บทที่ 1140 อย่างนั้นก็พลิกแพลงตามสถานการณ์ก็แล้วกัน

บทที่ 1140 อย่างนั้นก็พลิกแพลงตามสถานการณ์ก็แล้วกัน

เพียงแต่เคราะห์ดีที่ผู้ที่มาในตอนนี้ล้วนเป็นเพื่อน นี่ก็ไม่ได้ขัดกับความตั้งใจเดิมของตัวเอง

ในเมื่อคนก็มาแล้ว ถ้าหากไม่ให้พวกเขาทำอะไรสักหน่อย ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่สไตล์ของเป่หมิงโม่

เรียกใช้ผู้อื่นนั้นเป็นสิ่งที่เขาชำนาญมากที่สุด

อย่างนั้นก็ไม่ต้องเกรงใจแล้ว ใครใช้ให้เจ้าพวกนี้ล้วนเป็นพวกโยนตัวเองเข้ามาในแหกัน

เมื่อตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว เป่หมิงโม่ก็รีบเปลี่ยนสีหน้าในทันที “ในเมื่อพวกคุณมาเพราะกู้ฮอน อีกทั้งยังเป็นเพื่อนสนิทของเธอด้วย.......” เขาพูดแล้วตาก็มองไปที่มือของลั่วเฉียวและแอนนิ

ไม่ต้องพูดเลยว่า ไม่มีสักคนที่มือเปล่า

“เป่หมิงโม่ คุณคิดจะทำอะไรพิเรนทร์ๆอีกกัน” ลั่วเฉียวมองเขาอย่างระแวดระวังเล็กน้อย คล้ายกับรู้สึกถึงเจตนาไม่ดีของเจ้าหมอนี่

เธอพูด พลางกระชับลูกน้อยที่นอนหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนแน่นขึ้น เหมือนกับกลัวว่าเขาจะถูกแย่งไป

ยากนักที่เป่หมิงโม่จะพุ่งเป้ามาที่พวกเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

ลั่วเฉียวเห็นท่าทางของเขาแล้ว ก็สาบานเลยว่า นี่จะต้องเป็นสิ่งที่ทำให้กระดูกสันหลังของตัวเองหนาวเหน็บมากที่สุดในชีวิตนี้.......

*

ในเสี้ยววินาทีนั้นกู้ฮอนก็คล้ายกับไม่รู้ว่าตัวเองจะเลือกอย่างไร

แม้ว่าเธอจะเคยมีความคิดแบบนี้มาตั้งนานแล้วก็ตาม

เพียงแต่ว่าในตอนนั้น บทสรุปที่ให้กับตัวเองก็คือ จะเป็นไปได้อย่างไร เรื่องนี้ไม่อาจจะทำให้ตัวเองกับเขาได้อยู่ด้วยกันอย่างแน่นอน.......

แต่ว่าในวันนี้ เหมือนกับความฝันตื่นหนึ่ง ความจริงวางอยู่เบื้องหน้า ทั้งยังจำเป็นต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง

“ฮอน ป้ารู้ว่าสิ่งที่โม่ทำในวันนี้ ทำให้เธอรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง หรือไม่ ป้าก็สามารถพูดกับโม่ได้ว่า ให้เวลาครุ่นคิดพิจารณากับเธออีกสักหน่อย”

หวีหรูเจี๋ยมองกู้ฮอนที่ขมวดคิ้วเป็นปมอย่างกังวล เธอรู้ปัญหานี้เป็นอย่างดีว่า การให้ผู้หญิงคนหนึ่งเผชิญหน้าด้วยตัวเองนั้น เป็นเรื่องที่ลำบากมากขนาดไหนเรื่องหนึ่ง

สำหรับหยินปู้ฝันและโม้จิ่งเฉิง พวกเขาไม่มีความคิดที่จะพูดอะไรในตอนนี้ เป็นการหลีกเลี่ยงที่จะกำหนดความคิดของกู้ฮอน

ภายในเวลาสั้นๆ 5-6 นาทีนั้น กู้ฮอนก็เหมือนกับว่าได้เกิดใหม่

สีหน้าท่าทางที่จริงจัง ขบฟันเข้าหากันเล็กน้อย

สุดท้ายเธอก็เหมือนจะตัดสินใจได้แล้ว

เธอหันหน้าไปมองอีกสามคนที่มีสีหน้าท่าทางจริงจังเหมือนกัน พวกเขาเป็นญาติและเพื่อนของตัวเอง

“ขอบคุณที่พวกคุณเป็นห่วงฉัน ฉันมีคำพูดบางอย่างอยากจะพูดกับเขา.......”

