บทที่ 1163 สวนดอกไม้กลายเป็นแปลงผัก

บทที่ 1163 สวนดอกไม้กลายเป็นแปลงผัก

เขายื่นหน้าถาม : “หัวเราะอะไร มีอะไรน่าหัวเราะ โทรศัพท์เขาใช้ไม่ได้ แล้วของนายใช่ได้รึเปล่า?”

เด็กอ้วนยิ้มอย่างโอ้อวดและหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าตัวเอง เขย่าให้หยางหยางดูตรงหน้า : “ให้พวกนายดูเป็นขวัญตา ของฉันซัมซุง”

ระดับความคุ้นเคยกับโทรศัพท์นั้น ถือได้ว่าเป็นงานอดิเรกเล็กๆ ของเขา

ที่กำลังฮิตกันอยู่ตอนนี้ เขาแทบจะบอกชื่อได้หมด

สำหรับโทรศัพท์ของเด็กอ้วนนั้น ถึงแม้จะเป็นแบรนด์ดัง แต่มองแค่แวบเดียวก็รู้ : “คิดว่าโทรศัพท์แบรนด์ดังที่ไหน ที่แท้ก็ของปลอม ยังมีหน้ามาหัวเราะเยาะคนอื่น”

โทรศัพท์ปลอม...

เด็กอ้วนกระตุกมุมปากขึ้นมาทันที

ความจริงแล้วจะมีเด็กโตสักกี่คนที่จะมาสนใจวิเคราะห์สิ่งของเหล่านี้

แน่นอนว่าให้อะไรก็รับอย่างนั้น พูดอะไรก็ฟังอย่างนั้น

ไม่ต้องการทำความเข้าใจอะไรมาก

เด็กอ้วนเข้าใจมาตลอดว่าเป็นของแท้

“พูดอะไรมั่วๆ โทรศัพท์เครื่องนี้พี่ชายฉันให้มา เขาใช้แต่ของแบรนด์ดังทั้งนั้น”

หยางหยางมองเขาอย่างเห็นใจ จากนั้นถอนหายใจพลางส่ายหน้า : “เด็กอย่างพวกนายนี้หลอกง่ายเสียจริง บอกอะไรก็เชื่อย่างนั้น”

พูดจบก็ดึงมือเด็กแว่นเดินไปทางห้องเรียน

“ลูกพี่! ไอสองคนนั้นหนีไปแล้ว”

“พวกแกสองคนหยุดเดียวนี้” ครั้งนี้เด็กอ้วนน่าจะโกรธจนแทบบ้า

ในเมื่อสองคนนี้ไม่เห็นเขาและพวกที่เขาพามาอยู่ในสายตา คิดจะไปก็ไปคิดจะมาก็มา

อีกอย่างคนที่ชื่อเป้หมิงหยางชอบทำให้เขาโกรธเสียจริง ครั้งที่แล้วก็ถือว่าแล้วไป ครั้งนี้ยังเอาเรื่องโทรศัพท์มาเยาะเย้ยเขาอีก

ไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่ในโรงเรียนนี้ฉันก็มีชื่อเสียงอยู่ไม่น้อย

ยิ่งต่อหน้าพวกพ้องของตัวเองยิ่งรู้สึกอับอาย

แต่หยางหยางกลับไม่สนใจ ทำเหมือนไม่ได้ยิน

แต่ทว่าเด็กแว่นคงจะปอดแหก กลัวจนไม่กล้าเดินต่อ

หยางหยางทำได้แค่พยายามใช้แรงผลักเขาเดินไปด้านหน้า

“นายจะไปกลัวอะไร พวกเขาสนใจฉันไม่ใช่นาย ฉันอยู่นายจะกลัวทำไม ใจเย็นๆ อย่าทำให้ฉันขายหน้าได้ไหม”

หยางหยางปลอบใจเด็กแว่น

“รู้ไหมนายกำลังทำให้ฉันเดือดร้อน ไม่งั้นระวังไว้ฉัน...”

หยางหยางต่อยหมัดไปที่หน้าอ้วนๆ ของเด็กอ้วนที่ถูกพยุงโดยเพื่อนอีกสองคน

เด็กอ้วนแสดงท่าทีตื่นตกใจออกมา

จากนั้นใช้แขนเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากจมูก

“อืมม...ก็ไม่เลว” หยางหยางพยักหน้าพอใจ

และหันกลับไปอีกด้าน โบกไม้โบกมือให้เด็กแว่นที่ตื่นตกใจเหมือนกัน : “พวกเราไปกัน”

