บทที่ 1157 ยืนรับบทลงโทษ

บทที่ 1157 ยืนรับบทลงโทษ

หยางหยางมองเขา แล้วมองเด็กจ้ำม่ำคนนั้นที่ยืนอยู่ทางเข้าประตู จากนั้นหยางหยางก็ยืนขึ้นด้วยท่าทางขี้เกียจ ค่อยๆ เดินไปที่ประตูทางเข้า

“เฮอะ เดี๋ยวแกต้องทนทุกข์แน่! ” หมารับใช้ตัวน้อยมองแผ่นหลังหยางหยาง เผยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้า

ตั้งแต่หยางหยางมาถึงชั้นเรียนนี้ บางคนก็ไม่ชินกับท่าทางหมดอาลัยตายอยากของเขา

แน่นอนว่า ยังมีบางเหตุผลสำหรับเด็กผู้หญิงในชั้นเรียน แม้แต่สาวน้อยในห้องอื่นก็รวมตัวกันแอบคุยเกี่ยวกับเขาอย่างเงียบๆ

เขาถึงขั้นได้รับโน้ตเล็กๆ ด้วย

อาจกล่าวได้ว่าเป็นที่นิยมมากกว่าคนทั่วไปจริงๆ บางคนวางแผนที่จะสั่งสอนหยางหยางมาตั้งนานแล้ว

แค่ไม่มีโอกาสมาโดยตลอด

หมารับใช้ตัวน้อยเป็นหนึ่งในคนที่เคลื่อนไหวมากที่สุด

ตอนนี้โอกาสมาถึงพอดี ถึงแม้ตัวเองจะไม่ได้ลงมือ แต่สามารถทำให้ไอ้เด็กใหม่ทนทุกข์ทรมานได้เช่นกัน

เด็กผู้หญิงตัวเล็กหลายคนในชั้นเรียนมองหยางหยางเดินไปที่เด็กจ้ำม่ำ ค่อนข้างเป็นห่วงเขา บางคนพูดขึ้นเสียงเบา “เป้หมิงหยาง นายไม่ต้องเดินไปหรอก เดี๋ยวครูก็มาแล้ว”

หยางหยางตอบกลับพวกเธอด้วยการหันไปยิ้มแล้วส่งจูบ

การกระทำแบบนี้ทำให้เด็กผู้หญิงตัวน้อยหลายคนละลายได้เลย

แน่นอนว่า การแสดงออกแบบนี้ของเขาทำให้เด็กจ้ำม่ำยิ่งโกรธขึ้นโดยธรรมชาติ

นี่เป็นครั้งแรกของเขาที่เจอสถานการณ์แบบนี้

“มาหาฉันมีอะไร?” หยางหยางพูด แล้วมองสำรวจขึ้นลง พูดขึ้นด้วยใบหน้ารังเกียจ “ดูคนอ้วนแบบแกสิ ขวางประตูจนทำให้คนในชั้นเรียนเราจะออกไปยังไง”

คำพูดนี้ทำให้นักเรียนในชั้น อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เด็กจ้ำม่ำหน้าแดงก่ำ ไม่เคยได้รับความอัปยศอดสูแบบนี้มาก่อนจริงๆ

เขาหรี่ตา ทำหน้าตาดุร้าย “แกมีปัญญาออกไปกับฉันหน่อยไหม? ”

“ก็ได้ ฉันก็อยากไปห้องน้ำพอดี มีอะไรเราคุยกันระหว่างทางแล้วกัน” พูดพลางมองหุ่นของผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง “แกควรลดน้ำหนักหน่อยนะ”

หยางหยางพูดพลางยื่นมือข้างหนึ่งไปดึงเด็กจ้ำม่ำเบาๆ

พฤติกรรมที่ดูเหมือนปกติมาก แต่ทำให้ก้อนเนื้อที่ขวางประตูอยู่เกือบโซเซ

หยางหยางก็ออกมาจากช่องนี้ที่มัน ‘ให้ทาง’ ออกมา

*

เฉิงเฉิงไปโรงเรียนตามปกติ

นอกจากเรียนแล้ว ยังเพิ่มงานเพื่อรับผิดชอบในระยะยาวอีก

ก็คือการรับ-ส่ง เขาแค่ส่งจิ่วจิ่วที่ประตูทางเข้า และตอนกลับบ้านก็มารอที่หน้าประตูโรงเรียนก็เท่านั้นเอง

มีรถยนต์ขับตามพวกเขาตลอดทาง

นี่เป็นชีวิตที่ดีกว่าหยางหยางมาก ตอนนี้หยางหยางไม่มีรถคอยรับส่งแล้ว ทุกอย่างขึ้นกับรถเมล์ ‘สาย 11’

