บทที่ 1168 ความหวังแตกสลายอีกครั้ง

บทที่ 1168 ความหวังแตกสลายอีกครั้ง

จนกระทั่งสองแม่ลูกได้ยินเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ดึงดูดเหมือนแม่เหล็ก จึงจะรู้ตัวว่าในห้องมีคนเพิ่มคนมาอีกหนึ่งคน

กู้ฮอนประคองไหล่ของเฉิงเฉิงไว้ เพื่อให้เขาสบายใจ : “ไม่มีอะไร แค่อยากคุยเล่นกับลูกหน่อย”

“คุยเล่น?” เป่หมิงโม่ขมวดคิ้ว : “พวกคุณสองแม่ลูกมีเรื่องอะไรคุยกันเยอะแยะ กลางวันยังคุยกันพออีกหรือไง งั้นผมฟังด้วยสิ”

เป่หมิงโม่พูดพลางเอนตัวนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ใกล้กับระเบียง

มือสองข้างวางไขว้บนท้อง สองขาไขว่ห้าง ทำท่าทางเตรียมพร้อมฟัง

“คุณชอบเรื่องซุบซิบตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเราสองแม่ลูกต้องบอกคุณด้วย” กู้ฮอนมองเป่หมิงโม่ จากนั้นตบไหล่เฉิงเฉิงเบาๆ : “ลูกรักตอนนี้ดึกแล้วกลับไปนอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนอีกน่ะ”

*

มองลูกกลับไป จากนั้นกู้ฮอนจึงปิดประตูลง

“วันนี้ทั้งคุณและลูกดูไม่ค่อยปกติกัน ทำให้ฉันรู้สึกมีลางไม่ค่อยดี น่าจะเกี่ยวกับหยางหยาง”

เป่หมิงโม่พูดอย่างสบายๆ แต่สายตาส่องประกาย มองสำรวจผู้หญิงที่แต่งหน้าธรรมดาๆ ตรงหน้าเขา

มีอะไรซ่อนอยู่จริงๆ

“เกี่ยวอะไรกับเขา ในเมื่อคุณเอาหยางหยางไปซ่อนไว้แล้วไม่ใช่รึไง เรียกลูกชายคนโตมาช่วยกันคิดไหมว่าลูกชายคนเล็กมีปัญหาอะไรอีก?”

เป่หมิงโม่ยิ้มจางๆ : “ไม่มีอะไรอยู่แล้ว แต่ผมอยากจะเตือนคุณหน่อย : “แม่รักลูกมากเกินไปจะกลายเป็นทำร้ายลูก อย่าใช้แรงกระตุ้นเพียงชั่วคราว มาส่งผลกระทบกับชีวิตตามปกติของเขา”

“ฮึ ประโยคนี้ของคุณ ก็พอมีเหตุผลอยู่น่ะ ทำให้ฉันอดคิดถึงหวีหรูเจี๋ยไม่ได้ ในใจของฉันเธอเป็นคุณแม่ที่...”

ข่มเหงผู้อื่นด้วยวิธีการที่ตัวเองเลียนแบบเขามา

“คุณนี่ปากร้ายขึ้นทุกวัน” เป่หมิงโม่พูดพลางลุกขึ้น และค่อยๆเดินเข้าไปใกล้กู้ฮอน

เจ้าคนร้ายนี่ จะมาทำอะไรให้ตื่นเต้นอีกแล้ว...

“ฉัน ฉันยังไม่อาบ...” เธอลุกลี้ลุกลน

ความจริงแล้วระหว่างพวกเขาไม่มีอะไรกีดกั้น ทุกอย่างเกิดขึ้นมีเหตุและผล

แต่กู้ฮอนมักจะตื่นเต้นอยู่บ้างทุกครั้ง

เป่หมิงโม่มองเธอพลางยิ้มให้ และยื่นใหญ่ออกไปจับข้อมือขาวๆ ของเธอไว้ : “ฉันก็ยัง งั้นก็พอดีเลย”

“พอดีอะไร...นิ...”

กู้ฮอนยังพูดไม่ทันจบ เธอก็ถูกเป่หมิงโม่ผลักเข้าไปในห้องน้ำเหมือนแผ่นไม้แผ่นหนึ่ง

*

ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง บ้านที่รอบๆ ปิดไฟมืดสนิทหมดแล้ว มีเพียงแสงสว่างเล็กๆ จากห้องชั้นบนสุดเท่านั้น

เด็กชายตัวน้อยกำลังยุ่งกับแสงสว่าง

“ในโทรทัศน์บอกไว้ว่า : การหุนหันพลันแล่นเป็นมาร วันนี้ฉันหุนหันพลันแล่นไปแล้ว...”

