บทที่ 1068 ทำให้ยุ่งเหยิง

บทที่ 1068 ทำให้ยุ่งเหยิง

สิ่งสำคัญในชีวิตทั้งสองอย่างของหลี่เชินไม่ได้อยู่ข้างกายเขาแล้ว สำหรับคนอายุอย่างเขาแล้ว

มันเป็นความเสียใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา

ถังเทียนจื๋อได้เห็น ในใจก็รู้สึกแย่ เขารู้สึกว่าในเวลานี้ ควรจะทำอะไรดีๆ ให้เจ้านาย

เขาลุกขึ้นยืนจากโซฟา： “เจ้านาย ผมออกไปทำธุระนิดนึงนะครับ”

ไม่ได้รอให้หลี่เชินพูดอะไร เขาก็เดินออกไปอย่างเร็ว

บรรยากาศงานเทศกาลตามท้องถนน มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหดหู่ แต่มันทำให้เขาคิดอะไรบางอย่างออกขึ้นมา

คนโสดไม่เหมาะกับบรรยากาศแบบนี้

ตอนเดินทางมันมักจะมีอย่างนึงที่เขาคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ

[1]

นั่นก็คือเป่หมิงโม่มีสิทธิ์อะไร ที่มีทั้งลูกชายและลูกสาว แต่ตัวเขาเองงนั้นไม่มี

เขาอยากจะทำอะไรบางอย่างแก้แค้นเป่หมิงโม่

ตัวเขาเองก็ได้แย่งบริษัทเป่หมิงมาแล้ว แต่แบบนี้ก็ยังรู้สึกว่าไม่พอที่จะทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น

ยังทำอะไรได้อีกบ้าง ที่จะสามารถแก้แค้นได้อีก?

ผู้หญิง? ลูก?

ความคิดทั้งหมดนี้ไม่ถูกตัดไป

ทำไม ผู้หญิงของเขาต้องเป็นกู้ฮอนด้วย

ขณะที่ไม่รู้ตัวนั้น เขาก็ได้ขับรถมาถึงหน้าประตู ‘ปิ่นฮอนเป่หยวน’

ที่นี่ก็คือที่ที่ลูกๆ ของเธออยู่

ถังเทียนจื๋อไม่ได้ลืม ครั้งนี้ที่ตนมา เพื่อทำตามความต้องการของอาจารย์

จากนั้น เขาจอดรถลงข้างทางและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหากู้ฮอน

*

บนโต๊ะถูกวางเต็มไปด้วยอาหารที่น่าทาน และหอมกรุ่น

“โอ๊ะโอ๋ กินข้าวแล้ว......” หยางหยางไม่รู้สึกตัวเลยว่ากำลังใส่หมวกพ่อครัวสีขาวตั้งแต่เมื่อไหร่

แต่ว่าก็พอดูออกว่ามันทำมาจากกระดาษ

แต่ว่าพอมารวมกับผ้ากันเปื้อนและทัพพีในมือ มันก็ดูเหมือนเชฟตัวน้อยจริงๆ นั่นแหละ

ได้ยินเสียงร้องเรียกของหยางหยาง พวกผู้ใหญ่ถึงได้หยุดการสนทนาลง แล้วก็เดินไปทางห้องอาหารตามๆ กัน

“อาหารทั้งโต๊ะนี้หนูทำทั้งหมดเลยเหรอ?” หวีหรูเจี๋ยหัวเราะแล้วถามหยางหยาง

“อาหารในนี้ผมทำแค่อย่างเดียวฮะ ลองทายดูว่าอันไหน”

“ทายถูกแล้วมีรางวัลมั้ย?” ทันใดนั้นลั่วเฉียวก็พูดขึ้นมา

“อืม......” หยางหยางขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่： “แน่นอนว่ามี ถึงเวลานั้นจะให้รูปผมพร้อมลายเซ็นก็ใช้ได้แล้ว”

“ชิ......” ลั่วเฉียวเบะปากอย่างไม่ชอบ： “พูดถึงรูปพร้อมลายเซ็น รูปพร้อมลายเซ็นของฉันกับอาสามของเธอ ไม่รู้ว่ามีคนต้องการฝันที่อยากจะได้มันขนาดไหน ของนายน่ะเหรอ ให้ฉันฟรี ฉันยังต้องคิดเลยว่าจะมีที่วางมั้ย”

“เฉียวเฉียว......” แอนนิส่งสีหน้าใส่เธอ

ไม่ดูเลยว่าตอนนี้มันเวลาอะไร มาเล่นตลกแบบนี้ หรือว่าจะหยอกล้อให้เขาดีใจไม่เป็นเหรอ ถึงต้องต่อปากต่อคำแบบนี้

