บทที่ 28 แค่คบเล่นๆก็พอ อย่าพูดคุยเรื่องความรัก

“สู่เสี่ยวหลง เธอถูกใจชู้รักขนาดนั้นเลยเหรอ เพื่อชู้รัก แม้กระทั่งเรื่องนี้เธอก็ใช้มาบังคับฉัน?”จังเฉิงมองฉันด้วยดวงตาแดงก่ำ มือที่อยู่ด้านข้างกำหมัดแน่น ด้านบนเห็นเส้นเลือดขึ้นรุนแรง

“จังเฉิง นี่เป็นปัญหาฉันกับคุณ ไม่เกี่ยวข้องกับคนอื่น ตั้งแต่ลูกของพวกเราจากไป ระหว่างพวกเราก็หมดวาสนาต่อกันแล้ว”

“คุณจะเลือกหรือไม่เลือก?”ฉันมองจังเฉิงด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

“สู่เสี่ยวหลง เธออยากไปจากฉันขนาดนั้นเลย?”จังเฉิงจ้องมองฉันไม่วางตา——-

ฉันไม่พูดจา เพราะพูดอธิบายทัศนคติไปทุกอย่างแล้ว

มองเห็นจังเฉิงหัวเราะเสียงดังขึ้นมา หัวเราะจนน้ำตาไหล สุดท้ายก็มองฉันอย่างโหดเหี้ยม พูดประโยคทิ้งไว้“สู่เสี่ยวหลง ถึงแม้ว่าเธอจะตายก็เป็นคนของฉันตระกูลจัง”

พูดจบ ก็หมุนตัวออกไป

คำพูดของจังเฉิงทำให้หัวใจของฉันเต้นเร็วขึ้นมากะทันหัน นับตั้งแต่ที่จังเฉิงลงมือกับฉัน ฉันก็ไม่สามารถใช้สายตาแบบเดิมมองเขาได้อีก สำหรับเขา ฉันจำเป็นต้องระวังตัวตลอดเวลา

หลังจากสามวัน เริ่นเสี่ยวนำหนังสือข้อตกลงการหย่ามาให้ฉัน

“จังเฉิงยินยอมแล้ว?”ฉันขมวดคิ้วมองไปที่เริ่นเสี่ยว

เริ่นเสี่ยวยิ้มเย็น“เขาจะสามารถไม่ยินยอมได้เหรอ?”

ฉันสังหรณ์ใจว่าข้างในอาจะมีอะไรไม่ดีแน่นอน มีความสนใจขึ้นมา ถามเธอ“หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

เริ่นเสี่ยวก็เก็บไว้ไม่ไหว พูดกับฉัน“ไม่รู้ว่าหลินหลิงไปตรวจครรภ์ตั้งแต่เมื่อไหร่ พูดว่าลูกในท้องเป็นผู้ชาย พูดว่าถ้าหากจังเฉิงไม่ช่วยเธอ เธอก็จะเอาเด็กออก”

ฉันไม่เคยคิดว่าหลินหลิงจะโหดร้ายขนาดนี้ คาดไม่ถึงว่าจะใช้อุบายนี้ขู่จังเฉิง ทำเหมือนว่าลูกที่อยู่ในท้องของเธอไม่ใช่ลูกตัวเอง กลับจะเหมือนสามารถจับจังเฉิงไว้ในอุ้งมือได้ทุกเมื่อ

“เรื่องนี้คนตระกูลจังรู้ไหม?”

“จะไม่รู้ได้ยังไงล่ะ ตอนนี้อยากจะปิดก็ปิดไม่อยู่แล้ว แม่สามีเธอคิดถึงหลานจนจะเป็นบ้าแล้ว แน่นอนว่ายืนข้างหลินหลิง ตะโกนว่าจะกำจัดเธอออกไป ไม่อย่างนั้น จะหย่าได้ง่ายดายแบบนี้เหรอ”

พูดพลาง เริ่นเสี่ยวก็ส่งหนังสือข้อตกลงการหย่ามาให้ฉันดู

“แบบนี้ก็ดี เพียงแค่สามารถออกมาจากตระกูลนั้นได้ก็ดีแล้ว”

ฉันก้มหน้ามองหนังสือข้อตกลงการหย่า ไม่มีข้อผูกมัดใดๆจริงๆ นอกจากจะสามารถหยิบเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวแล้ว ก็ไม่ได้อะไรอีกเลย เพียงแต่แบบนี้ก็ดี ในใจฉันก็ดีใจมาก ออกจากตระกูลนั้นได้ ก็เหมือนกับหลุดออกจากเครื่องพันธนาการ ท่วมตัวรู้สึกผ่อนคลาย

ฉันหยิบปากกาหมึกสีดำเซ็นชื่อตัวเองลงไปด้านบน

“ตอนนี้ฉันออกจากโรงพยาบาลไม่ได้ เรื่องที่เหลือยังต้องรบกวนเธออีก”ฉันรู้สึกผิดจึงพูดขอโทษเริ่นเสี่ยว

“ไม่เป็นไร พวกเราเป็นอะไรกันล่ะ!”

เริ่นเสี่ยวอยู่เป็นเพื่อนฉันอีกครู่ใหญ่ พูดบอกต่อเรื่องของเซิ่งซื่อหาวกับฉัน ฉันใจจดใจจ่อฟังอย่างละเอียด ดูเหมือนว่าวิธีนี้เท่านั้นที่จะบรรเทาความเจ็บปวดจากความรักในใจของฉันได้

บางทีอาจจะปลดเครื่องพันธนาการของจังเฉิงโดยสิ้นเชิง ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเซิ่งซื่อหาวเหมือนวิ่งออกจากกรง ยิ่งควบคุมไม่ได้

สุดท้ายเริ่นเสี่ยวก็ถอนหายใจออกมา มองฉัน“สู่เสี่ยวหลง ครั้งนี้เธอจบแน่”

ฉันประหลาดใจ“ทำไม?”