ช่วงนี้พวกเขารู้สึกขาดบางสิ่งบางอย่างที่พูดออกมาไม่ได้

หลักๆ คือความเงียบสงบระหว่างบ้านและโรงเรียนขาดการปั่นป่วนนิดหน่อย

ชีวิตก็เป็นแบบนี้ ตอนที่เต็มไปด้วยอุปสรรค ก็อยากหาความสงบ แต่ตอนที่สงบนานเกินไป ก็รู้สึกน่าเบื่ออีกครั้ง

ดังนั้น พวกเขาจึงตัดสินใจหาโอกาสไปหาหยางหยาง

ปกติ ตอนที่คุยกับหยางหยาง จะรู้สึกได้ว่าเขาดูเหมือนใช้ชีวิตอย่างมีความสุขมาก เลยไม่ได้รู้สึกเบื่ออะไร

ชีวิตธรรมดาแบบนั้นมันน่าสนใจจริงๆ เหรอ?

ในหัวสมองเฉิงเฉิงเต็มไปด้วยความสงสัยต่างๆ

เพราะสิ่งที่เขาเห็นในโทรทัศน์หรืออินเทอร์เน็ต ก็ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่มีความสุขต่างๆ ไม่ได้น่าสนใจเหมือนที่หยางหยางพูด อาจกล่าวได้ว่าน่าสงสารนิดหน่อย

อยากไปหาหยางหยาง ก็เป็นหนึ่งปัญหาเช่นกัน นั่นคือจะไปอย่างไร

หยางหยางเหมือนได้เซ็นสัญญาหนึ่งกับพ่อ ไม่เปิดเผยกับใครว่าตนอาศัยอยู่ที่ไหน เรียนที่ไหน

ถ้าถามแม่ แม่ก็ไม่รู้โดยธรรมชาติ

เฉิงเฉิงในวันนี้ รู้สึกสติตกอยู่ในภวังค์นิดหน่อย เดิมทีเขาที่ตั้งใจฟัง ก็ฟุ้งซ่านไปหน่อย หันศีรษะมองออกไปนอกหน้าต่าง ในเวลานี้ก็มีนกกระจอกสองตัวที่ส่งเสียงร้องบินผ่านไปอย่างรวดเร็ว

*

“เป้หมิงหยาง เมื่อกี้ฉันแค่ยังไม่ได้เตรียมตัว แกซุ่มโจมตีฉัน ตอนนี้เรามาตั้งใจสู้กันสักตั้ง”

ถึงแม้ว่าเด็กจ้ำม่ำจะมีเนื้อทั้งร่าง วิ่งขึ้นมาก็ไม่ได้ช้า ใช้เวลาไม่นานในการไล่ตามหยางหยางที่ค่อยๆ เดินไปที่ห้องน้ำอย่างเชื่องช้า

มือแผ่กระจายขวางทางเขา

เจ้านี่น่ารำคาญจริงๆ น่ารำคาญกว่าพวกน่ารำคาญที่โรงเรียนเดิมอีก

ไม่คิดเลยจริงๆ โรงเรียนแบบนี้มีพวกอันธพาลตัวน้อยของโรงเรียนจริงๆ เหรอ?

ตามหลักการแล้วเรื่องน่าเบื่อเช่นการกินอิ่มแล้วต่อสู้พวกนี้ พวกลูกคนรวยเท่านั้นที่จะทำมัน

หยางหยางสอดมือเล็กๆ เข้าไปในกระเป๋ากางเกง มองสำรวจเขาขึ้นลงอีกครั้งอยู่สองสามที “ทำไมแกไม่ตั้งใจเรียน ตัวมีแต่เนื้อ รู้จักทำตัวอันตราย ไม่สนใจเล่าเรียน ถึงตอนนั้นจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อเป็นเกียรติกับวงศ์ตระกูลยังไง? ”

……

คำพูดนี้ทำให้เด็กจ้ำม่ำตกตะลึง ไม่คิดเลยว่าหยางหยางจะพูดแบบนี้

ฟังแล้วเหมือนคำสอนที่จริงจังของครูประจำชั้นที่ทำให้ฟังแล้วหูด้าน

ทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร

“แกคิดว่าแกเป็นครูประจำชั้นของเราเหรอ? แต่จะบอกแกให้นะ ถึงจะเป็นครูประจำชั้นของเราพอเห็นฉันก็ไม่กล้าพูดอะไรหรอก อีกอย่าง หลักการของแกเอาไปพูดกับครูและผู้ปกครองเถอะ บางทีแกอาจจะได้รับคำชม ฉันเกลียดการได้ยินคำพูดพวกนี้มากที่สุด แกทำได้แค่รนหาการต่อสู้เท่านั้นแหละ”

เด็กจ้ำม่ำพูดจบ ก็เหวี่ยงหมัดอวบไปทางหยางหยาง

“ว้าว! กำปั้นเหมือนซาลาเปาไส้ถั่วแดงเลยอ่ะ……” หยางหยางแสดงท่าทางประหลาดใจ เหมือนไม่เคยเห็นมาก่อน