บทที่ 8 ออกไปอย่างวางก้าม

บทที่ 8 ออกไปอย่างวางก้าม

เป่หมิงโม่มองไปที่หญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง

"ที่แท้ก็เป็นผู้หญิงชั้นต่ำ แค่นี้ก็ดูออกแล้ว!

เขาคลายร่างของเธอออกอย่างน่ารังเกียจ

จากนั้น ทุกอย่างก็กลับมาสงบเงียบตามปกติ

กู้ฮอนร่างกายสั่นเทา

ความเยือกเย็นที่เกิดขึ้น ทำให้เธอตื่นขึ้นมาก

สองข้างแก้มแดงจนผิดปกติ

คำพูดของเขาทิ่มแทงมาที่เธออย่างรุนแรง

เธอยิ้มอย่างไม่สู้ดีนัก เพราะรู้สึกวิงเวียนศีรษะเกินกว่าจะโต้กลับได้

เป่หมิงโม่เดินอย่างสง่าผ่าเผยไปที่ยังเคาน์เตอร์อ่างล้างมือใกล้เคียงและเปิดน้ำ

ล้างมือ

ล้างราวกับว่า กลัวจะมีสิ่งสกปรกติดมาจากการที่สัมผัสร่างกายเธอไปครู่นี้

ระดับความสะอาดของเขาอยู่ขั้นไหนกัน

ถึงทำกับผู้หญิงแบบนี้ได้!

หลังจากล้างมือเสร็จ เขาส่องกระจก แล้วจัดเสื้อผ้าอย่างช้าๆ ท่าทางเปลี่ยนไปราวกับคนละคน

เมื่อจัดเสื้อผ้าเสร็จ

เขาก็ไม่ได้หยุดดูที่กู้ฮอนอีก และทำท่าจะเดินจากไป

ช่วงเวลาที่เขาดึงลูกบิดประตู

"เสื้อนี่......"กู้ฮอนพูดขึ้น

เขามองไปที่ชุดสูทสีขาวยับยู่ยี่นั้นและพูดอย่างเย้ยหยัน: "ของสกปรกอย่างนั้น ผมไม่ต้องการ!"

จากนั้นเขาก็เดินจากไป......

***

กู้ฮอนชะงักค้างไปครู่หนึ่ง

ถึงค่อยเข้าใจถ้อยคำที่แฝงความดูแคลนในคำพูดของเขา

จริงๆแล้ว เธอแค่อยากบอกว่า ถ้าทำความสะอาดเสื้อผ้าเสร็จเธอจะคืนให้เขาในภายหลัง

เธอยิ้มด้วยความขมขื่น คืนนี้ คงเป็นเพราะเธอทำตัวเองทั้งนั้น

เผลอเล่นกับคนที่ไม่ควรเล่นด้วย

ต่อสู้ฝืนทนกับร่างกายที่อ่อนแอ ใช้เสื้อคลุมสูทราคาแพงที่เขาทิ้งไว้พันแน่นรอบร่างกายบอบบางของตัวเอง

ทันทีที่เธอกระโดดลงจากเคาน์เตอร์อ่างล้างมือ ดวงตาของเธอก็มืดมิด

จนไม่สามารถต้านทานได้ และหมดสติอยู่ที่พื้น......--

ในคืนที่มืดมนที่สุด

โรงแรมแมนดาริน

เสียงลิฟต์พิเศษ 'ติ้ง' เปิดขึ้นที่ชั้นบนสุดของโรงแรม

เป่หมิงโม่รีบก้าวออกจากลิฟต์อย่างรวดเร็ว

หลังจากงานเลี้ยงนั้น ร่องรอยของความเหนื่อยล้าและมึนเมาถูกเปิดเผยบนใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา

แต่เขาเก็บซ่อนมันได้ดีมาก

ผู้ติดตามด้านหลังชายผู้นั้น เป็นผู้ที่ให้ความนับถือและกล้าหาญ

"นายใหญ่ครับ งานเลี้ยงวันนี้ มีหลายบริษัทเสนอแบบร่างแปลนมาที่ผม บอกว่าหวังว่านายจะตรวจดูด้วยตัวเอง......"

ฉิงฮัวซ่อนแบบแปลนในกระเป๋าและมองที่ เป่หมิงโม่อย่างระมัดระวัง

ใครจะรู้ ว่าเขาไม่ได้ยกเปลือกตาขึ้นด้วยซ้ำ

ฉิงฮัวรีบโค้งคำนับ "ขอโทษครับนาย ผมรู้ว่าทำผิดอะไรไป โครงการ 'หยิง' สำคัญสำหรับนายมาก......"

"ในเมื่อรู้แล้ว ทำไมถึงยังเกิดขึ้น"

เสียงของเป่หมิงโม่พูดออกมาอย่างเกียจคร้าน