บทที่ 1166 ละครที่เลวร้าย

ครั้งนี้หยางหยางเป็นเหมือนเด็กคนอื่นๆ ทั่วไป ออดอ้อนแม่ ให้เห็นอกเห็นใจ

ไม่ต้องพูดถึง วิธีนี้ได้ผล กู้ฮอนใจอ่อนขึ้นมาชั่วขณะ เธอคิดแล้วคิดอีกและหยิบบัตรเครดิตออกมาจากกระเป๋าหนึ่งใบ : “ลูกอยากกินอะไรก็ไปซื้อเลย”

เฉิงเฉิงที่ยืนดูภาพเหตุการณ์นี้อยู่รู้สึกไม่สบายใจ ในเมื่อเขาเองก็ยังเป็นเด็ก และยังมีคนอื่นมาเปรียบเทียบกับตัวเองอีก ยิ่งคนคนนั้นคือน้องชายฝาแฝดของเขาเอง

เป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ที่ทำให้หยางหยางรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย

เดิมทีเขามีความกระตือรือร้นมาก คิดไว้ว่าหลังจากที่แม่และน้องสาวเจอเขาแล้วจะต้องดีใจมากๆ แม้กระทั่งเฉิงเฉิงเองก็ต้องแสดงออกต่อเขาไม่เหมือนเมื่อก่อนแน่นอน

ท้ายที่สุดแล้วก็ยังทำให้เขารู้สึกแปลกในเล็กน้อย

มีแค่การแสดงออกของแม่ไม่ไกลจากสิ่งที่เขาคิดไว้เท่าไหร่ รู้สึกว่าน้องสาวดูไม่ค่อยสนิท

ส่วนเฉิงเฉิง...

ท่าทีของคนคนนี้ที่มีต่อเขาแทบจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

ขนาดหลังจากที่แม่ได้รับโทรศัพท์ เขายังอยากตัวเองรีบกลับไปอีกด้วย

นี้ยังเป็นพี่น้องแท้ๆ กันอยู่ไหม?

แม่เอาบัตรเครดิตของตัวเองให้กับเขา แบบนี้คงแตกย้ายกันแล้วสิน่ะ

ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงพริบตา หยางหยางรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กคนหนึ่งที่ถูกทอดทิ้ง

ท่าทีของญาติที่มีต่อเขาไม่เหมือนเมื่อก่อน

เบ้ปาก เดิมทีอยากจะทำดื้อไม่รับบัตรเครดิตใบนั้น

แต่คิดอีกที เงินไม่เข้าใครออกใคร ยิ่งช่วงนี้ ขนมกินเล่นของเขายิ่งน้อยลงทุกวันอย่างน่าสงสาร

ไม่ได้กินอิ่มๆ เหมือนอยู่ที่บ้าน รู้สึกเหมือนตัวเองจะผอมลงแล้ว

เด็กที่ถูกครอบครัวทอดทิ้งช่างน่าสงสาร

สุดท้ายเขาก็เก็บบัตรใบนั้นไว้ในกระเป๋าเสื้อตัวเอง

“คุณกำลังหาอะไรอยู่?”

หลังจากเหล่าโล๋โทรหาฉิงฮัวแล้ว ก็ยังไม่ล้มเลิกความพยายามในการตามหาหยางหยาง

จากประสบการณ์ของเขาและทิศทางที่หยางหยางหายตัวไป เขาหาอย่างละเอียดแทบจะทุกตรอกซอกซอย

ครั้งนี้ เขาเพิ่งจะเดินออกมาจากซูเปอร์มาเก็ต

สีหน้าผิดหวัง

เขาดึงโทรศัพท์ออกมาดู หลังจากที่คุยโทรศัพท์กับฉิงฮัวเสร็จนี่ก็ผ่านไปเป็นครึ่งชั่วโมงแล้ว

ก็ยังไม่เจอเบาะแสอะไรเลย

ขณะที่กำลังเตรียมจะเดินเข้าไปในร้านอินเตอร์ด้านข้างนั้นเอง

มีเสียงเด็กคนหนึ่งดังมาจากด้านหลัง

ความรู้สึกแรกคือ : เสียงคุ้นๆ

คุ้นมากที่สุด คุ้นกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว!

