บทที่ 870 พบกันที่ศาล

บทที่ 870 พบกันที่ศาล

แม้ว่านี่จะเป็นคดีเกี่ยวกับเป่หมิงโม่ แต่สุดท้ายแล้วในฐานะของฉิงฮัวก็ไม่ได้เป็นผู้ติดตามที่ธรรมดาอีกต่อไป

“กู้ฮอน ไม่เป็นไรหรอก ให้เขาไปเถอะ ที่นี่มีแอนนิดูแลฉันอยู่ เรื่องของเจ้านายเขาจะใหญ่กว่าเรื่องของพวกเราแม่ลูกได้อย่างไรกัน”

เมื่อกู้ฮอนได้ยิน คำพูดของลั่วเฉียวก็เต็มไปด้วยหนามที่ทิ่มแทง สำหรับผู้หญิงที่เพิ่งคลอดลูกคนหนึ่งนั้น สามีที่จะมาดูแลตัวเอง และยังยุ่งกับธุระเรื่องอื่น มันเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับ

สีหน้าของฉิงฮัวก็ได้เปลี่ยนไป แน่นอนเขารู้ดีว่าตนเองเสียใจกับการกระทำที่มีต่อลั่วเฉียวและลูกของเธอ แต่สำหรับเขาแล้ว ทั้งหมดที่ตนเองมีนั้น เป่หมิงโม่ต่างได้ให้ตนเองทั้งหมด

เขาทำเช่นนี้ก็เพื่อต้องการตอบแทนบุญคุณ

กู้ฮอนเดินไปที่ข้างหน้าฉิงฮัวและพูดว่า “ฉิงฮัว คุณอยู่เป็นเพื่อนกับพวกเธอเถอะ คุณไม่ต้องห่วงพวกเราไม่เป็นไร”………

การยืนยันของกู้ฮอน ทำให้ฉิงฮัวพูดอะไรไม่ออก ยิ่งกว่านั้นเขาก็ได้รู้ตัวว่าตอนนี้ลั่วเฉียวเริ่มโกรธตนเอง

จิ่วจิ่วถูกทิ้งไว้โดยมีแอนนิและฉิงฮัวคอยดูแล

กู้ฮอนขับรถไปที่ศาลพร้อมกับเด็กทั้งสองคน เฉิงเฉิงและหยางหยางก็นิ่งเงียบกันมาตลอดทาง

อย่างไรก็ตาม เธอขับรถไปด้วยและกำชับกับพวกเด็กๆก่อนว่า “เด็กๆ วันนี้พวกเราไปขึ้นศาล เพราะฉะนั้นอยู่ในศาลส่งเสียงดังไม่ได้นะ แล้วไปเดินเล่นไม่ได้ด้วยเข้าใจรึเปล่า”

เฉิงเฉิงพยักหน้า

“หยางหยาง นายล่ะ” เธอซักถาม

“แม่ แม่วางใจเถอะ ผมจะอยู่ข้างในอย่างซื่อสัตย์” หยางหยางไม่กล้าจะสร้างปัญหาใดๆอีก สถานการณ์แบบนี้ ก็ยังดีขึ้นหน่อย

กู้ฮอนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ไม่นาน รถของพวกเขาก็จอดที่ลานจอดรถของศาล

เมื่อเธอกำลังจะพาเด็กเข้าไปในศาล ก็มีรถตำรวจขับเข้ามาอย่างรวดเร็ว และจอดอยู่ข้างๆพวกเขา

เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายลงมาก่อน จากนั้นเป่หมิงโม่ก็ลงมาจากข้างใน

กู้ฮอนและพวกเด็กๆอดไม่ได้ที่จะหยุดก้าวเท้าและมองไปที่เขา

เห็นเขาที่สวมสูทและถูกพาตัวเดินไป พร้อมกุญแจมือแวววาวคู่หนึ่งอยู่ที่ข้อมือ

คดีนี้ไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะ จึงไม่มีใครรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ ดังนั้นความวุ่นวายของปาปารัสซี่และพวกนักข่าวจึงน้อยลง

“พ่อ……” เฉิงเฉิงอดไม่ได้ที่จะตะโกนเรียก

เป่หมิงโม่มองไปที่สามคนแม่ลูก สีหน้าที่เย็นชาแบบนั้นก็ไม่ได้แสดงออกมา และขมวดคิ้วโดยไม่ตั้งใจ

ดวงตาที่เย็นชาเหล่านั้นก็ได้จับจ้องไปที่ร่างของกู้ฮอนและหยางหยาง

เขาค่อยๆกัดฟันแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ

หลังจากที่เขามองกวาดไปรอบๆทั้งสามคน และพูดอย่างเย็นชาว่า “ทำไมฉิงฮัวไม่มา”

