บทที่ 1078 ส่งมอบหุ้นของคุณ

บทที่ 1078 ส่งมอบหุ้นของคุณ

อย่างที่กล่าวไปหนึ่งใจไม่สามารถทำสองสิ่งได้ ไม่เช่นนั้นก็จะทำได้เพียงเผชิญกับความว่างเปล่า หรือจะไม่มีทางทำงานให้ดีได้

ในฝั่งของบริษัทGT โม้จิ่งเฉิงยังสามารถใช้โหมดการทำงานก่อนหน้านี้ เพื่อควบคุมการดำเนินงานของบริษัท นี่เป็นเรื่องคุ้นเคยสำหรับเขา

แน่นอนว่าเป่หมิวโม่ไว้วางใจมาก เขาขับรถกลับไปที่บ้านเก่าตระกูลเป่หมิง

มองพวกเขาด้วยสีหน้าทำตัวไม่ถูก รู้ว่ากี่วันทานี้พวกเขายังคงรู้สึกหดหู่ใจอยู่มาก

“อย่ามัวแต่คิดเรื่องอื่น อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้กระปรี้กระเปร่า จากนั้นทานอาหารเช้า พออิ่มแล้ว ก็อย่านั่งรอความตาย”

เป่หมิงยี่เฟิงมองเป่หมิงโมอย่างไม่เข้าใจ แม้เขาจะไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร แต่เขาสามารถเห็นความแตกต่างจากการแสดงออกของเมื่อก่อน

“อาสอง คุณหมายความว่าคุณมีวิธีแล้ว?”

เป่หมิงโม่มองไปที่เขา การแสดงออกของเขาไม่ได้ยืนยันออกมา: “ยังพูดไม่ได้ พูดได้เพียงลองดู อย่าพูดมาก พวกนายสามคนทำตามที่ฉันบอกก็พอ ตระกูลเป่หมิงเป็นกำลังใจให้”

ด้วยคำสั่ง ตระกูลเป่หมิงที่สูญเสียกระดูกสันหลัง กลับมามีความกล้าหาญอีกครั้ง จริงๆ แล้วพวกเขาก็คิดไม่ถึงว่า นิสัยเด็กดีของเป่หมิงโม่ เป็นกระดูกสันหลังที่แท้จริงของพวกเขา

เมื่อทั้งสามคนพร้อมที่จะหยุดทุกอย่าง ก็มุ่งความสนใจไปที่เป่หมิงโม่ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์บนโซฟา

“อาสอง ต่อจากนี้เราควรทำยังไงดี? แค่คุณพูดมา เราก็จะทำตาม” เป่หมิงยี่เฟิงฟื้นคืนจากจิตวิญญาณที่หายไปก่อนหน้ากี่วันมานี้

ในฐานะลูกคนโตหลานคนโตของตระกูลเป่หมิง เขาจำเป็นต้องใช้เพื่อกระตุ้นภาระอันหนังอึ้งนี้ แม้ตอนนี้เป่หมิงโม่ยังคงเป็นผู้นำของพวกเขา

เป่หมิงโม่วางหนังสือพิมพ์ลง

“ไปสุสานกันเถอะ”

หลังจากเขาพูดจบ ก็เดินตรงออกไป

สุสาน? มันเกินความคาดหมายของเป่หมิงยี่เฟิงและคนอื่นๆ จริงๆ พวกเขาคิดว่าหลังจากทานข้าวเสร็จ หลังจากนั้นเป่หมิงโม่จะพาพวกเขาไปกู้คืนบริษัทเป่หมิง

แต่คิดไม่ถึงว่าทุกอย่างไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิด ทุกอย่างที่เป่หมิงโม่ทำ ยังคงทำให้พวกเขางงงวย

***

แม้ว่าเป่หมิงยี่เฟิงและคนอื่นๆ จะงงเล็กน้อย รู้สึกไม่ค่อยเข้าใจ แต่พวกเขาก็ยังขับรถตามไปที่สุสานอย่างเชื่อฟัง

เป่หมิงโม่ตัดสินใจมาที่นี่ ดูเหมือนจะว่าจะเตรียมพร้อมมา

เขาหยิบดอกเบญจมาศ ออกมาจากท้ายรถ จากนั้นเป่หมิงเฟยหย่วนและเป่หมิงยันก็หยิบของที่เหลือ

มองไปที่หลุมฝังศพสีดำ มีรูปถ่ายของเป่หมิงเจิ้งเทียนอยู่บนนั้น

เป่หมิงโม่ยืนอยู่ตรงกลาง เขาวางดอกไม้ไว้ข้างหลุมฝังศพ

“พ่อ ลูกได้โยนความอกตัญญูทิ้งไปแล้ว หากวิญญาณของคุณอยู่บนสวรรค์ โทษผมเถอะ”

