บทที่ 1165 ต้องอบรมสั่งสอนกันหน่อย

บทที่ 1165 ต้องอบรมสั่งสอนกันหน่อย

เป่หมิงโม่คิดไม่ถึงว่าภายใต้สถานการณ์แบบนี้ พวกเขายังหาวิธีติดต่อกันได้

ใช่ว่าเขาไม่มีหัวใจ ในเมื่อพวกเขาอยากเจอกัน ในเมื่อตัวเองไม่สามารถทำลายกฎที่ตั้งขึ้นเองได้ จึงทำได้แค่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ปิดตาไปสักข้างหนึ่ง

แต่นี่ก็ทำให้เหล่าโล๋ลำบากแล้ว

ผู้ชายคนนี้ยังคงตามหาอย่างไร้จุดหมาย

*

กู้ฮอนมองหยางหยางอย่างละเอียด จนมั่นใจว่าลูกออกมาอาศัยนอกบ้านไม่ได้รับความลำบากอะไร

และยังได้ฟังคำตอบจากลูกที่รู้สึกเป็นตัวเองและสบายใจ

นี่ถึงจะทำให้เธอสบายใจจริงๆ

“ลูกรัก พ่อของลูกส่งคนค่อยติดตามตลอดไม่ใช่รึไง?”

เธอนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาในทันที

เพราะเกรงว่าเป่หมิงโม่จะรู้เข้า

หยางหยางแสดงท่าทีได้รับชัยชนะ : “ผมสลัดเขาหลุดไปแล้ว พ่อไม่มีทางรู้”

“งั้นก็ไม่ควรปล่อยให้เขาร้อนใจตามหาลูกน่ะ เหล่าโล๋ไม่ใช่แค่ทำตามคำสั่ง ทั้งยังดูแลความเป็นอยู่ของลูกอีกด้วย”

กู้ฮอนรู้สึกว่าสิ่งที่ลูกทำนั้น ทำให้เหล่าโล๋กำลังลำบาก

ว่ากันว่า ในครอบครัวที่ไม่ได้มีลูกเพียงคนเดียว มักจะมีลูกคนหนึ่งที่จะเป็นที่รักที่เอ็นดูลูกมากกว่าคนอื่นๆ

พวกเขาจะกลายเป็นปัจจัยที่ไม่แน่นอนที่สุดในครอบครัว ไม่ใช่เพียงหนึ่งเดียว

พวกเขาจะทำให้พ่อแม่ปวดหัวอย่างถึงที่สุด แต่ก็ไม่มีวิธีการใดที่จะดีหรือได้ผลเป็นพิเศษ

สำหรับหยางหยางแล้ว เป่หมิงโม่เลือกใช้วิธีการคล้ายๆ กับการเนรเทศ

ตามคำกล่าวที่ว่า : ก่อนที่พระเจ้าจะมอบหมายงานสำคัญให้ใคร จะต้องผ่านการทดสอบความพยายาม ความอดทนต่อความยากลำบาก ความหิวโหย ความสิ้นหวัง ความล้มเหลว เพื่อฝึกให้เขาเรียนรู้ที่จะปรับตัว ดิ้นรนเพื่อเพิ่มความสามารถ

ดูได้ไม่ยาก ในฐานะพ่อของลูกไม่สามารถปล่อยให้เฉิงเฉิงโดดเด่นอยู่คนเดียวได้

เขาอยากให้ลูกของเขาทุกคนอยู่ในกลุ่มที่ดีที่สุด

นี้คงจะเป็นภาระหน้าที่อย่างหนึ่งในใจเขา

เมื่อตัวเองอยู่ในระดับที่เป็นเลิศแล้ว ก็ไม่แปลกที่จะอยากให้คนที่เกี่ยวข้องกับตัวเองอยู่ในระดับเป็นเลิศด้วยเหมือนกัน

อย่างน้อยที่สุดก็ทำให้โดดเด่นขึ้นมาได้

น่าเสียดายที่เขาเกิดมาพร้อมความแตกต่าง

จากภายนอกดูไร้เดียงสาไม่มีพิษภัย แต่กลับมีช่วงเวลาที่สงบน้อยเหลือเกิน

การพบเจอกันครั้งนี้ ต้องมีคนดีใจและคนที่กังวล

ต้องรับมือกับคุณชายน้อยแบบนี้ ช่างเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวสำหรับเหล่าโล๋เหมือนกัน

ขณะที่เหล่าโล๋แทบจะพลิกแผ่นดินหา โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

แต่ทว่า ขณะที่มองชื่อที่โทรเข้ามาในโทรศัพท์อยู่นั้น เหมือนเห็นแสงสว่างอยู่ตรงหน้า

หรือเขาอาจจะเป็นที่คนที่มาช่วยชีวิต

“โทรหาฉันมีธุระอะไร?”

