บทที่ 24 จงใจอย่างแน่นอน2

บทที่ 24 จงใจอย่างแน่นอน2

เงี่ยหูฟังเสียงโทรศัพท์ของเป่หมิงโม่ เธอนึกถึงคำสั่งของท่านเป่หมิงได้ รีบเอาสมุดบันทึกในกระเป๋าออกมาแล้วตั้งใจจด... ...

หลังจากนั้นไม่นาน เป่หมิงโม่ก็วางสายไป

มองไปทางโซฟา กู้ฮอนที่กำลังขมวดคิ้วจ้องที่สมุดบันทึก “เขียนอะไรอยู่?”

กู้ฮอนตกใจจนตัวสั่น รีบเก็บสมุดบันทึกราวกับขโมย

“ฉันเบื่อก็เลย เขียนเล่นไปเรื่อย”

เป่หมิงโม่หรี่ตาลง ยังคงสงบ เลิกคิ้วมองนาฬิกา swiss military เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว

“ดึกแล้ว คุณไปได้แล้ว”

“ยะฮู้~” กู้ฮอนยืนขึ้นอย่างดีใจ ในที่สุดลุงคนนี้ก็ยอมปล่อยคนแล้ว!

เธอประมาณว่าหยิบกระเป๋าเสร็จแล้วก็จะไปเลย คิดถึงคุณแม่และลูกชายที่บ้าน ความสุขปรากฏขึ้นระหว่างดวงตาอย่างไม่ตั้งใจ

เดินออกมาไม่กี่ก้าว เดี๋ยวก่อน มีบางอย่างผิดปกติ... ...

“คือว่า ท่านประธาน คุณก็จะกลับไปที่บ้านของคุณใช่ไหม?” เธอถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจ

ท้ายที่สุด ท่านเป่หมิง เคยเตือนเธอว่า นอกจากว่าคุณชายคนที่สองของพวกเขาจะกลับไปถึงตระกูลเป่หมิง อย่างสวัสดิภาพ เธอถึงจะกลับบ้านของตัวเองได้ ไม่อย่างนั้นก็ต้องทนต่อไปตลอด 24 ชั่วโมง

เป่หมิงโม่เลิกคิ้ว “กู้ฮอน ผมต้องรายงานทุกการเคลื่อนไหวให้คุณรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น... ...” เธอรีบอธิบาย จะได้ไม่ไปสะกิดโดนเคราเส้นไหนของเขาโดยไม่ตั้งใจ หัวเราะแห้งสองที “ก็แค่... ...ท่านประธานผู้อาวุโสท่านยังไม่เลิกงานกลับบ้านเลย ฉันที่เป็นผู้น้อยจะกล้าได้ยังไง... ...”

“คุณก็มีตอนที่ขวยเขินด้วย?” เขาตะคอกอย่างเย็นชา มองนาฬิกาอีกครั้ง และรีบลุกขึ้นยืน หยิบเสื้อโค้ทหลังเก้าอี้แล้วสวมไปด้วยเดินไปด้วย

ในตอนที่ผ่านกู้ฮอนไป เขาแค่เหลียวมองเธออย่างเย็นชาเท่านั้น เท้ายังคงก้าวเดินต่อไปไม่หยุด

กู้ฮอนมองเขาที่ราวกับว่ากำลังจะจากไป มุมปากคลี่ออก รีบโค้งตัว ท่าทางราวกับสุนัขรับใช้----

“ท่านประธานจากลับบ้านแล้วหรอ? งั้นท่านประธานเดินทางปลอดภัย ไม่ส่งนะท่านประธาน!”

ปัง!

ประตูปิดลงทันที

ยะฮู้~

กู้ฮอนอยากจะกระโดดขึ้นร้องดีใจ ฉลองช่วงเวลาแห่งชัยชนะของตัวเอง!

แต่อย่างไรก็ตาม ไหล่ของตัวเองก็ทรุดลงมาทันที

ตัวเกร็งมาทั้งวัน ตอนนี้เหนื่อยราวกับถูกคนซ้อมมาอย่างนั้น

เฮ้อ ชีวิตต่อจากนี้จะเป็นยังไงนะ... ...

***

เป็นเวลาตีสอง

สุนัขจิ้งจอกเฒ่าโทรมาแล้ว สุนัขจิ้งจอกเฒ่าโทรมาแล้ว ... ...

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ดังขึ้นปลุกกู้ฮอนที่กำลังนอนหลับฝันหวาน

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากข้างหมอนอย่างสะลึมสะลือนำเสียงที่ไม่มีแรง “ฮัลโหล?”

“กู้ฮอน คุณได้ใส่ใจกับข้อตกลงของเราอยู่ไหม ยังจะนอนหลับอยู่อีก?” เสียงบ่นพึมพำดังลอดมาจากทางเป่หมิงเจิ้งเทียนราวกับจะเจาะทะลุแก้วหูเธอให้ได้!

ตื่นขึ้นทันที! เธอกุมโทรศัพท์แน่น “ท่านเป่หมิง เกิดอะไรขึ้น?”

“เจ้ารองไม่ได้กลับบ้าน ทำไมคุณไม่รายงานผม? ตอนนี้โทรศัพท์ของเขาก็โทรไม่ติด หาตัวไม่เจอ แต่คุณกลับกำลังนอนหลับฝันหวาน?”

เป่หมิงเจิ้งเทียนตะคอกด่าออกมาอย่างใบหน้าโกรธจัด

ฟังจนกู้ฮอนสับสนไปหมดแล้ว

“ท่านเป่หมิง คุณอย่าเพิ่งเครียดไป อายุมากแล้วเส้นเลือดจะแตกได้ง่าย... ...”

“คุณอย่าเพิ่งมาแช่งผม!” เป่หมิงเจิ้งเทียนตะคอกขัดคำพูดของเธอด้วยความโกรธ