รู้สึกมีความสุขในใจขึ้นมาทันที

นั้นคือเสียงของหยางหยาง ราวกับเสียงสวรรค์

หรือว่าเขาหูฝาดไปเอง?

เหล่าโล๋แทบจะไม่มั่นใจในความคิดของตัวเอง หรือเพราะตัวเองร้อนใจเกินไปจนทำให้ได้ยินเสียงของเด็กๆ ทุกคนเหมือนเสียงของหยางหยาง

“นี่ คุณลุงโล๋ ลุงจะไปเล่นเน็ตหรือ ช่วงนี้ฉันก็ไม่ค่อยสบายใจ เราด้วยกันเถอะ”

ใช่! นี่คือเสียงของหยางหยาง

สีหน้าเคร่งขรึมของเหล่าโล๋ ปรากฏความดีใจขึ้นมาในชั่วพริบตา

รีบหันหลังกลับมา เห็นหยางหยางยืนอยู่ด้านหลังเขาไม่ไกล

“นา...” เหล่าโล๋แทบจะตะโกนออกมา

แต่ก็ต้องอดทน รีบก้าวไปหาและคว้าเด็กน้อยมากอดไว้

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาบนถนน มองผู้ชายคนนี้ด้วยความแปลกใจ แปลกใจจริงๆ

ขณะนั่งรถกลับ ในที่สุดเหล่าโล๋ก็ทนไม่ไหวจึงถามไปว่า : “เมื่อสักครู่คุณชายน้อยไปไหนมา ทำให้เขาร้อนใจแทบตาย ถ้าเกิดคุณชายน้อยประสบอุบัติเหตุอะไรขึ้นมา เขาไม่มีหน้าไปพบเจ้านายแน่นอนเลย”

ขณะนั้นเอง ในมือหยางหยางมีถังไก่ทอดเพิ่มขึ้นมาอีก1ถัง มือของเขายื่นน่องไก่เข้าไปในปาก

หลังจากฟังประโยคนี้ เขาขมวดคิ้ว : “ลุงโล๋ กำลังด่าผมอยู่รึเปล่า ผมแค่ปวดฉี่รีบวิ่งไปหาห้องน้ำแค่นั้นเอง”

นี้คือเหตุผลที่หยางหยางคิดได้ตอนกลับมา

หาห้องน้ำต้องใช้เวลานานขนาดนั้นเลย...

ถ้าเหล่าโล๋เชื่อเหตุผลนี้ ก็คงโดนผีหลอกไปแล้ว

แค่หยางหยางกลับมาก็ดีแล้ว ไม่มีเหตุผลต้องไปซักไซ้จนถึงที่สุด

อีกทั้งฐานะขอเขาเอง...

“เจ้านาย นายน้อยหยางหยางกลับมาปลอดภัยดี”

หลังจากเป่หมิงโม่อ่านข้อความในโทรศัพท์ สีหน้าแสดงออกว่ารู้สึกสับสนเล็กน้อย

แต่นั้นเป็นเพียงความรู้สึกชั่วพริบตา จากนั้นก็กลับเป็นสงบนิ่ง

ฉิงฮัวเองก็ได้รับข้อมูลที่เหมือนกัน และก่อนที่จะได้รับข้อความ กู้ฮอนโทรหาเขาก่อนแล้ว

ดูเหมือนว่าเธอกำลังรักษาท่าทีที่สงบนิ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้

เขาเข้าใจว่าการหายตัวไปของลูกชายคงเป็นแค่เรื่องบังเอิญ หรือเป็นเพียงแค่การเล่นอะไรพิเรนทร์ของเด็กๆ

ตามที่คาดไว้ ข่าวการพบตัวหยางหยางก็ถูกส่งมา

“เด็กน้อยหยางหยางนี่ขยันทำให้คนไม่สบายใจจริงๆ เลย ถ้าเป็นลูกของเรา น่ากลัวว่าฉันคงเป็นบ้าไปแล้ว ก็มีแค่ฮอนกับเป่หมิงของเราเท่านั้นที่นิ่งสงบอยู่ได้”

นี้คือความคิดเห็นของลั่วเฉียวต่อเรื่องนี้

วันนี้คุณพาลูกไปเที่ยวเล่นที่ไหนมา?