บทที่ 1155 พอเคาะจังหวะจะโคน

บทที่ 1155 พอเคาะจังหวะจะโคน

แต่เมื่อผ่านไปสักระยะหนึ่งก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างในใจขาดหายไป จึงนึกถึงอีกฝ่ายขึ้นมาได้ ราวกับว่านึกถึงความทรงจำดีๆ ทั้งหมดได้ และความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้นก็มีความสำคัญน้อยลง

แน่นอนว่าหยางหยางก็มีความคิดแบบนี้เช่นกัน

ตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะที่หันหน้าไปทางขอบหน้าต่างพร้อมกับรอยยิ้มกว้างๆ บนใบหน้า “ไม่มีหน้าถมึงทึงของคุณพ่อ ไม่มีความจู้จี้ของแม่ แน่นอนว่ามันสุดแสนจะสบาย ถ้านายทนพวกเขาสองคนไม่ไหว นายก็ย้ายมาอยู่กับฉันสักสองวันก็ได้นะ แล้วฉันจะให้ส่วนลดค่าที่พักยี่สิบเปอร์เซ็น เป็นไง ?”

“เป่หมิงซีหยาง คุณย้ำคำพูดเมื่อกี้ของคุณอีกทีสิ !”

อยู่ดีๆ เป่หมิงโม่ก็พูดประโยคนี้ออกมา จากนั้นทั้งคนก็ปรากฏตัวต่อหน้าโทรทัศน์

แม้กระทั่งเฉิงเฉิงก็ไม่ได้สังเกตว่าคุณพ่อปรากฏตัวอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อกี้เขายังเดินเล่นกับคุณแม่อยู่ข้างนอกอยู่เลย

“ห้ะ !” หยางหยางอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา กำลังคิดในใจว่าต้องตายแน่ๆ เลย แต่สักพักก็คิดขึ้นมาได้ว่าเขาเป็นนกที่อิสระแล้ว แม้ว่าคุณพ่อจะมีพลังเวทมนตร์มากแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาก็ไม่สามารถจัดการตัวเองได้

“คุณ คุณพ่อ คุณมาแล้วเหรอ ?” หยางหยางยิ้มเจื่อนให้กล้อง แถมยังโบกมือให้กับเขา

เป่หมิงโม่มองลูกในจออย่างขุ่นเคือง ท่าทีนั้นราวกับว่ามีคนสองร้อยคนติดหน้าแล้วไม่คืนเงินเขา “คุณย้ำคำพูดเมื่อกี้ของคุณอีกครั้ง”

“เอ่อ......”

หน้าผากของหยางหยางมีเหงื่อแตกออกมาเล็กน้อย ทำไมห่างกับคุณพ่อไกลขนาดนี้แล้วถึงยังกลัวเขาขนาดนี้ด้วย ไม่ใช่ว่าถูกมนต์สะกดของเขาแล้วเหรอเนี่ย ?

“ฮี่ๆ คุณพ่อ เมื่อกี้ผมแค่บอกว่าผมคิดถึงคุณมากเลย คิดถึงเวลาที่คุณทำสีหน้าถมึงทึงตอนสั่งสอนผม”

ช่างเป็น ‘สุนัขรับใช้’ เอาซะจริงๆ เลย

กู้ฮอนที่ตามเป่หมิงโม่มา และมองเห็นหน้าตาแบบนี้ของลูกชาย จึงนึกถึงสุนัขรับใช้ในปีนั้นขึ้นมา......

ผ่านไปตั้งหลายปีขาดนี้แล้ว เด็กคนนี้ยังไม่มีความเปลี่ยนแปลงอะไรสักอย่าง มันคือความล้มเหลวของตัวเองแท้ๆ

คิ้วของเป่หมิงโม่ค่อยๆ เลิกขึ้น “เมื่อกี้พูดแบบนี้เหรอ ?”

“จริงๆ ถ้าผมพูดโกหกไป จะทำให้ผมไม่มีพ่อ !” หยางหยางยกนิ้วสามนิ้วไปที่กล้อง และสาบานอย่างจริงจัง

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ทุกคนที่อยู่หน้าโทรทัศน์ต่างก็กลายเป็นหิน จากนั้นก็อีกาเสียงดังฝูงหนึ่งบินไป……

เด็กคนนี้มันสาบานหรือสาปแช่งตัวเองกันแน่......

ตาของเป่หมิงโม่หรี่ขึ้นเล็กน้อยและเนื้อบนใบหน้ากระตุกขึ้นอยู่หลายครั้ง

“โม่ สิ่งที่หยางหยางพูดเมื่อกี้ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด” กู้ฮอนรีบปลอบเป่หมิงโม่ เธอเห็นกำปั้นของเขาบีบแน่นเป็นลูกบอล ขืนไม่ห้ามคืนนี้อาจจะไม่มีโทรทัศน์ให้ดูแล้วก็ได้

ผู้ชายคนนี้ต้องทำลายมันด้วยกำปั้นเดียวแน่ๆ

เฉิงเฉิงก็จ้องมองไปที่หยางหยาง จากนั้นก็พูดขึ้นมาหนึ่งประโยคอย่างเย็นชา “เอาล่ะ วันนี้คุยแค่นี้พอ วางสายละ” จากนั้นก็รีบปิดวีแชตอย่างรวดเร็ว

