

เวลานี้ ฉันเพิ่งจะรู้สึกได้ถึงความรักที่เธอมีต่อฉัน

หลังจากที่ดื่มซุปถ้วยเล็กแล้ว แม่ฉันก็หยิบอาหารขึ้นมาอีก โจ๊ก พร้อมกับมะระผัดไข่

มองเห็นอาหารนี้ สีหน้าของฉันก็เปลี่ยนไป“แม่ ความจริง รสชาติอาหารฉันเปลี่ยนไปนานแล้ว แม่เปลี่ยนเป็นอาหารรสชาติอื่นแทนได้ไหม?”

แม่ฉันได้ยินคำพูดของฉัน ถลึงตาใส่ฉัน“เมื่อก่อนอาหารนี้เธอชอบทานที่สุด เด็กดี รีบทานเข้า!”

พูดจบ ก็กวาดสายตามองผลไม้ที่อยู่บนโต๊ะ ลุกขึ้นยืนเก็บลิ้นจี่กับองุ่นและลำไยที่อยู่ด้านบนทั้งหมดเก็บไว้“ตอนที่เธอยังเด็กเธอไม่ชอบทานของพวกนี้ ทานลำบาก”

“แม่ ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ——”ในที่สุดฉันก็อดไม่ไหวที่จะพูดเน้นย้ำออกไป

ฉันหงุดหงิดที่สุดคือแม่มักจะพูดถึงเรื่องเมื่อก่อนที่ฉันอายุสิบปี เรื่องพวกนั้นในสมองฉันไม่มีอะไรที่น่าประทับใจ ต่อให้พวกเขาบรรยายอย่างไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยก็ตาม ฉันก็รู้สึกเหมือนฟังนิทานของคนอื่น

ฉันคิดแม้กระทั่งว่า ฉันที่พวกเขาพูดถึง กับฉันตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นคนสองคน

คำพูดของฉัน จุดไฟความโกรธของแม่ฉันโดยสิ้นเชิง เธอโยนของในมือลง มองฉันด้วยความโกรธ“เธอโตแล้วปีกกล้าขาแข็งแล้วใช่ไหม ไม่ฟังคำพูดของฉันแล้ว?หรือว่าฉันกับพ่อเธอทำร้ายเธอเหรอ?เธอคิดดูดีดี ตอนที่เธอยังเด็กรู้จักคิดแค่ไหน...”

ในใจฉันรู้สึกไร้เรี่ยวแรง ฉันรู้ ไม่ว่าฉันจะคัดค้านยังไง ก็ไม่มีประโยชน์ ในหัวใจของพวกเขา ฉันน่าจะเป็นเด็กอายุสิบปีเหมือนเมื่อก่อน พฤติกรรมการใช้ชีวิตควรจะเหมือนเดิม

พวกเขามีความดื้อรั้นมาก ดื้อรั้นจนเกือบจะผิดปกติทางจิตใจ ฉันต่อต้านเล็กน้อยหนึ่งประโยค สิ่งที่ได้กลับมาคือการดุด่าและตีไม่มีที่สิ้นสุด

แม่ฉันถูกฉันทำให้อารมณ์ไม่ดี หลังจากรอให้ฉันทานข้าวเสร็จ ก็เก็บของออกไป เวลาที่จะไปก็ไม่ลืมที่จะเก็บของที่“ฉันไม่ชอบทาน”ไปด้วย

ฉันใช้ชีวิตอยู่ในห้องผู้ป่วยผ่านไปอย่างน่าเบื่อ มีคนมาก็พูดคุย ไม่มีคนก็เปิดโทรทัศน์ดู

ข่าวที่ออกอากาศในสองวันนี้เกี่ยวกับเซิ่งซื่อหาว เกี่ยวกับลูกค้าที่ถูกหลอก เซิ่งซื่อหาวจัดการวิธีชดใช้ค่าเสียหายให้สองเท่า ผลกระทบกับเซิ่งซื่อหาวจึงค่อยๆสงบลง แต่สิ่งที่ตามมาคือ ความปลอดภัยของข้อมูลเครือข่ายเริ่มดึงดูดความสนใจของทุกคน