บทที่ 919 การพัฒนาความคิดริเริ่มส่วนบุคคล

บทที่ 919 การพัฒนาความคิดริเริ่มส่วนบุคคล

เป่หมิงโม่มองออกว่า พวกเด็กมีความหวังว่าจะได้ออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกแบบนี้เป็นอย่างมาก แต่ก็กลับถูกน้ำเย็นราดใส่

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขารู้สึกขอโทษต่อพวกเขา

เขายืนอยู่ตรงหน้าเด็กทั้งสามคน ค่อยๆย่อตัวลง แล้วเอื้อมมือไปลูบหัวเด็กแต่ละคนเบาๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งจิ่วจิ่ว นี่นับได้ว่าเป็นการพาเธอออกมาครั้งแรก ดูเหมือนว่าชื่อของปีศาจตนนี้จะต้องถูกแขวนเอาไว้อีกสักระยะแล้ว

คิดถึงตรงนี้ จู่ๆเขารู้สึกว่า บางทีเรื่องนี้อาจจะไม่กลายเป็นเรื่องเลวร้ายมากนักก็เป็นได้ ก้มหน้าลงมองดูนาฬิกา ยังเหลือเวลากว่าจะถึงเวลานัดหมายอีกเกือบสี่ชั่วโมง

***

เป่หมิงโม่รีบลุกขึ้นยืน

“โม่ ลูกรีบไปก่อนเถอะ พวกเด็กๆมอบให้แม่ดูแลแล้ววางใจเถอะ” หวีหรูเจี๋ยกล่าว เธอเองได้คิดไว้แล้วว่าจะทำตามสัญญาแทนลูกชายที่ได้รับปากแต่ทำไม่สำเร็จ

ประการแรก ยังไงเธอก็เป็นแม่ของเป่หมิงโม่ ย่อมมีความรับผิดชอบเช่นนี้ อีกประการหนึ่ง เธอเป็นคุณย่าของเด็กทั้งสามคนนี้ อยากใช้เวลากับพวกเขาให้มากๆเช่นกัน

ไม่ว่าจะพูดยังไงชีวิตของคนชราสองคนนั้นก็ค่อนข้างน่าเบื่อและเงียบเหงา ถ้าหากว่ามีลูกหรือหลานคอยอยู่ข้างๆคงจะมีความสุขมาก

ในตอนนี้เอง โม้จิ่งเฉิงพับเก็บหนังสือพิมพ์ลง แล้วหยิบกระเป๋าใบเล็กออกมาจากลิ้นชัก : “โม่ พวกเราอย่ามัวแต่ชักช้าเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย ลูกไปจัดการธุระของลูก พวกเราจะพาเด็กไปออกไปเที่ยวเอง พวกเราออกเดินทางกันเถอะ”

“โอ้วเย่! จะได้ออกไปเล่นแล้ว!” สำหรับหยางหยางไม่มีอะไรที่จะดีไปกว่าข่าวนี้อีกแล้ว สำหรับเขาออกไปกับใครก็ไม่สำคัญ ขอแค่ได้ตามจุดมุ่งหมายที่จะได้ออกไปเล่นแค่นั้นพอ

เช่นเดียวกันกับเฉิงเฉิงและจิ่วจิ่วที่รู้สึกมีความสุขไม่น้อย

“ผมคิดว่ายังพอมีเวลา ทำไมพวกเราไม่พาพวกเขาออกไปเที่ยวด้วยกันเลยล่ะครับ ถึงเวลาผมค่อยแยกไป” เป่หมิงโม่เองไม่อยากพลาดโอกาสนี้จริงๆ

“อื้ม ไม่มีอะไรที่จะดีกว่าแบบนั้นอีกแล้ว พ่อกับแม่ก็ไม่ได้ออกไปเดินเล่นนานแล้ว” โม้จิ่งเฉิงและหวีหรูเจี๋ยย่อมมีความสุขมากๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหวีหรูเจี๋ย ถือว่าเธอได้อยู่กับลูกชายและหลานๆดั่งที่ฝันแล้ว

ตกลงไปกันแล้ว ในเวลาไม่นานรถทั้งสองคันก็ขับออกจากโรงแรมมนดาริน จุดประสงค์หลักของวันนี้คือการพาเด็กๆไปเที่ยวเล่น แน่นอนว่าจุดหมายปลายทางคือสวนสนุกของเด็กๆ

“เฉิง ลูกพาหยางหยางและจิ่วจิ่วไปเล่นเถอะ จำไว้ว่าอย่าไปเล่นเกมที่น่าตื่นเต้นและอันตรายเกินไปก็พอ พ่อกับพวกคุณย่าจะรออยู่ที่หน้าศูนย์บริการนักท่องเที่ยว พวกลูกเล่นจนเหนื่อยแล้วค่อยกลับมาหาพวกเรา” เป่หมิงโม่กำชับเฉิงเฉิง

“หยาง จิ่วจิ่ว พวกลูกจะต้องเชื่อฟังเฉิงรู้ไหม โดยเฉพาะหยาง ถ้าพ่อรู้ว่าลูกทำอะไรโดยพลการ ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่พ่อจะพาออกมาเล่นเข้าใจใช่ไหม” กับจิ่วจิ่วแล้วเป่หมิงโม่วางใจอย่างยิ่ง แต่หยางหยางที่มักก่อเรื่องแล้วจำเป็นจะต้องใช้พูดอย่างเที่ยงตรงและมีเมตตา

“ทราบแล้วครับพ่อ ถ้าวันนี้ผมเปิดเผยอย่างจริงใจ จากนี้พ่อจะพาพวกเรามาเล่นอีกใช่ไหม?”

