บทที่ 5 กฎของเกมทำตามฉันตัดสินใจ

“คืนมาให้ฉัน!”ฉันลุกขึ้นยืน และแย่งโทรศัพท์ของฉันจากในมือของจังเฉิง

จังเฉิงคิดไม่ถึงว่าฉันจะมีท่าทีโต้ตอบรุนแรงขนาดนี้ จ้องมองฉันด้วยสายตาตกใจ มุมปากกระตุกรอยยิ้มดูถูกขึ้นมา“ข้อความของใคร ทำไมเธอมีท่าทีโต้ตอบขนาดนี้?”

“เพื่อน”

ฉันตอบเขาอย่างเย็นชา ถือโทรศัพท์แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องนอน เปิดดูข้อความ คาดไม่ถึงว่าบนหน้าจอจะเป็นเซิ่งซื่อหาวส่งเข้ามา

“นี่คือเบอร์โทรศัพท์ของฉัน เธอจำเอาไว้ ยังมีอีก ว่างหรือเปล่า?ออกมาฉันจะเลี้ยงข้าวเธอ”

เห็นข้อความของเขา หัวใจของฉันก็เต้นแรงขึ้นไปอีก บางทีผู้ชายอาจจะทำดีกับผู้หญิงของตัวเองไม่เหมือนกัน อย่างน้อยเซิ่งซื่อหาวก็ไม่เย็นชากับฉันเหมือนเมื่อก่อน

ฉันกำโทรศัพท์เอาไว้ ในใจลังเลว่าจะไปหรือไม่ไป

เพียงแต่สุดท้าย ฉันมองเห็นคนในบ้านอยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืนในห้องอาหาร ก็ตัดสินใจออกไป ดังนั้น ฉันแต่งหน้าโดยเฉพาะ บนลำคอยังใส่สร้อยคอ

“เพื่อนเรียกให้ฉันออกไปหา”

“เพื่อนที่ไหน?ดึกแล้วก็ยังเรียกเธอออกไปอีก?”แม่สามีสีหน้าไม่พอใจ

“ตอนนี้ยังไม่ดึก!ในเซี่ยงไฮ้ ชีวิตกลางคืนก็เพิ่งจะเริ่มต้น”พูดพลาง ก็เปลี่ยนรองเท้าส้นสูงจังเฉิงหรี่ตามองฉัน จ้องมองสร้อยคอที่อยู่บนลำคอของฉัน“สร้อยเส้นนี้ช่วงที่พวกเราเป็นแฟนกันซื้อใช่ไหม!ตอนนี้ทำไมยังยอมใส่อยู่?”

“เห็นหลินหลิงใส่สร้อยสวย ก็หยิบออกมาใส่”ฉันพูดตอบกลับพลางยิ้ม สีหน้าของจังเฉิงชั่วพริบตาเดียวก็ดูไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมา

ด้วยความใจฝ่อเขาไม่มีความคิดที่จะสนใจว่าฉันจะไปไหน และฉันก็หนีออกจากบ้านได้สำเร็จ

เมื่อฉันลงมาชั้นล่าง ก็มองเห็นรถของเซิ่งซื่อหาวจอดตรงนั้น รูปร่างโดดเด่น เขาหน้าตาหล่อเหลายืนพิงประตูรถอยู่

“ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?”

ตั้งแต่ส่งข้อความมาจนถึงตอนนี้ ก็เป็นเวลาสองนาที

“มาถึงที่นี่ฉันก็ส่งข้อความหาเธอ”พูดพลาง เขาก็เอียงตัวไปเปิดประตูรถ

ดูเหมือนว่าเขาจะมั่นใจมากว่าฉันจะลงมา ความรู้สึกนี้ถูกคนมองเห็นและควบคุมเอาไว้ ไม่ใช่เรื่องดี รู้สึกว่าผู้ชายแบบนี้อันตรายเกินไป