บทที่ 1169 ในที่สุดก็มีความสุข

บทที่ 1169 ในที่สุดก็มีความสุข

เป่หมิงโม่นั่งอยู่บนเก้าอี้หวายในสวน ในมือข้างหนึ่งถือแก้วชา ตรงหน้ามีนิตยสารหรือหนังสือพิมพ์

สูดดมกลิ่นของแปลงผักที่เขาปลูกเองกับมือ กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของแตงโมที่ลอยมาตามลม

ความรู้สึกนี้เหมือนตัวเองกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

กลับไปที่บ้านไร่ของป้า...

ลูกสาวที่น่ารักอยู่ห่างจากเขาไม่ไกล มือน้อยอ้วนๆ กำลังทำเครื่องจักสาน

ไม่นาน เธอวิ่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาทางเขา

“พ่อ อันนี้หนูทำเองสวยไหมคะ?” พูดพลางยกมือขึ้นมา เขย่ามงกุฎดอกไม้ที่เพิ่งสานเสร็จไปมา

เป่หมิงโม่วางแก้วชาและหนังสือพิมพ์ในมือลง กอดจิ่วจิ่วไว้ในอ้อมอก หลังจากจูบหน้าผากของลูกสาวที่รักน่าเอ็นดูและพูดว่า : “สวยมากๆ เด็กน้อยของเราฉลาดมาก ทำได้สวยกว่าแม่ทำอีกน่ะ”

“จริงหรือคะ?” จิ่วจิ่วแววตาส่องประกายแวววาวมองเขา จากนั้นยกมือขึ้นสูงและสวมมงกุฎดอกได้ให้เขา พลางพูดว่า : “ให้พ่อค่ะ”

เป็นเหตุผลที่ดี ที่เราไม่ควรพูดว่าใครอีกคนต่อหน้าใครอีกคน

ขณะที่เขาเพิ่งจะสวมมงกุฎดอกไม้ที่ลูกสาวมอบให้ ก็ได้ยินเสียงกู้ฮอนดังมาจากด้านหลัง : “เป่หมิงโม่ คุณพูดอะไรเกี่ยวกับฉัน!”

เป่หมิงโม่ยักคิ้วใส่ลูกสาว และแลบลิ้นทำหน้าหลอกผี หยอกล้อเล่นให้ลูกสาวหัวเราะเฮฮา

“แม่...”

หลังจากเป่หมิงโม่ปล่อยเธอ เธอก็วิ่งไปหากู้ฮอน

“เมื่อกี้พ่อกำลังชมว่าหนูฝีมือดีกว่าแม่” จากนั้นนิ้วน้อยๆ ชี้ไป : “นั่นหนูทำเอง สวยไหม?”

“สวย แต่ว่าสวมให้พ่อจะดูขัดตาไปหน่อย” พูดจบกู้ฮอนหันกลับไปมองค้อนเป่หมิงโม่

*

มองลูกสาววิ่งเล่นไล่จับผีเสื้อที่บินไปบินมากับเบลล่าอย่างสนุกสนานอยู่ไม่ไกล

“คุณเอาชาหน่อยไหม รสชาติไม่เลว” เป่หมิงโม่ยืนแก้วชาสีม่วงในมือให้กู้ฮอนที่อยู่ด้านข้าง

“ฉันไม่ได้มีความรู้สึกคนแก่แบบคุณ เชิญคุณลิ้มรสตามสบาย” เธอไม่รับน้ำใจ

นั่นเป็นเพราะเธอมีเรื่องค้างคาใจ

เรื่องที่อยู่ในใจกู้ฮอน จะไปจิบชาสบายใจอย่างเป่หมิงโม่ได้ยังไง

“โม่ หยางหยางใช้ชีวิตด้านนอกมานานแล้ว ฉันอยากให้เขากลับมา คุณก็รู้ ช่วงนี้เวลาคุยกับเขา เขาก็พัฒนาได้ไม่น้อย ฉันคิดว่าเราถึงเป้าหมายที่อยากจะอบรมเขาแล้วน่ะ”

หลังจากเป่หมิงโม่จิบชาไปหนึ่งอึก จึงวางแก้วลงด้านข้าง : “คุณพูดไม่ผิด อีกไม่นานก็ควรจะให้เขากลับมาได้แล้ว”

*

คืนนี้ กู้ฮอนนอนหลับไม่สนิท

พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง

แต่เป่หมิงโม่กลับหลับสบาย

ภายในความมืด เธอเหมือนได้ยินเสียงอะไร จึงใช้นิ้วชี้เล็กๆ สะกิดผู้ชายที่นอนอยู่ข้างๆ

“โม่ ตื่นๆ เหมือนฉันได้ยินเสียงอะไร...”

เป่หมิงโม่ที่ปกติจะรู้สึกตัวง่าย แต่คืนนี้กลับเกิดอะไรขึ้น

กู้ฮอนไม่รู้จะทำอย่างไง จึงค่อยๆ ลงจากเตียง

เหมือนเสียงจะดังมาจากระเบียง

เธอค่อยๆ ย่องไป

คิดไม่ถึงว่า จะมีเสียงประหลาด!

พลุ ดอกไม้ไฟถูกจุดขึ้นไปบนฟ้า

ดอกไม้ไฟหลากสีสันสดใส ถูกจุดขึ้นในท้องฟ้ายามค่ำคืน

“โม่...” กู้ฮอนตกใจกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า

เธอเห็นชัดว่า พลุถูกจุดมาจากคฤหาสน์บ้านเป่หมิง

เมื่อมองไปที่ทะเลสาบเป่หมิง เธอแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“หยางหยาง...”

เธอตะโกนออกมาอย่างตื่นตกใจ

นั่นคือลูกของเธอ