แต่ว่าหยางหยางจิตใจเข้มแข็งมาก เขายิ้ม： “ป้าเฉียวเฉียว ป้าผิดแล้ว ผ่านไปอีกสักสองสามปีก็คงไม่มีใครรู้จักป้าแล้ว แต่ว่าผมกำลังขึ้นเป็นดาวดวงใหม่ หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลฮะ”

“ฮ่าๆ เจ้าหนูน้อยหยางหยางเมื่อกี้ไปหลบอยู่ที่ไหนมา มาให้อาสามดูหน้าดูตาหน่อยเร็ว......หนูโลภอีกแล้วเหรอ? อยากจะเข้ามาคลุกคลีในวงการบันเทิง ถ้ารูปร่างไม่ดีก็ทำงานไม่ได้นะ แต่ว่าที่หนูพูดเมื่อกี้ ไม่เสียแรงที่เป็นคนตระกูลเป่หมิง ความกล้านี่เต็มสิบไปเลย”

เป่หมิงยันก้มลงแล้วอุ้มหยางหยางขึ้นมา แล้วก็หอมแก้มเขาไปทีนึงอย่างอดไม่ได้

***

“อุ๊ย อาสามปล่อยผม ผมไม่อยากเปลี่ยนเป็นชอบเพศเดียวกัน！” ในที่สุดหยางหยางก็ใช้แรงดิ้นออกจากเป่หมิงยัน และก็หลบออกไปไกลสองเมตรทันที

จากนั้นก็ใช้แขนเสื้อเช็ดตรงแก้มที่โดนหอมไปเมื่อครู่ด้วยสีหน้าขยะแขยง

ครั้งนี้ก็ถึงคราวที่เป่หมิงยันหน้าบึ้ง เขาคิดไม่ถึงว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้

“ชอบเพศเดียวกัน......เจ้าเด็กนี่ นายดูดีๆ ว่าฉันเหมือนตรงไหน！อย่าคิดว่าเด็กแล้วฉันจะไม่เอาเรื่องนะ ฉันสามารถฟ้องนายได้เหมือนกัน แม้แต่พ่อนายก็ห้ามฉันไม่อยู่” เป่หมิงยันพูดพลางทำท่าจะไล่จับเขา

แต่หยางหยางเป็นคนฉลาด： “เสียแรงที่อาอยู่ในวงการบันเทิงมานาน ไม่รู้เหรอว่าตอนนี้ผู้ชายหน้าตาดีๆ ก็เป็นกันเกือบหมดแล้ว ใครนะ ยังมีบางรายที่เรื่องแดงออกมาแล้ว”

ไม่ต้องพูดถึง ที่หยางหยางพูดออกมา นั้นเป็นความจริง แม้แต่เป่หมิงยันยังอึ้งว่าทำไมหยางหยางถึงได้รู้

ลั่วเฉียวทำหน้าช็อก และพูดอย่างไม่รู้ตัว： “คนๆ นั้นที่นายพูดเป็นใครกัน หรือว่าเขาคือ......คนที่เคยถ่ายรายการด้วยกันกับฉันและเขา พอมาคิดๆ ดูตอนนี้ก็เหมือนว่าจะจริง แต่ว่าตอนนั้นฉันไม่ได้เอามาใส่ใจ ฉันคิดว่าถ้าฉันมีโอกาสก็จะพัฒนาความสัมพันธ์กับเขาซะหน่อย”

ตอนนี้ กลายเป็นฉิงฮัวที่หน้าบูด สีหน้าเขาดูอึดอัดขึ้นมาทันที

เมื่อพูดออกมา ลั่วเฉียวก็เหมือนจะรู้ตัวว่าพลั้งปากแล้ว จึงแอบมองไปทางฉิงฮัว

“เอาละเอาละ ฉิงฮัวเขาไม่ดีตรงไหน วัดกันที่ความสามารถก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร วัดกันที่รูปร่างหน้าตา นอกจากเป่หมิงโม่ของกู้ฮอน ก็ต้องเป็นเขาแล้ว” แอนนิเป็นสีหน้าของฉิงฮัวแปลกๆ ไป

เธอรู้สึกว่าฉิงฮัวเป็นคนใสซื่อ และค่อนข้างหัวโบราณ เธอกังวลว่าลั่วเฉียวพูดแบบนี้ ราวกับเอามีดไปแทงใจของเขา วันเทศกาลดีๆ ทำไมต้องทำให้ไม่มีความสุขกันด้วยนะ

“อารายอาราย......แอนนิ พูดแบบนี้ฉันรับไม่ได้นะ”