บทที่ 1145 ไม่ได้หมายความอย่างที่พูด

บทที่ 1145 ไม่ได้หมายความอย่างที่พูด

ถึงแม้ว่าในสมองของป่ายมู่ซีจะยุ่งเหยิงเล็กน้อย แต่เนื่องจากพี่น้องพูดแล้ว ถึงเป็นเรื่องที่ต้องบุกน้ำลุยไฟ ก็ยังต้องพุ่งไปข้างหน้า

ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องนี้มันเป็นเพียงแค่การสร้างบรรยากาศให้มีครึกครื้นเท่านั้นเอง

คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็กระแอมในลำคอ : ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีครับ เมื่อสักครู่นี้คุณกู้เพียงแค่ล้อเล่นกับพวกเรานิดหน่อยเท่านั้นเองครับ ตอนนี้พวกเขามีลูกที่น่ารักแล้วสามคน วันนี้เองก็เป็นเพียงแค่พิธีการอย่างหนึ่ง ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็จะจับมือกันแล้วเดินไปสู่ชีวิตที่มีความสุขในอนาคต ณ ที่แห่งนี้ พวกเราทุกคนขอส่งคำอวยพรกับคู่บ่าวสาวอีกครั้ง…”

ไม่ว่ายังไง ก็แทรกคำพูดให้สถานการณ์ดีขึ้นได้ดี

ป่ายมู่ซีพยายามที่จะลบคำว่า ‘ทดลองอยู่ก่อนแต่ง’ออกจากความประทับใจของทุกคน ยิ่งสะอาดหมดจดเท่าไหร่ก็ยิ่งดี

เขารู้ว่าทุกคนมาที่นี่เพื่อมาร่วมอวยพร มีคำอวยพรที่สวยงามแล้วจะต้องทำให้พิธีสมบูรณ์แบบอย่างแน่นอน

เป่หมิงโม่มองไปที่ป่ายมู่ซีแล้วพยักหน้าเบาๆ ดูเหมือนเขาจะค่อนข้างพอใจ

***

ผู้คนกับสิ่งที่เป็น ‘พิธี’ ล้วนแต่มองว่าจะต้องเป็นทางการและจริงจังอย่างมาก

หลังจากภาพร่างได้แสดงผ่าน ‘พิธีการ’แล้วก็จะทำให้คนเชื่อมั่นและปฏิบัติตามมากยิ่งขึ้น

แน่นอนว่าเป่หมิงโม่เองก็เหมือนกัน เพียงแต่มีบางอย่างที่แตกต่างออกไป

ยกตัวอย่างเช่นวันนี้ เดิมทีเป็นการฉลองวันเกิดให้กู้ฮอนโดยมีคนในครอบครัวมาร่วมงานฉลองเล็กๆ แล้วใช้โอกาสนี้สารภาพรักกับเธอ เพื่อทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนพัฒนาต่อไปได้

อันที่จริง เขาเองก็ไม่เคยคิดถึงขั้นตอนสุดท้ายในความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคนมาก่อน

อย่างไรก็ตาม สำหรับเขาแล้ว เขามีความมั่นใจว่าผลลัพธ์ของการกระทำครั้งนี้จะต้องประสบความสำเร็จ

แต่ว่า ‘ลูกคิดสมปรารถนา’ กลับคำนวณได้ผิดพลาด คนที่ปรากฏตัวในช่วงระยะเวลาสั้นๆเปลี่ยนบรรยากาศทั้งหมด

แน่นอนว่าที่เขาทำไปไม่ได้สูญเปล่า เพราะเธอก็ได้ให้คำตอบที่เรียบง่ายกับตนเอง ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา สามารถอยู่ในระยะ ‘ทดลองอยู่ก่อนแต่ง’ ได้

ถึงแม้จะรู้สึกว่า ‘ทดลองอยู่ก่อนแต่ง’ จะไม่ค่อยสมเหตุสมผลมากนัก แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังถือว่าใกล้เข้ามาอีกก้าวหนึ่ง

แน่ล่ะว่าเป่หมิงโม่เองก็คิดเอาไว้เช่นกันว่ากู้ฮอนจะตอบแบบนี้ สาเหตุที่มากกว่า 90%

นั้นเป็นเพราะว่ามีกลุ่มคนที่ ‘ที่เกินความจำเป็น’ มากเกินไป

ถ้าไม่มีคำพูดของพวกเขา เรื่องทุกอย่างคงจะเปลี่ยนเป็นพูดง่ายขึ้น

เรื่องมาถึงจุดนี้แล้วยังมีอะไรมาพัวพันอีก ยังไงก็ต้องเดินไปตามทางที่วาดเอาไว้

*

ในตอนนี้พระอาทิตย์เริ่มจะลับขอบฟ้า งานเลี้ยงเล็กๆในสวนก็สิ้นสุดลงด้วยเช่นกัน

ดูเหมือนทุกคนนิ่งเงียบและจะไม่มีการยกเรื่อง ‘การแต่งงาน’ หรือ ‘การทดลองอยู่ก่อนแต่ง’ ขึ้นมาพูดต่อหน้าพวกเขาไปโดยปริยาย

