บทที่ 550 ผนังที่ถูกปิดไว้

บทที่ 550 ผนังที่ถูกปิดไว้

เวลาอยู่ข้างกายเขา ฉิงฮัวจะยืนตัวตรง

ดูท่า ฉิงฮัวจะรีบมาตั้งแต่เช้าแล้ว

กู้ฮอนหลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็มาที่ห้องอาหาร

“คุณกู้เชิญนั่ง” ฉิงฮัวพูดอยู่แล้วดึงเก้าอี้ข้างซ้ายของเป่หมิงโม่ออกมา

“ขอบคุณ” กู้ฮอนไม่อยากจะนั่งข้างเขา แต่ฉิงฮัวก็ดึงเก้าอี้ออกมาแล้ว ก็ไม่อยากมีปัญหากับเขา จึงนั่งลงอย่างไม่เต็มใจ

ฉิงฮัวหยิบถ้วยมมาหนึ่งใบ วางไว้ตรงหน้ากู้ฮอน เปิดโถน้ำซุปออก ในห้องอาหารเต็มไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของซุปไก่

เขาค่อยๆตักใส่ถ้วยที่อยู่ตรงหน้าของกู้ฮอน

“เชิญคุณกู้ค่อยๆทาน”

ฉิงฮัวพูดอยู่ก็ดันของว่างมาข้างๆกู้ฮอน

“กลิ่นอะไรทำไมหอมจัง....หอมมาก หอมมาก” หยางหยางเดินออกจากห้องนอนด้วยร่างกายส่วนบนที่เปลือยเปล่า แม้ว่ามือเล็ก ๆ ยังขยี้ตาอยู่ จมูกเล็กๆของเขาก็คอยสูดดมกลิ่นตลอด

ดังนั้นเขาจึงเดินตามกลิ่นซุปไก่จนถึงห้องอาหาร

“ว้าว มีของอร่อยด้วย” หยางหยางปีกขึ้นเก้าอี้ข้างๆกู้ฮอนอย่างรวดเร็ว เอื้อมมือจะไปจับ

กู้ฮอนใช้ตะเกียบตีมือที่เอื้อมออกมาของเขา “คุณจะทาน ล้างหน้าล้างตาหรือยัง”

หยางหยางจ้องมองอาหารอันโอชะบนโต๊ะ หน้าตาที่เศร้าและเบ้ปาก

หลังจากนั้นลงจากโต๊ะอย่างรวดเร็ววิ่งเข้าห้องน้ำไป

เวลานี้ เฉิงเฉิงแต่ตัวเรียบร้อยเดินออกมาจากห้องน้ำ เรื่องการแต่งตัวเขามีความเนี๊ยบเหมือนกับพ่อของเขา

เขามาถึงที่ห้องอาหาร หลังจากทักทายเป่หมิงโม่กับกู้ฮอนแล้ว นั่งข้างขวาของเป่หมิงโม่ด้วยตัวเอง

ฉิงฮัวก็ตักน้ำซุปไก่ไว้ให้เขาเรียบร้อยแล้ว เฉิงเฉิงถือตะเกียบคีบทองหยิบมาหนึ่งลูก เริ่มทานอย่างช้าๆ

“เสร็จแล้ว เสร็จแล้ว” ไม่ถึงสองนาทีหยางหยางก็วิ่งออกมาจากห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

เขากำลังเตรียมจะปีนขึ้นเก้าอี้

“ไปใส่เสื้อให้เรียบร้อยแล้วค่อยมาทานข้าว” ประโยคของกู้ฮอนทำให้เขาเศร้ากลับไปที่ห้องนอนอีกครั้ง

ในไม่ช้าเขาก็สวมเสื้อยืดขนาดเล็กที่มีลวดลายดินสอสีเดินออกมา

มองกู้ฮอน “แม่ ครั้งนี้ฉันทานได้หรือยัง” ท่าทางเหมือนคนที่หิวมาหลายวันแล้ว นอกจากนี้ยังมีการวิงวอนในสายตาของเขา