กู้ฮอนหลบสายตาของเขา “เมื่อคืนนี้เฉียวเฉียวคลอดลูก ในฐานะที่เขาเป็นสามี ตอนนี้กำลังดูแลเธออยู่”

เมื่อเป่หมิงโม่ได้ยินก็มาได้พูดอะไร เขาหันหน้าไปพูดกับตำรวจ “พวกเราเข้าไปกันเถอะ” พูดจบก็เดินไปข้างหน้าก่อน

เมื่อมองไปยังด้านหลังของเป่หมิงโม่ที่กำลังเดินไปข้างหน้า เฉิงเฉิงก็เงยหน้าขึ้นและพูดกับกู้ฮอน “แม่ พ่อกำลังโกรธพวกเราอยู่ใช่ไหม”

“ถ้าพ่อโกรธพวกเราก็ห้ามไม่ได้หรอก นายอ่ะ สนใจปฏิกิริยาของเขามากเกินไป ไม่กี่ปีมานี้นายอยู่กับเขา ดูนายเหมือนอย่างกับหุ่นเชิด นอกจากจะเชื่อฟังและตั้งใจเรียนแล้ว ยังมีอะไรอีก” ท่าทีของ

หยางหยางดูผ่อนคลายมาก

ในตอนนี้ กู้ฮอนจับมือเล็กๆของเด็กทั้งสองคนเบาๆ “เด็กๆ พวกเราเข้าไปกันเถอะ”

ด้านหน้า เป่หมิงโม่และตำรวจสองคนได้เดินเข้าไปในประตูทางเข้าแล้ว”

ขณะที่กู้ฮอนพวกเขาก้าวขึ้นบันได รถอีกสองคันก็หยุดจอดข้างหลังก่อน

หลังจากที่รถเบนซ์สีดำคันหน้าหยุดลง ประตูหลังก็เปิดออก ชายคนหนึ่งก็ลงมาจากข้างใน จากนั้นหันกลับมาพลางช่วยประคองคุณนายลงมา

“กู้ฮอน เด็กๆเดี๋ยวก่อน”

ที่กู้ฮอนได้ยินนั้น คือเสียงของหวีหรูเจี๋ยอย่างแน่นอน

คิ้วของเธอค่อยๆขมวดเล็กน้อย เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก รีบยิ้มออกไปอีกครั้ง “พ่อบุญธรรม หวีหรูเจี๋ย คุณมาได้อย่างไร”

โม้จิ่งเฉิงพยุงหวีหรูเจี๋ยอย่างระมัดระวัง จากนั้นค่อยๆเดินไปยังด้านหน้าของพวกเขาแม่ลูก “เรื่องของโม่ เธอว่าฉันที่เป็นแม่จะไม่มาดูเหรอ อีกอย่างนี่ยังเป็นคดีที่เกี่ยวกับแม่ของเธอ”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ข้างหลังของพวกเธอ ก็มีเสียงเข้ามา “หวีหรูเจี๋ย กู้ฮอนพวกเธอรอฉันก่อน”……..

กู้ฮอนและหวีหรูเจี๋ยได้ยินเสียงที่อยู่ด้านหลัง ก็หยุดก้าวเท้า แต่ไม่ได้หันกลับไปมอง

เสียงนี้เป็นเสียงที่คุ้นเคยสำหรับพวกเธอมาก และเป็นเสียงของเจียงฮุ่ยซิน

ในไม่ช้า ก็เห็นเธอถูกคนรับใช้ประคองและเดินไปข้างหน้าของกู้ฮอนและหวีหรูเจี๋ย

“หวีหรูเจี๋ย ไม่ได้เจอกันหลายวัน ทำไมเธอถึงดูซีดเซียวกว่าเดิม” เจียงฮุ่ยซินยังคงมองไปที่หวีหรูเจี๋ยด้วยสีหน้ากังวลตามปกติ

หวีหรูเจี๋ยมองเธอแบบนี้ แต่ก็ถอนหายใจเล็กน้อย “เจ้าเด็กโม่คนนี้เกิดเรื่องขึ้นแล้ว ฉันเป็นแม่แน่นอนว่าในใจก็ไม่อาจปล่อยวางได้ โดยเฉพาะเรื่องนี้ ลู่ลู่ต้องเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างไม่รู้เรื่อง ฉันรู้สึกขอโทษกับลู่ลู่และกู้ฮอนพวกเธอสองแม่ลูก”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจียงฮุ่ยซินก็ถอนหายใจ และส่ายหน้าเบาๆ “เจ้าเด็กโม่คนนี้ถึงแม้ว่าเห็นเขาเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ไม่คิดเลยจริงๆว่าเขาจำเรื่องแบบนี้ออกมาได้ ไม่กี่วันก่อนฉันเห็นเขาและกู้ฮอนสองคนยังดูกลมเกลียวกันดี ทีแรกคิดว่าพวกเขาจะกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง…….”