บทที่ 28 ผู้ชายคนนี้ร้ายจริงๆ2

บทที่ 28 ผู้ชายคนนี้ร้ายจริงๆ2

ก็เหมือนการที่เป่ยใต้เอ๋อบอกเรื่องฆ่าตัวตาย มันง่ายเหมือนการบอกว่าวันนี้อากาศดียังไงอย่างนั้น!

ทันใดนั้นเธอก็เห็นอกเห็นใจเป่ยใต้เอ๋อขึ้นมา ในฐานะที่เป็นลูกสาวของนายกเทศมนตรีของเมืองA เพียงแค่เป่ยใต้เอ๋อส่งสายตา ผู้ชายที่ตามจีบเธอพวกนั้นคงจะยอมย้ายจากตะวันออกไปตะวันตกแล้ว ข้ามเมืองจะใต้ไปเหนือเลย!

ทำไมต้องมาเสียใจเรื่องความรักที่ขมขื่นกับกระดูกเย็นชาที่โหดเหี้ยมอย่างเป่หมิงโม่นี้ด้วย

“โม่... ... ฉันไม่ดีตรงไหน? ให้ฉันแก้ไขมันไม่ได้หรอ? ฉันจะต้องทำยังไง คุณถึงจะยอมรับฉัน? โม่... ...”

“ไม่มีประโยชน์หรอก ใต้เอ๋อ ตัดใจเถอะ” ทันใดนั้นเป่หมิงโม่ก็พูดออกมาหนึ่งประโยค

สะเทือนจนเป่ยใต้เอ๋อใบหน้าซีดเผือด

กู้ฮอนสะดุ้งตกใจตามอย่างช่วยไม่ได้ ขนลุกกระพือ

ถึงแม้ว่าเป่ยใต้เอ๋อจะร้องไห้จนหัวใจแตกสลาย ก็แลกมาได้แค่คำพูดสั้นๆที่เย็นชาจนไม่มีอุณหภูมิจากเขาเท่านั้น

ผู้ชายคนนี้ร้ายจริงๆ... ....

“ไม่... ...โม่ ทั้งชีวิตนี้ฉันรักแค่คุณคนเดียวเท่านั้น ตัดใจจากคุณ ก็เท่ากับละทิ้งความหมายที่ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไป ... ...ที่สำคัญ ฉันเป็นคู่หมั้นของคุณ... ...” เป่ยใต้เอ๋อร้องไห้คร่ำครวญหนักขึ้นกว่าเดิม “โม่... ...ขอร้องหละ อย่าได้โหดร้ายแบบนี้เลย ... ...ขอร้อง ... ...ขอร้องหละ... ...”

ทุกครั้งที่เป่ยใต้เอ๋อ ร้องไห้ และคร่ำครวญ ก็ทำให้กู้ฮอนถอนหายใจไม่ลง

ยิ่งเธอมองเป่ยใต้เอ๋อ ก็ยิ่งเตือนตัวเองว่า ห้ามตกหลุมรักผู้ชายคนนี้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะต้องเป็นหายนะที่มาสามารถกู้คืนมาได้แน่

อ่า เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย? เธอจะไปตกหลุมรักกระดูกเย็นชานี้ได้ยังไงกัน?

“ใต้เอ๋อ เรื่องการแต่งงาน เป็นการตกลงกันระหว่างพ่อคุณกับพ่อผมมาตั้งแต่ต้น ผมเคยพูดกับคุณอย่างชัดเจนไปแล้วว่าผมไม่มีทางสู่ขอคุณหรอก! หากคุณอยากแต่งเข้าตระกูลเป่หมิงจริงๆหละก็ คุณยังมีตัวเลือกที่ดีกว่านี้ เช่น พ่อของผม... ...”

คำพูดของเป่หมิงโม่โหดร้ายจนสามารถฆ่าเป่ยใต้เอ๋อตายได้เป็นพันครั้ง หรืออาจจะเป็นหมื่นครั้ง

เป่ยใต้เอ๋อใบหน้าหมองเทา

ปู้ด... ...เสียงกระอักเลือดในใจของกู้ฮอน

ผู้ชายคนนี้ ทั้งโหดทั้งเหี้ยมทั้งคมจริงๆเลย!

ไม่สามารถแต่งกับลูกชายก็แต่งกับพ่อ นี่มันตรรกะของบ้านไหนเนี่ย?

ถ้าเกิดว่าท่านเป่หมิงได้ยินประโยคนี้ของเขาหละก็ คาดว่าคงจะเครียดจนกระอักเลือดมากกว่าเป่ยใต้เอ๋อเสียอีก!

ชั่วขณะหนึ่งกู้ฮอนรู้สึกว่าจริงๆแล้วจิ้งจอกเฒ่าตัวนั้นก็น่าสงสารอยู่เหมือนกัน

มีลูกชายที่ไม่กตัญญูเอาเสียเลย!

โชคดีที่หยางหยางของเธอนั้น ทั้งฉลาดและตระหนักถึงใจเธอ

“ไม่... ...” เป่ยใต้เอ๋อราวกับเป็นตุ๊กตาไม่ที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ “โม่... ... ฉันไม่ขอความรักจากคุณก็ได้ จริงๆนะ ฉันไม่ขอเอาอะไรเลย ฉันขอแค่คุณอย่ายกเลิกงานแต่ง... ...แค่นั้นได้ไหม... ...”

“ไม่ทันแล้ว” เป่หมิงโม่พูดออกมาอย่างเฉยเมย

ทันใดนั้น เขาก็หันหลัง เดินไปทางกู้ฮอนที่อยู่มุมห้อง มีความมืดมนบางอย่างที่เปล่งประกายออกมา

ตึกตัก ใบหน้ากู้ฮอนแข็งไปครู่หนึ่ง

วินาทีต่อมาเป่หมิงโม่ก็กอดร่างของเธอที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณนั้นเข้าไปในอ้อมอกของตัวเอง

ครึ่งกอดครึ่งฉุดไว้ในอก ลากกู้ฮอนที่ยังมีชีวิตอยู่มาหยุดตรงหน้าเป่ยใต้เอ๋อ

หลังจากนั้น ก็พูดต่อ “ไม่ทันแล้วใต้เอ๋อ เพราะผมมีฮอน แล้ว”

น้ำเสียงที่นุ่มนวลและอึมครึมได้ลอยเข้าไปในหูของกู้ฮอนและเป่ยใต้เอ๋อทั้งอย่างนั้น