หยางหยางขมวดคิ้ว จ้องมองบัตรพลาสติกสองใบบนโต๊ะอย่างตั้งใจ

นี้คือบัตรของแม่ที่ให้เขามา และเขาตัดมันเป็นสองท่อนต่อหน้าเฉิงเฉิงเพราะความโกรธ

แต่ว่าไปแล้ว ตอนนี้ที่ทำแบบนั้นก็ช่วยระบายอารมณ์ได้นิดหน่อย โดยเฉพาะต่อหน้าเฉิงเฉิง ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังพิสูจน์ความกล้าของตัวเอง

หลังจากที่หัวร้อนไปแล้ว และเมื่อสงบลงแล้วมานั่งมองบัตรที่กลายเป็นสองท่อน รู้สึกเสียใจในภายหลัง นี่ทำให้รู้สึกเป็นทุกข์

จะทะเลาะกับใคร ก็ไม่ควรทะเลาะกับเงินไม่ใช่รึไง

ยิ่งไปกว่านั้นนี่แม่ให้เขา แล้วทำไมต้องใช้วิธีนี้พิสูจน์กับเฉิงเฉิงด้วยล่ะ?

ยิ่งคิดยิ่งโกรธ ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด

บางทีถ้าซ่อมบัตรให้ติดกันได้ อาจจะยังใช้ได้

นี่คือวิธีที่หยางหยางคิดได้ในตอนนี้

บัตรใบนี้จะบางเกินไปหน่อยไหม...

ถ้าเอาสกอตช์เทปสีใสมาติดรอบลอยที่ตัด บัตรใบนี้ต้องใช้ไม่ได้แน่นๆ

ถึงแม้อายุยังน้อย แต่หยางหยางรู้ดีว่าแถบแม่เหล็กสีทึบนั้นต่างที่เป็นกุญแจสำคัญที่จะกดเงินออกมาได้

เขาเคยเห็นผู้ใหญ่รูดบัตร และใช้กดเงินหลายๆ ครั้ง ก็ใช้แถบแม่เหล็กรูดไปบนตัวเครื่องทุกครั้ง

งั้นควรใครวิธีไหนดีล่ะ...

*

หยางหยางกลับมาอย่างปลอดภัย นี่ทำให้เหล่าโล๋สบายใจขึ้น

วันนี้เขาตื่นเต้นจริงๆ และการตามหาเด็กคนนี้ก็ใช้พลังงานไปไม่น้อยเลย

ขณะที่เขากำลังเอนตัวลงบนโซฟาและค่อยๆ หลับตาทั้งสองข้างลง

เสียงเปิดประตูจากด้านหลังโซฟา ทำให้เขาตกใจลืมตาขึ้นมา

เมื่อลืมตาขึ้นมา ก็เจอหยางหยางยืนอยู่ตรงหน้า

เด็กน้อยคนนี้ยืนกัดฟันมองหน้าเขา ทำให้เขารู้สึกหลังเย็นวาบขึ้นมา

“คุณ คุณชายน้อยมีธุระอะไรกับผมรึเปล่า?” โล๋เซียวพูดพลางลุกขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็ว

ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ควรมีช่องวางระหว่างเจ้านายกับลูกน้องไว้หน่อย

“เอิ่ม...” หยางหยางก็ดูตะลึงไปชั่วครู่ เรื่องบัตรนั่นไม่สามารถบอกใครได้

เห็นเขากระอักกระอ่วนแบบนั้นโล๋เซียวรู้เลยว่าเขาต้องกำลังคิดอะไรอยู่อีกแล้ว

“คุณลุงโล๋ มีกาวน้ำแบบที่จะเอามาซ่อมหรือติดบัตรได้ไหม?”

“กาวน้ำ?” โล๋เซียวหันหลังกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง หยิบกาวน้ำ502มาให้หนึ่งหลอด : “นี่น่าจะใช้ได้”

เขาพูดพลางแต่กลับไม่เอากาวยื่นให้หยางหยาง แต่เลือกที่จะเดินเข้าไปทางห้องของหยางหยางแทน

“เฮ้...” หยางหยางรีบวิ่งไปที่หน้าประตูห้องตัวเอง อ้าแขนกว้างขวางไว้ตรงหน้าประตู

เขาไม่อยากให้คนอื่นเข้าไปในห้อง ถ้าเกิดเห็นบัตรเครดิตที่อยู่บนโต๊ะเข้า ก็จะรู้เรื่องหมด

“คุณลุงโล๋ ให้ผมก็พอแล้ว”

เห็นหยางหยางยิ้มแต่แอบซ่อนความลำบากใจอยู่นั้น

โล๋เซียวเดาได้ทันทีว่าเด็กคนนี้ต้องแอบซ่อนอะไรที่บอกใครไม่ได้ไว้ในห้องอีกแน่นอน