พูดแล้ว เขาก็หันตัว หยิบเหล้าขาวและแก้วสองใบจากมือขอเป่หมิงเฟยหย่วน เขาวางแก้วสองใบไว้หน้าหลุมฝังศพ จากนั้นเปิดขวดเหล้าและเทใส่แก้วสองใบให้เต็ม

เขาหยิบขึ้นมาหนึ่งแก้ว: “พ่อ เป็นเหล้าที่คุณชอบตอนมีชีวิตอยู่ ผมเอามาให้คุณ เมื่อก่อนเราแทบจะไม่เคยนั่งดื่มด้วยกันเลย วันนี้ผมมาเพื่อดื่มกับคุณ” พูดจบ เขาก็เงยหน้า ดื่มของตัวเองให้หมดแก้ว

วางแก้วเปล่าไว้หน้าหลุมฝังศพ: “ดื่มก่อนเพื่อเป็นการแสดงความเคารพ”

เป่หมิงเฟยหย่วนพวกเขายืนอยู่ข้างหลังของเขา หลังจากดูเขาดื่มหมดแก้ว ไม่รอให้เขาพูดอะไร ก็หยิบเหล้า เทให้ตัวเองเต็มแก้ว เงยหน้าดื่มเข้าไป

“พ่อ คุณอย่าโทษโม่ทั้งหมด เรื่องของบริษัทเป่หมิง คนที่ต้องรับผิดชอบก็คือผมและยี่เฟิง ผมไร้ประโยชน์ พวกเราคิดสู้กับโม่ทั้งวัน นำมาสู่การเอาหมาป่าเข้าบ้าน หากโทษต้องโทษพวกเรา”

จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็ดื่มเหล้าหมดแก้ว

จากนั้นเป่หมิงยี่เฟิง หยิบแก้วที่เดิมทีเทให้เป่หมิงเจิ้งเทียน ค่อยๆ เทลงบนหลุมฝังศพ: “คุณปู่ หลานอกตัญญู แต่หลานชายขอรับรองตรงนี้ว่า ต้องนำบริษัทเป่หมิงกลับมาอีกครั้ง!”

เป่หมิงโม่มองไปที่เขา: “นายเอาแต่พูดว่าจะเอาบริษัทเป่หมิงกลับมา แล้วจะเอากลับมายังไง?”

คำพูดนี้ ทำให้เป่หมิงยี่เฟิงตะลึง

เขาไม่เคยคิดว่าอาสองจะพูดแบบนี้

“อาสอง คุณอยู่บ้านเก่าตระกูลเป่หมิงไม่ใช่ยัง...”

เป่หมิงเฟยหย่วนและเป่หมิงยันที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกตะลึง เรื่องที่เป่หมิงโม่ได้พูดไว้ก่อนหน้าอาจไม่ใช่เพราะมีความมั่นใจ

คราวนี้ดีแล้ว มาพูดโม้ให้พ่อฟังตรงนี้ แต่จากนี้ควรทำยังไงเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก

เป่หมิงโม่เดินไปตรงหน้าของเป่หมิงเฟยหย่วน สีหน้าจริงจังมาก: “ตอนนี้นายจะทำตามสิ่งที่ฉันบอกไหม?”

“แน่นอน ไม่เช่นนั้นเราจะตามนานมาที่นี่ทำไม” เป่หมิงเฟยหย่วนตอบอย่างไม่เข้าใจ

เป่หมิงโม่พยักหน้าหลังจากได้ฟัง จากนั้นก็มองไปที่เป่หมิงยันและเป่หมิงยี่เฟิง: “พวกนายล่ะ?”

“แน่นอนพวกเราฟังนาย?”

“โอเค เมื่อความคิดเห็นเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว งั้น...” สายตาของเขามองกลับไปที่เป่หมิงเฟยหย่วนอีกครั้ง: “ขอหุ้นบริษัทเป่หมิงทั้งหมดให้ฉัน” ?!

เป่หมิงเฟยหย่วนยิ่งไม่เข้าใจยาในขวดน้ำเต้าที่เป่หมิงโม่ขาย

“ทำไม เสียดายเหรอ?” เป่หมิงโม่ยังคงจ้องมองเขา

ออร่าของเขาในตอนนี้ และก่อนหน้ากำลังค่อยๆ กลับมาหาเขา ซึ่งทำให้อีกสามคนรู้สึกหนาวสั่นเล็กน้อย

“ฉัน ฉันให้นายได้ แต่ฉันอยากรู้ว่านายจะเอาไปทำอะไร”

“ใช่อาสอง แม้เราจะรู้ว่าสิ่งที่คุณทำต้องมีเหตุผล แต่เราอยากรู้แผนของคุณมากกว่า เพื่อที่เราจะได้ช่วยคุณทำแผนให้สำเร็จได้ดีขึ้น เราทุกคนเป็นคนของตระกูลเป่หมิง มีอะไรทำไมจะพูดกันต่อหน้าไม่ได้?”