เดิมทีเป่หมิงโม่อยากจะวางตัวเป็นผู้ปกครองและสอนบทเรียนให้ลูกชายคนเล็ก

ดูเหมือนว่าเขาจะประสบความล้มเหลวอยู่บ้าง ตอนแรกกะจะปล่อยให้เด็กคนนี้ไปเผชิญความลำบากอยู่ข้างนอกบ้าง แล้วค่อยรอให้ถึงโอกาสที่เหมาะสมจึงรับเขากลับมา

อย่างน้อยเขาถึงจะได้เข้าใจว่ามีเพียงแค่คุณพ่อที่เป็นผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่ง

ภายใต้การควบคุมของเขา ถึงจะสามารถทำตามอำเภอใจและเรียกลมเรียกฝนได้

แต่เมื่อกี้นี้การวางแผนของตนก็ถูกทุบจนแตกเป็นเสี่ยงๆ

ดูเหมือนชีวิตของเด็กคนนี้จะสบายมากขึ้นไปอีก

หรือบางทีเวลาอาจจะยังไม่มากพอ ?

ในความเป็นจริงแล้วเป่หมิงโม่ก็ค่อนข้างมั่นใจว่าวันหนึ่งเด็กคนนี้ก็จะยังมาร้องขอความเมตตาจากตัวเอง

“เฮ้ คุณพ่อเป็นอย่างไรบ้าง ?” ในตอนกลางคืนก็แอบโทรหาเฉิงเฉิงอีกครั้ง

บอกตามตรงว่าหลังจากเห็นคุณพ่อปรากฏตัวในกล้อง หัวใจดวงน้อยก็เต้นแรงอย่างไม่หยุดยั้ง ถ้าไม่ใช่เพราะไหวพริบของตัวต่อหน้าตัวเอง คงได้เห็นคุณพ่อปรากฏตัวต่อหน้าตัวเองในไม่ช้าแน่ๆ

จากนั้นก็ยกตัวเองขึ้นตีก็เป็นได้

เฉิงเฉิงนอนอยู่บนเตียงหลังเล็ก โดยมีหูฟังบลูทูทอยู่บนหัว ส่วนมือก็ถือแท็บเล็ตเล่นเกมอย่างตั้งใจ

“ดูเหมือนคุณพ่อจะไม่ได้เป็นอะไรนะ แต่นายก็ควรจะระวังไว้หน่อยดีกว่า”

ในใจของหยางหยางแน่นขึ้น “ว่าไง ? หรือว่าเขาจะสั่งคนมาพาฉันกลับ ?”

ถ้าจะบอกว่าเขากลัว งั้นนี่มันก็เป็นสิ่งแรก กว่าจะได้ออกมาไม่ใช่ง่ายๆ ยังเล่นไม่อิ่มแล้วจะมาถูกจับกลับไปไม่ได้นะ

มือของเฉิงเฉิงหยุดลงแล้วขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ฉันคิดว่าไม่น่านะ นายนี่ไม่มีกลอนประตูอยู่ในปากเลยนะ ฉันแนะนำว่าตอนนี้นายอยู่ข้างนอกคนเดียว ก่อนที่จะพูดอะไรออกมาก็คิดให้มันดีๆ หน่อย หลีกเลี่ยงที่จะทำให้ใครขุ่นเคือง ไม่มีใครสามารถช่วยนายได้นะถ้านายได้รับความล้มเหลวขึ้นมา”

“หึ......” เมื่อหยางหยางได้ยินคำพูดนี้ก็เบะปากแสดงถึงการไม่ยอมแพ้ “ฉันไม่กลัวเรื่องนั้นหรอก นายก็รู้นี่ว่าฉันมีกังฟูอยู่ จะสามหรือห้าคนก็เข้ามาใกล้ตัวฉันได้หรอก”

เขามีความมั่นใจในทักษะของตัวเองมากเกินไป

“ฉันรู้ว่านายต้องพูดแบบนี้ แต่ขอบอกนายไว้นะว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน ใช่แล้ว นายอยู่โรงเรียนใหม่เป็นอย่างไรบ้าง ?”

ในฐานะที่เฉิงเฉิงเป็นผู้ชาย จึงจำเป็นที่จะต้องเตือนเขาไว้บ้าง แม้ว่าตัวเองจะไม่เคยมีประสบการณ์ในการเข้าสังคมก็เถอะ หรือสามารถพูดได้ว่าใช้ชีวิตภายในการปกป้องของพ่อแม่

แต่เกี่ยวกับสังคมภายนอกที่ซับซ้อนนั้นได้เรียนรู้จากโทรทัศน์และอินเทอร์เน็ตมาบ้าง ในสายตาของเขา สังคมมันไม่ได้สมบูรณ์แบบมากขนาดนั้น มากไปกว่านั้นมันกลับน่าเกลียดซะอีก

แม้ว่าบางครั้งจะมีการอยู่ร่วมกันระหว่างผู้คนอย่างสันติ แต่ก็มีหลายกรณีที่ผู้อ่อนแอเป็นเนื้อ ผู้แข็งแรงเป็นเสือ