ประโยคนี้หมายความว่าอย่างไรกัน

เห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย ไม่มีคำตอบที่ชัดเจนสักอย่าง นั้นทำให้ผู้คนรู้สึกยากที่จะเข้าใจได้

แต่ก็ปกปิดเอาไว้ไม่เอ่ยถาม

ในเมื่อเธอตัดสินใจเลือกแล้ว อย่างนั้นก็ควรจะเคารพการตัดสินใจของเธอถึงจะถูก

เหล่าผู้ใหญ่ก็เป็นเช่นนี้ เด็กทั้งสามคนที่เหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจจะยังสามารถพูดอะไรได้อีก เดิมหยางหยางนั้นอยากรู้อยากเห็นจริงๆ แต่ว่าถูกเฉิงเฉิงห้ามเอาไว้

*

“เป่หมิงโม่คนนี้ ไม่เห็นพวกเราเป็นคนนอกจริงๆ” ลั่วเฉียวแบกลูกน้อยแจกจ่ายชามและตะเกียบไป บ่นไป

คนที่อยู่เป็นเพื่อนกับเธอก็คือฉิงฮัว

เดิมฉิงฮัวเพียงแค่ให้เธอดูแลลูกน้อยก็พอแล้ว แต่ลั่วเฉียวคิดว่าในเมื่อวันนี้เป็นวันแต่งงานของเพื่อนสนิทตัวเอง ตัวเองก็ควรจะออกแรงสักหน่อยถึงจะถูก

แอนนิก็ถูกเจ้าหมอนั่นใช้ให้ไปทำอาหารกับซูยิ่งหวั่นแล้วไม่ใช่หรือ

ป่ายมู่ซีวางแก้วไวน์อันเป็นที่รักของเขาวางลงบนโต๊ะตัวยาวที่ด้านบนมีผ้าปูโต๊ะสีเปลือกไข่ลายดอกไม้ผืนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างไม่ไกลนักอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ข้างโต๊ะยังมีไวน์ชั้นดีที่เขานำมาด้วยอีกหลายลัง วันนี้เขาจะต้องเสียเงินเป็นจำนวนมากอย่างแน่นอน

จำเป็นต้องพูดว่า เป่หมิงโม่ เจ้าหมอนี่ในตอนนี้นั้นไม่เห็นแก่หน้ากันเลย

พวกเขาที่มาร่วมแสดงความยินดีก่อนโดยไม่มีส่วนร่วมใดๆก็ไม่ปล่อยไปสักคน ล้วนเป็นการใช้ทุกสิ่งทุกอย่างได้คุ้มค่ามากที่สุด กระทั่งลั่วเฉียวที่อุ้มลูกอยู่ก็ไม่ละเว้น

สำหรับซูหยุนเฟิง เขากับผู้คนที่เขาพามานั้น กลายเป็นพนักงานรักษาความปลอดภัยและบริกรทั้งพิธีไปแล้ว

นี่ทำให้ป่ายมู่ซีที่รับผิดชอบหน้าที่บาร์เทนเดอร์ดีใจอย่างสุดซึ้ง

หลังจากที่เป่หมิงโม่จัดการตำแหน่งหน้าที่ให้กับทุกคนเสร็จ เตรียมตัวจะไปรับพวกกู้ฮอนมานั้น

ก็เห็นมาเธอปรากฏตัวขึ้นด้านหน้าตัวเองแล้ว

“ไอ้หยา นางเอกในวันนี้ของพวกเราปรากฏตัวขึ้นแล้ว” ชูเอ้อที่รู้สึกเบื่อหน่าย กำลังถือไม้ตีกลองขนาดใหญ่กว่าข้อมือที่ไม่รู้ว่าไปหามาจากไหนอยู่ในมือ เดินกลับไปกลับมา

ตอนที่เขาเห็นกู้ฮอนปรากฏตัวขึ้น ดวงตาก็เป็นประกาย

ในเวลาเดียวกัน ฉากใต้ต้นไม้ใหญ่เบื้องหน้าก็ทำให้กู้ฮอนรวมไปถึงคนอื่นรู้สึกตะลึงค้าง

เหมือนกับว่าคนมากมายขนาดนี้ปรากฏตัวขึ้นมาจากความว่างเปล่าอย่างไรอย่างนั้น

แต่ทุกคนล้วนเป็นคนคุ้นเคยจนไม่สามารถจะคุ้นเคยไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว

เพื่อนซี้แน่นปึ้กของเป่หมิงโม่ ยังมีเพื่อนของตัวเองด้วย.....

“พวกเธอมาเมื่อไรกัน ทำไมถึงได้แบกลูกทำพวกนี้ไปด้วยกัน ลั่วเฉียว เธอจะให้ฉันพูดอะไรกับเธอดี” กู้ฮอนเดินไปถึงข้างกายลั่วเฉียวอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าขอโทษ เพื่อให้เธอหยุดมือ จากนั้นก็มองเด็กน้อย

โชคดีที่เด็กคนนี้กำลังหลับสนิท ทั้งยังไม่ได้รับการรบกวนใดๆ