บทที่ 1158 หยาดน้ำตาใส

บทที่ 1158 หยาดน้ำตาใส

“ครูไม่อนุญาตให้นำโทรศัพท์เข้าชั้นเรียน นายแอบเอาเข้ามาได้ไง ฉันจะไปหาครูกาว!”

คนที่พูดคือเด็กผู้หญิงที่สูงพอๆ กับตนกำลังจ้องมองอย่างละเอียด

ใบหน้าเธอเคร่งขรึม ผิวขาวมาก คิ้วจางๆ มีแว่นบนดั้งจมูกสวย

ดูแล้วเหมือนเด็กเนิร์ดคนหนึ่ง น่าจะไม่ต่างกับคนประเภทเฉิงเฉิงเท่าไรมั้ง

“อย่าสิ คราวหน้าฉันไม่เอามาแล้ว ทำไมต้องจริงจังขนาดนั้นด้วย” หยางหยางเหมือนกำลังอ้อนวอน เพื่อจะได้รับความเห็นอกเห็นใจนิดหน่อย แถมเสแสร้งทำเป็นน่าสงสารมาก

แต่เด็กน้อยก็ถูกหลอกง่าย เด็กผู้หญิงคนนี้เห็นท่าทางหยางหยางก็ใจอ่อนในที่สุด

แต่เธอก็ยังพูดด้วยความจริงจัง “เห็นแก่ที่นายเพิ่งมาใหม่ เลยปล่อยไปสักครั้ง แต่ต่อไปไม่ยกเว้นแล้วนะ ตอนนี้ปิดโทรศัพท์เลย ถ้าตอนเรียนมันดังขึ้นมา ถึงตอนนั้นฉันช่วยอะไรนายไม่ได้แล้วนะ”

พูดจบก็หันศีรษะเดินไปหน้ากระดานดำ

หยางหยางมองแผ่นหลังเธอแล้วเบ้ปาก พึมพำเสียงเบา “มีอะไรให้อวดเก่งหรือไง”

“นายพูดเบาหน่อย อย่าให้หลี่เชี่ยนเชี่ยนได้ยิน” ตอนนี้ เด็กผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ หยางหยางรู้สึกประหม่านิดหน่อย “นายยังไม่รู้สินะ เธอเป็นหัวหน้าห้องเรา”

อย่างไรแล้วหยางหยางก็เรียนที่นี่มาสักระยะหนึ่งแล้ว เขาแทบไม่เคยพูดอะไรกับเพื่อนร่วมชั้นที่นี่เลยสักประโยคเดียว ยิ่งไม่แยแสกับที่นี่

แน่นอนมันยังไม่แน่ใจว่าที่นี่มีสถานการณ์แบบไหน และวันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มเข้าใจที่นี่

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เป็นผู้ชายคนหนึ่งมันไม่ง่ายจริงๆ โดยเฉพาะในประเทศจีนนี้

ตั้งแต่เกิดมา มีพยาบาลหญิง แพทย์หญิง จนถึงโรงเรียนอนุบาลและประถมศึกษา ก็มีครูประจำชั้นที่เป็นผู้หญิง แม้แต่ ‘ผู้นำ’ คนสำคัญในชั้นเรียนผู้หญิงก็แทบมีบทบาททั้งสิ้น

แน่นอนว่า ยังมีอีกสองบทบาทที่ชาตินี้ผู้ชายขาดไม่ได้ หนึ่งก็คือแม่ อีกอย่างหนึ่งก็คือภรรยา

ถ้าโชคดี ‘มากพอ’ ล่ะก็ ก็จะมีบทบาทลูกสาว พี่สาวและน้องสาวปรากฏขึ้น

‘ภรรยาคุมเข้ม’ ของผู้ชายชาวจีน เกือบจะปฏิบัติตามกระบวนการดังกล่าว ก่อตัวขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

ในฐานะผู้ชายที่แท้จริง แน่นอนว่าเขาไม่สามารถรับผลกระทบจากบทบาทเหล่านี้ในชีวิตได้

ในประเด็นนี้ เป่หมิงโม่ถือว่าสำเร็จแล้ว

เขาจะไม่ได้รับผลกระทบจากสิ่งเหล่านี้จริงๆ อย่างน้อยก็ไม่กระทบมากจนเกินไป

สำหรับลูกชายสองคนของเขา——เฉิงเฉิงและหยางหยาง แน่นอนว่าก็หวังว่าพวกเขาจะเป็นผู้ชายอย่างแท้จริง

*

วันนี้ การพบกันครั้งแรกของหัวหน้าห้องหลี่เชี่ยนเชี่ยน ถือว่าเป็นบทเรียนหนึ่งให้กับเขา เมื่อตัวเอง ‘ต่ำต้อย’ ในมือเธอ ต้องใช้กลยุทธ์บางอย่างให้เหมาะสม

หยางหยางยกมือขึ้นแตะไหล่เด็กผู้ชายตัวเล็กที่เตือนเขาอย่างอ่อนโยน “อืม ฉันรู้แล้ว วันนี้ฉันเป็นหนี้นาย แต่……” เขาพูดด้วยความไม่พอใจนิดหน่อย “เธอก็เป็นแค่หัวหน้าห้อง แค่ดูแลพวกเราไม่ตีไม่โวยวายก็จบแล้ว เอาโทรศัพท์มาหรือไม่มันก็เรื่องส่วนตัวของฉัน อย่ายุ่งมากเกินไปดีกว่า”

พูดถึงหัวหน้าห้องคนนี้ สีหน้าเด็กผู้ชายตัวเล็กก็ดูประหม่านิดหน่อย “ตำแหน่งหัวหน้าห้องเป็นอันดับสองรองจากครู ไม่ว่าเรื่องไหน ถ้าครูไม่อยู่ก็สามารถเป็นหลักได้ หรือว่าโรงเรียนเก่านายไม่เหมือนกันเหรอ?”