เขาหาม้านั่งยาวบริเวณนั้นนั่งพัก

“ฮัลโหล ฉันเอง...” เสียงของฉิงฮัวดังมาจากโทรศัพท์

แถมเหล่าโล๋ยังแอบได้ยินเสียงเด็กร้องผ่านมาไมค์ในโทรศัพท์มา

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ฉันได้ยินมาจากเจ้านายว่า นายกำลังเจอเรื่องยุ่งยาก” ฉิงฮัวพูดอย่างไม่อ้อมค้อม

เขากับเหล่าโล๋เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน และเป็นมือซ้ายมือขวาของเป่หมิงโม่

ในเมื่อเพื่อนกำลังเจอเรื่องยุ่งยาก แน่นอนว่าต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเป็นคนแรก

เหล่าโล๋ถอนหายใจ : “เจ้านายไม่ได้บอกนายหรือไงว่าเจอเรื่องยุ่งยากอะไร?”

ฉิงฮัวขมวดคิ้วแล้วขมวดคิ้วอีก สีหน้างงงวย : “บอกแค่ว่าให้นายบอกฉัน”

เฮ้อ เหล่าโล๋เริ่มรู้สึกไม่เข้าใจเจ้านายของตัวเอง ลูกหายไปทั้งคนเข้ายังใจเย็นอยู่ได้ ทั้งยังให้ลูกน้องทั้งสองทายกันเองอีก

“เรื่องเป็นแบบนี้ ตอนนี้ฉันกำลังตามดูแลคุณชายน้อยหยางหยางที่พักอยู่ด้านนอก ส่วนเหตุผลคิดว่าเจ้านายน่าจะบอกนายไปแล้ว”

ในเมื่อเป็นแบบนี้ เหล่าโล๋ได้แต่ยอมรับ

แต่ก็ไม่รู้ว่าฉิงฮัวจะรู้เรื่องนี้มากน้อยแค่ไหน เขารู้สึกตกใจเล็กน้อย : “คุณชายน้อยหยางหยางโดนไล่ออกจากบ้านแล้ว? ตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง? แล้วคุณผู้หญิงเห็นด้วยหรือไง?”

เหล่าโล๋พอจะเดาออก ฉิงฮัวไม่รู้อะไรมาก

ถามคำถามติดกันมากมาย จนเหล่าโล๋ไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อนดี

ตอนนี้สนใจเรื่องเร่งด่วนก่อนดีกว่า : “รายละเอียดฉันค่อยบอกอีกทีวันหลังแล้วกัน ตอนนี้ปัญหาที่ฉันเจอ ก็คือ คุณชายน้อยหนีไปแล้ว และตอนนี้ฉันก็ไม่รู้จะหาจากตรงไหนแล้ว”

“ห่ะ!” หลังจากได้ฟังฉิงฮัวแทบจะทำโทรศัพท์ร่วง

มือไม้สั่นอยู่ไม่เป็นสุขจนดึงดูดความสนใจจากลั่วเฉียว

ฉิงฮัวรีบถาม : “เกิดขึ้นเมื่อไหร่?”

“เมื่อกี้ แต่ฉันรายงานเรื่องนี้กับเจ้านายแล้ว แต่ท่าทีเขากลับดูเหมือนนิ่งเฉย”

คำตอบแบบนี้ก็ทำให้ฉิงฮัวรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย

“ต้องการให้ฉันช่วยไหม ตอนนี้ฉันส่งคนไปช่วยได้อยู่”

หยางหยางหายไปขณะที่อยู่กับเหล่าโล๋ เรื่องนี้ฉิงฮัวเองก็รู้สึกน่าแปลกใจ

ระยะเวลาที่เหล่าโล๋อยู่ทำงานอยู่ข้างตัวเป่หมิงโม่ห่างกับเขาพอสมควร

ความสามารถบางอย่างของเขาดีกว่าของตัวเองเสียอีก