ตอนที่ 29
บทที่ 29 เจอกันในโรงพยาบาลด้วยความอึดอัด
October 31, 2026
ตอนนี้ เป็นเวลาสี่ทุ่ม มีผู้หญิงคนหนึ่งสามารถรับสายโทรศัพท์ของเซิ่งซื่อหาว——ในสมองฉันก็รู้สึกมึนงง ลำคอก็แห้งเผือด
“ใคร?พูดสิ”
เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงที่อยู่ในสายไม่มีความอดทน หลังจากนั้นก็ด่าเสียงเบา และตัดสายโทรศัพท์ไป
ฉันเพิ่งจะมีสติกลับมา ฉันกำลังคิดว่าฉันโทรผิด ฉันก็ดูหมายเลขโทรศัพท์อีกครั้ง ไม่ผิด เลขสิบเอ็ดตัวนี้ฉันจำได้ขึ้นใจ ไม่ผิดแน่นอน
เดิมทีฉันอยากจะโทรไปให้แน่ใจอีกครั้ง แต่พบว่ามือของตัวเองไม่มีเรี่ยวแรง ฉันไม่มีความกล้าที่จะพิสูจน์
ฉันนึกถึงตั้งแต่ที่ฉันกับเซิ่งซื่อหาวรู้จักสนิทกัน เป็นฉันที่ปารถนามาโดยตลอด และไม่เคยคิดว่าข้างกายของเขาจะมีผู้หญิงคนอื่น หรือว่า เขาก็มีแฟนแล้ว?”
คิดมาถึงตรงนี้ ท่วมตัวฉันก็สั่นเทา ฉันไม่กล้าจะไปพิสูจน์ปัญหาเรื่องนั้น ฉันกลัวมากที่สุดที่จะกลายเป็นมือที่สามทำลายความรักของคนอื่น แต่ฉันไม่สามารถหักห้ามความรู้สึกในใจที่มีต่อเซิ่งซื่อหาวได้
ความคิดที่ขัดแย้งกันทำให้ฉันทรมานใจทั้งคืน รอจนถึงวันถัดไป รอบดวงตาฉันยังมีรอยคล้ำใต้ตา
เวลาที่เริ่นเสี่ยวเข้ามาก็อารมณ์ดีมาก ส่งกระดาษสีเขียวที่ใหม่เอี่ยมให้ฉัน“ให้เธอ หนังสือการหย่า รวบรวมเรียบร้อยแล้ว”
ฉันหยิบหนังสือหย่าขึ้นมาดู ความรู้สึกซับซ้อน ยังจำตอนแรกที่ฉันไปจดทะเบียนกับจังเฉิงได้ ตอนนั้นพวกเราแทบจะดีใจกันทั้งคืน พวกเราไปดูฉากกลางคืนที่หอไข่มุกทิศตะวันออกด้วยกัน ตอนกลางคืนก็ไปเปิดห้องวิวทะเลที่ดีที่สุดอย่างฟุ่มเฟือย
ตอนนี้คิดไปคิดมา เรื่องราวเหล่านั้นเพิ่งจะผ่านไปสามปี แต่เหมือนกับผ่านมายาวไกลราวศตวรรษ
“เป็นอะไร?อารมณ์ไม่ดี?”เริ่นเสี่ยวถามฉันด้วยสีหน้าแปลกใจ
พูดจบ เธอก็มองเห็นรอยคล้ำใต้ตาของฉัน ประหลาดใจมาก มองฉันด้วยความเข้าใจ“สู่เสี่ยวหลง หรือว่าเธอจะตัดใจจากจังเฉิงผู้ชายเลวทรามคนนั้นไม่ได้?”
“เธอคิดอะไรแบบนั้นล่ะ?ตอนนี้ฉันไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับจังเฉิงแม้แต่นิดเดียว”ฉันกลอกตาใส่เริ่นเสี่ยว
ผู้หญิงคนนี้มีจินตนาการมากไปใช่ไหม!
เริ่นเสี่ยวใช้มือจับคาง มองฉันอย่างครุ่นคิด“เห็นเธอเป็นแบบนี้ก็เหมือนกับทุกข์ใจเรื่องความรัก——”
ได้ยินคำพูดของเริ่นเสี่ยว ฉันหลบสายตาด้วยความกลัว
เริ่นเสี่ยวมองเห็นการกระทำของฉัน ก็บังคับถามฉันทันที“สู่เสี่ยวหลง หรือว่าเธอจะมีความรักลึกซึ้งให้กับเซิ่งซื่อหาว!”
ฉันกระแอมในลำคอ ชี้ส้มที่วางอยู่บนโต๊ะ“ปอกเปลือกส้มให้ฉันหน่อย!”
“สู่เสี่ยวหลง เธออย่าเปลี่ยนเรื่อง”เริ่นเสี่ยวก็ยังไม่ยอมจบ
“ฉันเคยพูดไปแล้ว...”ฉันพูดเสียงเบา หลังจากนั้นก็มองเริ่นเสี่ยวตาปริบๆ ภาวนาขอให้ปล่อยวาง
เริ่นเสี่ยวมองเห็นท่าทางของฉัน ถอนหายใจออกมา หยิบส้มมาปอกให้ฉัน“สู่เสี่ยวหลง แม่งฉันเสียใจจริงๆที่ช่วยเธอด้วยวิธีการโง่เขลาตั้งแต่แรก”
“เดิมทีเรื่องนี้ฉันเป็นคนที่ปรารถนามาโดยตลอดเอง”
พูดจบ ฉันก็มองเริ่นเสี่ยวตาปริบๆ“เริ่นเสี่ยว เธอช่วยฉันถามหลินอี้ให้หนึ่งเรื่องสิ?”
เริ่นเสี่ยวกลอกตา สีหน้าไม่พูดจา“แน่นอนว่าคงเป็นเรื่องของเซิ่นซื่อหาวสิ?”
ถูกเริ่นเสี่ยวเดาถูกฉันก็ไม่อ้อมค้อมอีก พูดกับเธอ“เธอถามหลินอี้ ข้างกายเซิ่งซื่อหาวยังมีผู้หญิงคนอื่นอีกไหม?”
เริ่นเสี่ยวมองฉันด้วยสายตาจับผิด สุดท้ายจึงเปิดปากพูด“เธอรู้ไหมเซิ่งซื่อหาวเป็นคนใคร?”
ฉันส่ายหน้า สีหน้ามึนงง“ไม่ใช่เป็นประธานของเซิ่งซื่อหาวเหรอ?”