บทที่ 30 ของขวัญการเลิกรา？

ฉันมองตรงไปที่เขา ทั่วทั้งตัวเหมือนถูกแช่แข็ง แข็งทื่ออยู่ตรงนั้น

เห็นได้ชัดว่าเริ่นเสี่ยวก็ไม่คาดคิดว่าจะเห็นฉากนี้ สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ซื่อหาว พวกคุณรู้จักกัน?”ผู้หญิงท้องโต หันหน้าไปมองเซิ่งซื่อหาวด้วยความอ่อนโยน และถาม

“พนักงานของบริษัทฉัน”เซิ่งซื่อหาวตอบกลับน้ำเสียงเรียบเฉย

ฉันได้ฟังคำพูดของเซิ่งซื่อหาว หัวใจก็เหมือนถูกโยนกระแทกอย่างโหดเหี้ยม เจ็บปวด เหมือนฝนตกกระหน่ำเข้ามา จนทำให้น้ำตาฉันจะไหลออกมาแล้ว

เริ่นเสี่ยวรีบดึงแขนของฉัน พูดกับพวกเขาด้วยสีหน้าอึดอัด“พวกเรายังมีธุระ พวกคุณไปทำธุระเถอะ”

พูดพลาง ดึงฉันออกมาอย่างรวดเร็ว

ฉันเดินตามเริ่นเสี่ยวไปเงียบๆตลอดทาง ฉันแค่รู้สึกเจ็บปวดจนหายใจไม่ออก น้ำตาร่วงทีละหยด

จนเข้ามานั่งในรถของเริ่นเสี่ยว ฉันยังไม่ฟื้นคืนสภาพเดิมกลับมา

“นี่คือเจ็บปวด?”เริ่นเสี่ยวหันหน้ามองฉัน น้ำเสียงซับซ้อน หลังจากนั้นก็หยิบกล่องกระดาษทิชชูโยนมาให้ฉัน

ฉันยื่นมือไปรับ เช็ดน้ำตาและน้ำมูกบนใบหน้า แต่ยังคงพูดดื้อรั้น“เมื่อกี้เธอดึงฉันออกมาเร็วเกินไป ดึงถูกแผล ฉันก็เลยเจ็บ”

“สู่เสี่ยวหลง เธอก็ปากแข็ง!”เริ่นเสี่ยวหันหน้ามามอง มองฉันด้วยสีหน้าดูถูก

“เธอคิดว่าถ้าเมื่อกี้ฉันไม่ดึงเธอออกมา จะอยู่ทำไม?หรือว่าต้องการจะซักถามเซิ่งซื่อหาวเหรอ?งั้นเธอถามด้วยฐานะอะไร?”เริ่นเสี่ยวถามมาเป็นชุด ทำให้ฉันเงยหน้าไม่ขึ้น

ใช่ ฉันมีคุณสมบัติอะไรไปซักถามเขาล่ะ?

ถึงอย่างไร พวกเราก็เป็นแค่ชู้กัน เรื่องแบนนี้ คนมากมายแทบจะซ่อนไว้อย่างมิดชิด แม่งใครจะโง่ตะโกนออกมาล่ะ？

เริ่นเสี่ยวมองเห็นฉันร้องไห้อย่างเจ็บปวด ถอนหายใจออกมา จากนั้นก็สตาร์ทรถ เปิดไฟ หลังจากนั้นก็ขับรถออกจากโรงพยาบาล

“สู่เสี่ยวหลง ฉันให้เวลาเธอสิบนาทีจัดการความรู้สึกของตัวเอง อีกเดี๋ยวฉันยังต้องพาเธอไปอีกหนึ่งสนามรบ”เริ่นเสี่ยวพูดพลาง ก็เหยียบคันเร่งรถ

“สนามรบอะไร?”

“สู่เสี่ยวหลง ตอนนี้เธอหย่าแล้ว ก็ต้องย้ายบ้าน!ถ้าหากเธอไปพบครอบครัวจังเฉิงในสภาพนี้ เธอก็ยังจะต้องถูกรังแกอีก”เริ่นเสี่ยวพูดตรงไปตรงมาอย่างเรียบง่าย

และฉัน คิดว่าจะต้องกลับไปบ้านหลังนั้น ในใจก็ขัดแย้งกัน

แต่ไม่รอให้ฉันคิดนาน รถก็ขับเข้ามาในหมู่บ้านแล้ว

มองเห็นประตูบ้านของจังเฉิง เริ่นเสี่ยวยังกำชับฉัน“อะไรที่เป็นของเธอ ก็ต้องเอาออกมาให้หมด ถึงอย่างไรไม่สามารถให้จังเฉิงกับหลินหลิงดูถูกได้”

ฉันถูกทัศนคติของเริ่นเสี่ยวทำให้หัวเราะก็ไม่ได้จะร้องไห้ก็ไม่ใช่ เมื่อก่อนฉันอยู่กับจังเฉิงประหยัดเงินไว้ซื้อบ้านและกู้เงินจำนองภายหลัง ส่วนใหญ่จะใช้จ่ายในชีวิตประจำวันอย่างประหยัดมัธยัสถ์ แม้แต่เสื้อผ้าดีดีก็ไม่เคยได้ซื้อ ก่อนหน้านี้ฉันได้ใช้เงินซื้อไปห้าหมื่นแค่ชุดเดียว

ฉันหยิบกุญแจเปิดประตู แต่เสียบเข้าไปหลายครั้งก็เข้าไม่ได้ ฉันจึงพบว่ากุญแจได้เปลี่ยนแล้ว

เริ่นเสี่ยวเริ่มโกรธแล้ว ก้าวไปด้านและทุบประตูเสียงดัง

“มาแล้วมาแล้ว มีกริ่งทำไมไม่กด จะเคาะประตูทำไม?”

แม่สามีบ่นพึมพำออกมา เมื่อเธอเปิดประตู มองเห็นฉันกับเริ่นเสี่ยว สีหน้าก็เปลี่ยน เปลี่ยนเป็นสีหน้ามืดครึ้ม“เธอหย่ากับลูกชายฉันแล้ว เธอจะมาที่นี่ทำไมอีก?”

“ฉันมาเก็บของ”