บทสนทนาทั้งหมดเป็นการพูดเรื่องไร้สาระที่ห่างไกลตัว

“ใกล้ถึงเวลาที่พวกเราควรจะกลับแล้ว วันนี้เจ้าตัวเล็กยังนับว่ารักษาหน้าให้กันอยู่ นอกจากนอนหลับแล้ว ก็ไม่ได้สร้างปัญหาอะไรให้ฉันเลย” ลั่วเฉียวมองไปที่ลูกชายตัวอ้วนจ้ำม่ำของตนเองอย่างพึงพอใจ

กู้ฮอนยิ้มอยู่ข้างๆเธอ แล้วยื่นมือลูบหน้าผากของเด็กเบาๆ : “เจ้าตัวเล็กนี่ยิ่งโตยิ่งเหมือนฉิงฮัวขึ้นเรื่อยๆ ตอนที่เพิ่งเกิดยังดูเหมือนเธออยู่เลย”

ลั่วเฉียวเม้มริมฝีปาก : “ฉันมีความสุขมากตอนที่เหมือนฉัน แต่พอได้ยินเธอพูดแบบนี้แล้ว ฉันเริ่มกังวลใจแล้วล่ะ ถ้าหากโตขึ้นมาแล้วเหมือนพ่อจริงๆ ในอนาคตฉันจะรับมือลูกสะใภ้ยังไงล่ะเนี่ย…” พูดแล้วยังชำเลืองมองไปที่ฉิงฮัวอย่างขยะแขยง

ฉิงฮัวที่อยู่ด้านข้าง ได้แต่แสดงท่าทีทำอะไรไม่ถูก

“ลั่วเฉียว เธอกังวลใจเรื่องอะไร ฉันคิดว่ากู้ฮอนชอบลูกน้อยของเธอมากๆนะ หรือถ้าในอนาคตลูกของพวกเธอจะแต่งงานกัน ก็ไม่มีใครเสียเปรียบใครเลยนะ” แอนนิเอนศีรษะซบที่ไหล่ของหยินปู้ฝัน

“จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ…” ลั่วเฉียวมองดูพวกพี่ชายที่นั่งอยู่กับจิ่วจิ่ว จากนั้นก็มองลูกสุดที่รักของตน : “ไม่กังวลว่าจะเสียเปรียบหรอก แต่ครอบครัวของเราไม่เลี้ยงต้อยเด็กผู้หญิงหรอกนะ”

“ฮ่า ลั่วเฉียวนี่นะ ฉันไม่ได้รังเกียจเธอ ตรงกันข้ามเธอกลับรังเกียจพวกเรา เธอพูดมาสิว่าจิ่วจิ่วของพวกเราไม่ดีตรงไหน?”

แน่นอนว่าผู้ใหญ่แต่บ้านมักจะพูดถึงเด็กๆของตนเอง ทันทีที่ได้ยินว่าใครพูดว่าลูกของคนไม่ดี หรือรังเกียจก็จะเลิกคุยทันที

“ใช่แล้วล่ะๆ วันนี้เป็นวันที่ยิ่งใหญ่ของเธอ เธอต้องสำคัญที่สุด ไม่ใช่เพราว่าะจิ่วจิ่วของพวกเธอไม่ดี แต่ทารกของพวกเรายังเด็กเกินไป เลยไม่คู่ควรกับคุณหนูเป่หมิงต่างหาก ฮ่าฮ่า…”

“ฉันเห็นว่าเหมาะสมนะ ตอนนี้พี่สาวรักน้องชายไม่ได้เป็นที่นิยมหรือไง..”

“โอเคเลยแอนนิ เธอต้องการที่จะเอาทารกน้อยของพวกเรากลับไปก่อนถึงเวลาสินะ เมื่อถึงตอนที่เธอมีลูกก่อนเถอะ ฉันจะส่งเขาออกไปก่อนเลย”

กู้ฮอน ลั่วเฉียว และยังมีแอนนิสามสาวพี่น้องหยอกล้อกันในกลุ่ม

เลยทำให้หยินปู้ฝันและฉิงฮัวที่อยู่ข้างๆรู้สึกอึดอัดใจ ไม่ใช่เวลาที่จะพูดอะไรได้

ท้ายที่สุดจึงก้มหน้าลงและย้ายไปอยู่ข้างๆเป่หมิงโม่

เมื่อเห็นเขาแล้วก็ถอนใจยาว : “ผู้หญิงนี่นะ…”

เป่หมิงโม่ยังคงถือแก้วไวน์แดงอยู่ในมือ มองไปยังหญิงสาวสามคนที่อยู่ไม่ไกล มีรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปากของเขา

“พี่รอง เริ่มจะค่ำแล้ว พวกเราต้องขอตัวกลับก่อน”

ในเวลานี้เอง เป่หมิงยันเดินเข้ามาหา

ด้านหลังของเขามีครอบครัวของเป่หมิงเฟยหย่วนตามมาด้วย

“อารอง คุณอย่าใส่ใจเลย อารมณ์ของกู้ฮอนก็เป็นแบบนี้ ไม่ว่ายังไงผมก็ขออวยพรให้คุณทั้งสองคนด้วยความจริงใจ ขอให้รักและดูแลเธอให้ดี เธอเป็นแม่และภรรยาที่ดี” หลังจากเป่หมิงยี่เฟิงพูดคำเหล่านี้ออกมาแล้ว ก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นทั้งร่างกายและจิตใจ

แม้ว่าเขาจะยังมีความรู้สึกต่อเธออยู่บ้าง แต่มันก็แตกต่างจากอดีตโดยสิ้นเชิง