กู้ฮอนมองดูเฉิงเฉิง แล้วก้มมองหยางหยาง

แอบถอนหายใจ คลอดเองทั้งสองคน แต่ทำไมถึงได้ต่างกันมากขนาดนี้

***

หลังจากที่ทุกคนรับประทานอาหารเช้าอย่างเงียบ ๆ

ฉิงฮัวพูดกับเป่หมิงโม่ว่า “เจ้านาย ฉันเตรียมรถไว้เรียบร้อยแล้ว จอดรออยู่ด้านนอก”

เป่หมิงโม่พยักหน้า ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินออกห้องอาหารไป เดินตรงไปที่ประตู

ก็ฮอนมองด้านหลังของเขา แอบโล่งใจ โชคดีที่วันนี้เขามีธุระ

ไม่ต้องอยู่ให้สามแม่ลูกต้องอึดอัดใจ ทำให้เธออารมณ์เสีย

กำลังคิดถึงจุดนี้ ฉิงฮัวก็มาข้างกายกู้ฮอนอล้วพูดเสียงเบาๆว่า “คุณกู้ เชิญคุณพาคุณชายทั้งสองไปขึ้นรถพร้อมกับเจ้านาย”

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” กู้ฮอนถามอย่างสงสัย

ฉิงฮัวไม่ได้พูดอะไร รีบเดินไปหาเป่หมิงโม่ เปิดประตูให้เขา

เป่หมิงโม่วันนี้ออกไป ยังจะพาพวกเขาสามแม่ลูกไปด้วย เขาไม่เบื่อเหรอ แต่กู้ฮอนเบื่อ

“ตกลง ฉันเก็บเสร็จจะรีบตามไปที่รถ” คิดก็ส่วนคิด กู้ฮอนพาหยางหยางที่กำลังกัดกินทองหยิบเข้าห้องนอนไป

เธอต้องการเปลี่ยนเสื้อผ้าในตัวเธอกับหยางหยาง จะออกไปข้างนอกก็ต้องให้ดูดีหน่อย

“แม่ ฉันยังทานไม่หมดเลย........” หยางหยางเรียกร้อง

เฉิงเฉิงก็โดดลงเก้าอี้ วิ่งตามเป่หมิงโม่ออกไป ขึ้นรถพร้อมกัน

หลังจากห้านาที รถก็พาทั้งสี่คนออกจากที่พักของก็ฮอน

เป่หมิงโม่ขึ้นรถแล้ว ปรับที่นั่งลงเล็กน้อย นอนลงและหลับตา

กู้ฮอนพาเด็ก ๆมองไปนอกหน้าต่างเห็นถนนและร้านค้าที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ

“ฉิงฮัว พวกเรากำลังจะไปไหน” กู้ฮอนอดไม่ได้จึงถามฉิงฮัวที่กำลังขับรถอยู่

ฉิงฮัวเงยหน้ามองผ่านกระจกมองหลัง “คุณกู้ รอให้ไปถึงคุณก็จะรู้เอง”

ดูเหมือนว่าสถานที่ที่เป่หมิงโม่จะพาพวกเขาไปยังเป็นความลับชั่วคราว

รถค่อยๆห่างออกจากในเมืองไปเรื่อย ๆ ไปตามถนนป่าที่คดเคี้ยวขึ้นเขา จากนั้นเลี้ยวขวาแล้วขับไปตามเส้นทางไม่เกิน 500 เมตรแล้วเลี้ยวซ้าย

รถถูกขับเข้าไปทในประตูเหล็กที่เปิดขึ้นอย่างช้าๆ

ทางเท้าที่ปูด้วยหินสีดำ ไม้สี่เหลี่ยมด้านบนเสามีไม้สีน้ำตาลเข้มเรียงตัวกันเป็นทางเดิน

รถของพวกเขาหยุดอยู่ที่ระเบียงชั้นหนึ่งของวิลล่าสามชั้น

ฉิงฮัวดับเครื่อง มองไปที่กระจกมองหลัง “เจ้านาย พวกเราถึงแล้ว”

ประตูรถเปิดออก อากาศบริสุทธิ์ไหลเข้ามาในรถอย่างที่ในเมืองไม่เคยเป็นมาก่อน

ทำให้คนในรถรู้สึกสดชื่นและมีความสุขในทันที

หยางหยางรอไม่ไหวกระโดดลงจากรถทันที มองดูความแปลกใหม่รอบๆ