“นั่นมันขึ้นอยู่กับสิ่งที่ลูกแสดงออกในวันนี้ด้วย”

เมื่อเห็นเด็กทั้งสามคนวิ่งไปที่สนามเด็กเล่นอย่างมีความสุขแล้ว หวีหรูเจี๋ยอดไม่ได้ที่จะถามว่า : “โม่ วันนี้ลูกไม่ได้พาพวกเด็กๆมาเล่นหรือไง ทำไมลูกไม่ไปเล่นกับพวกเขาล่ะ?”

“ในฐานะของเด็ก จะมีสักกี่คนที่อยากให้ผู้ใหญ่คอยตามก้นอย่างใกล้ชิดล่ะครับ ถึงตอนนั้นอาจจะนี่ก็ไม่ให้เล่น นั่นก็ไม่ให้เล่น มันจะทำให้พวกเขารู้สึกว่าถึงแม้จะมาที่นี่แต่ก็ไม่สนุกเลย แทนที่เป็นอย่างนี้ มันน่าจะดีกว่าที่ให้พวกเขาได้ริเริ่มเพียงแค่บอกหลักการบางอย่างแก่พวกเขา แล้วให้พวกเขาเลือกด้วยตัวเอง วัตถุประสงค์เหมือนกัน แต่ผลที่ได้กลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง”

“โม่ ดูไม่ออกเลยนะ ว่าแกมีหลักความคิดที่ไม่เหมือนใครเกี่ยวกับพวกเด็กๆ” ความเข้าใจของโม้จิ่งเฉิงที่มีต่อเป่หมิงโม่มีที่จริงแล้วมีเพียงด้านเดียว นอกเหนือจากที่เขาเป็นประธานของตระกูลเป่หมิง เป็นลูกชายสุดที่รักของหวีหรูเจี๋ย แล้วยังมีความสำเร็จอีกนิดหน่อย นอกจากนั้นเขาไม่เข้าใจอะไรเลย

ออกมาครั้งนี้ เขาได้มีความเข้าใจใหม่ๆต่อเป่หมิงโม่

***

เป่หมิงโม่ หวีหรูเจี๋ย และโม้จิ่งเฉิง มาถึงศูนย์บริการนักท่องเที่ยวเพื่อพักผ่อน

ที่นี่ตั้งอยู่ตรงกลางของสนามเด็กเล่น เป็นอาคารหกชั้น มองจากด้านนอกดูแล้วเหมือนหอคอย ด้านบนสุดมีร้านอาหารทัศนาจรที่สามารถหมุนได้

นั่งอยู่ที่นี่แล้ว คุณสามารถทานอาหารไปพลาง พร้อมกับค่อยๆหมุนชมวิวไปอย่างช้าๆเพื่อชมพื้นที่ของสวนสาธารณะที่มีพื้นที่กว้างขวาง

พวกเขานั่งลงตรงที่ว่างริมหน้าต่าง เป่หมิงโม่สั่งน้ำชาฝรั่งให้กับคนชราทั้งสอง ตนเองสั่งกาแฟหนึ่งกาและของว่าง

ไม่นาน ของที่พวกเขาสั่งก็เสิร์ฟเรียบร้อย

หลังจากดื่มชาแล้ว โม้จิ่งเฉิงก็พูดว่า : “โม่ ระหว่างพวกเรานอกเหนือจากพันธมิตรทางธุรกิจแล้ว ยังมีความสัมพันธ์อีกขั้นหนึ่งอีก…ฉันคิดว่าแกน่าจะเข้าใจ ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรถามเกี่ยวกับการตัดสินใจของแก แต่ว่าท้ายที่สุดแล้วในใจของฉันมีความสงสัยอย่างหนึ่งอยู่ตลอดไม่อาจปล่อยวางได้”

หวีหรูเจี๋ยนั่งอยู่ข้างๆเขา แล้วใช้มือดันน้ำชาไปตรงหน้าเขา : “จิ่งเฉิง วันนี้พวกเราพาเด็กๆมาเล่นสนุกนะคะ อย่าพูดถึงเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องเลย”

“ต้องการจะถามผมเรื่องอะไรก็ถามมาตรงๆเถอะครับ คุณบอกว่า ระหว่างพวกเรามีความสัมพันธ์หลายชั้น ยังมีอะไรที่ถามไม่ได้ล่ะครับ” เป่หมิงโม่มองออกว่าแม่ของเขาไม่พอใจเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่แสดงท่าทีต่อต้านใดๆต่อคำถามของโม้จิ่งเฉิง และตอบอย่างตรงไปตรงเป็นอันมาก

“เมื่อวานนี้ฉันเห็นงานแถลงข่าวในทีวี ที่ทำให้ฉันกับแม่ของแกรู้สึกตกใจกับการตัดสินใจของแก ฉันไม่มีขัดข้องที่แกตัดสินใจทำเช่นนี้ แต่ว่าฉันกับแม่ของแกก็อยากรู้อย่างมากว่าที่จริงแกทำอย่างนี้เพื่ออะไร แน่นอนว่า ถ้าแกไม่อยากพูด หลังจากวันนี้ไปพวกเราจะไม่ถามแกอีก”