หยางหยางเอียงศีรษะคิด ดูเหมือนแต่ก่อนจะไม่เป็นแบบนี้จริงๆ หัวหน้าห้องก็เป็นแค่ ‘สุนัขรับใช้’ คุณครูเท่านั้น การรายงานหรืออื่นๆ ถึงในชั้นเรียนจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ก็ไม่กล้าจัดการทั้งนั้น

ไม่คิดเลยจริงๆ ที่นี่มีการเปลี่ยนแปลงที่สั่นสะเทือนโลก สามารถเป็น ‘จักรวรรดิแห่งพิภพ’ ได้

สุดท้ายก็ส่ายศีรษะ “แต่ก่อนไม่เป็นแบบนี้”

เด็กผู้ชายตัวน้อยเห็นสีหน้าเขา ก็รู้สึกน่าเหลือเชื่อนิดหน่อย “ฉันก็ไม่รู้ว่ามีโรงเรียนแบบนี้ โรงเรียนเก่าที่นายเรียนมาน่ะ? ดีขนาดนั้น มาเรียนทำไมที่นี่”

“อย่าพูดเลย……” หยางหยางถอนหายใจ เขาไม่อยากเปิดเผยสถานการณ์จริงของเขา จากนั้นก็กล่าวเหตุผลอย่างตามใจ “ฉันแค่ไม่อยากอยู่ที่นั่นแล้ว”

“ต้องไปทำให้พวกอันธพาลในโรงเรียนพวกนายไม่พอใจแน่เลยใช่ไหม” เด็กผู้ชายตัวน้อยพูดอย่างมั่นใจ

“ประมาณนั้นแหละ” หยางหยางแสร้งพูดเห็นด้วย

จริงๆ แล้วที่โรงเรียนนั้น ตัวเองน่าจะเป็น ‘พวกอันธพาล’ นั้นมากกว่ามั้ง

“งั้นออกมาก็ดีที่สุดแล้ว ไอ้พวกนั้นนอกจากรังแกคนอื่น ก็ไม่มีปัญญาทำอะไรแล้ว” พูดถึงตรงนี้ เด็กผู้ชายตัวน้อยก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง “จริงสิ เมื่อกี้นี้เด็กจ้ำม่ำที่อยู่หน้าประตูห้องคนนั้นเรียกนายออกไปไม่ใช่เหรอ มันไม่ได้ทำอะไรนายหลังจากที่พวกนายสองคนเดินออกไปใช่ไหม?”

หยางหยางโบกมือปฏิเสธ “ฉันไม่เป็นไร”

“งั้นก็ดีแล้ว มันคือจอมอันธพาลของที่นี่ ชื่อติงเสี่ยวจิ่ง มันมีพี่ชายด้วย ว่ากันว่าเป็นคนที่ทรงพลังมาก ต่อไปนายเลี่ยงมันหน่อยก็ดี”

หยางหยางพยักหน้า “อืม ฉันรู้แล้ว”

พูดถึงตรงนี้ กริ่งชั้นเรียนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

อาหารค่ำสำหรับครอบครัวที่หลากหลายและหรูหรา แต่กู้ฮอนแค่มองพวกเขาไม่สามารถวางตะเกียบลงได้

เป่หมิงโม่นั่งตำแหน่งหลัก ดูเหมือนไม่เกรงใจเลยสักนิด เพิ่มอาหารชั้นเลิศทุกจานอีกครั้ง

หลังจากชิมและเคี้ยวอย่างระมัดระวัง ก็พยักหน้าอย่างยากมาก “รสชาติอาหารวันนี้ทำได้ไม่เลว ดูเหมือนทักษะการทำอาหารของกู้ฮอนจะดีขึ้น”

เผชิญหน้ากับคำชมของเป่หมิงโม่ กู้ฮอนไม่ได้รู้สึกดีใจมากนัก

โดยเฉพาะเมื่อเขาประเมินตนมากกว่าหนึ่งครั้ง

เฉิงเฉิงและจิ่วจิ่วนั่งอีกด้านหนึ่งของเขา นำชามเข้าไว้ข้างปากตัวเอง เอาตะเกียบตักข้าวเข้าปากอย่างรวดเร็ว

“พวกเธอรีบกินกันทำไม เวลากินต้องเคี้ยวช้าๆ เมื่อก่อนฉันก็เคยสอนพวกเธอไม่ใช่เหรอ”

เป่หมิงโม่มองเด็กสองคนด้วยใบหน้าเข้มงวด จากนั้นก็หยิบตะเกียบขึ้นมา ตักอาหารบางส่วนให้ลูกชายและลูกสาว

เพิ่งตักให้พวกเขาเสร็จก็มองกู้ฮอนที่ไม่พูดอะไร “ทำไม ทำไมวันนี้เธอดูไม่มีความสุข เพราะฉันไม่ได้ตักให้เธอเหรอ ก็จริงนี่ โตป่านนี้แล้ว……”