*

เพิ่งจะพูดไปเองว่าเด็กอ้วนท่าทางดูน่ากลัวมาเพื่อหาเรื่อง แต่เขาเลือกคู่ต่อสู้ผิด

ที่เขาเจ็บแบบนี้ไม่ใช่เพราะฝีมือหยางหยาง

แต่เพราะพวกพ้องที่เขาพามาต่างหาก หยางหยางแค่ใช้เล่ห์เหลี่ยมที่โล่ฮานเคยสอยมานิดหน่อย และหลอกใช้แรงจากพวกพ้องของเด็กอ้วนแค่นั้น

นี้ถือว่าเป็นวิธีการเอาตัวรอดอีกอย่างหนึ่ง

จริงแล้วครั้งก่อนในโรงเรียนนั่นถือได้ว่าเป็นการโชว์ฝีมือเล็กๆ ครั้งนั่นสิถึงจะเรียกได้ว่าประสบความสำเร็จจริง

อยู่ที่นี่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ไม่ได้ เพราะตัวเองมีชนักปักหลังอยู่แล้วไม่อยากจะเพิ่มความยุ่งยากให้ตัวเองอีก

ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะได้เรียนที่โรงเรียนนี้ถึงเมื่อไหร่ อย่างน้อยในช่วงเวลานี้ควรเก็บรายละเอียดไว้สักหน่อย

*

ช่างโชคร้ายจริงๆ จริงแค่อยากจะยืมโทรศัพท์เด็กแว่นโทรหาเฉิงเฉิงเท่านั้น

ไม่คิดว่าจะวุ่นวายแบบนี้

ใครจะรู้หลังจากปล่อยเด็กอ้วนหลุดมือไปแล้ว หลังจากนี้จะมาสร้างความวุ่นวายอะไรอีกไหม

ตอนนี้ก็ไม่มีอารมณ์จะคุยโทรศัพท์แล้ว

*

เป็นอีกวันที่เฉิงเฉิงไม่ได้รับข่าวอะไรจากหยางหยาง เขาเริ่มกังวลใจแล้ว

หรือว่าหยางหยางจะมีเรื่องอะไร?

คิดอีกทีคงไม่น่ามีอะไร ในเมื่อพ่อส่งคนไปดูแลหยางหยางแล้ว ไม่มีเรื่องอะไรใหญ่โตแน่นอน

แต่เขาไม่โทรมาเลยนี้สิ หรือว่าเขาจะมีอะไรวุ่นวายนิดหน่อย

*

ผ่านไปอีก1สัปดาห์ สัปดาห์นี่ค่อนข้างน่าเบื่อสำหรับกู้ฮอน แต่ก็ไม่มีอะไร

ในเมื่องานก็คืองาน ชีวิตประจำวันก็คือชีวิตประจำวัน ไม่มีใครสามารถทำแทนได้

แต่เป่หมิงโม่นี้สิ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอคิดอะไรแต่กลับทำเป็นไม่สนใจ ทำงานยุ่งทุกวัน หลังจากกลับมาบ้านก็มีความสุขกับเล่นอยู่กับลูก

*

ดึกดื่นขณะที่ทุกคนกำลังหลับใหล

โทรศัพท์ของเฉิงเฉิงก็ดังขึ้น

หรือนี่อาจจะเป็นความผูกพันของฝาแฝด เพราะปกติเวลานอนเขาจะปิดเครื่อง

แต่วันนี้กลับไม่ได้ปิด

ดึกขนาดนี้ใครจะโทรมา?

ไม่ใช่แค่ตอนดึกเท่านั้น แม้แต่ตอนกลางวัน ก็แทบจะไม่มีใครโทรหาเขาเลย

“ฮัลโล ใครโทรมา? ดึกขนาดนี้แล้ว...”

เขายังไม่ลืมตาและเสียงยังง่วงอยู่เลย

อีกสองวันก็จะสอบแล้ว ช่วงนี้เขายุ่งกับการอ่านหนังสือจนนอนดึก

การพักผ่อนอย่างเพียงพอ จะช่วยให้การเรียนในวันต่อไปมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

“ฉันเอง แค่ฟังฉันพูดก็พอ ฉันโดนยึดโทรศัพท์ เพราะพ่อบงการ ฉันแอบขโมยโทรศัพท์ของเหล่าโล๋ออกมาตอนเขาหลับ ฉันมีแผนให้นายช่วย แค่ทำตามก็พอแล้ว”

หยางหยางบอกแผนการทั้งหมดให้เฉิงเฉิงฟังผ่านโทรศัพท์ โดยไม่สนใจเลยว่าเขาจะจำได้มากแค่ไหน

แต่หลังจากที่ได้ยินเสียงของหยางหยาง เขาก็มีสติขึ้นมาไม่น้อย อย่างน้อยก็รู้แล้วว่าหลายวันที่ผ่านมาเกิดเรื่องอะไรขึ้น