บทที่ 988 มีเรื่องก็ว่ามา

บทที่ 988 มีเรื่องก็ว่ามา

ถังเทียนจื๋อดีดนิ้วดังเปาะ ใบหน้าเผยรอยยิ้มจางๆ : “ไม่ผิดหลอกสิ่งที่คุณจะพูดต่อไปนี้เป็นสิ่งที่คุณต้องเผชิญ เราไม่ต้องการให้คนที่สามารถข่มขู่เราได้มีชีวิตอยู่ไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม แม้จะเป็นเพียงการข่มขู่เพียงเล็กน้อยก็ไม่ได้”

ได้ยินประโยค ผู้อำนวยการโกวรับรู้เรื่องราวมาถึงจุดนี้แล้ว แม้เขาจะอารมณ์เสียอยู่บ้าง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว ตนไร้อำนาจต่อกรกับเขาอยู่แล้ว

ถังเทียนจื๋อดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟา ก้าวเดินไปยังผู้อำนวยการโกว พร้อมตบบ่าเขาจากทางด้านหลัง “ผู้อำนวยการโกว การกระทำตอนนี้ชัดเจนมาก ผมช่วยคุณจัดการกับตัวถ่วงของคุณเรียบร้อยแล้ว คุณสามารถเดินไปข้างหน้าอย่างไร้กังวลได้เลย แต่ว่า ผู้หญิงคนนั้น…..ผมคิดว่าคุณน่าจะจัดการให้เรียบร้อยนะ ถึงเวลาที่ต้องเด็ดขาดก็ไม่ควรใจอ่อนเข้าใจไหม”

ประโยคนี้พลอยทำให้ผู้อำนวยการสั่นสะเทือนไปทั่วร่าง ให้เขาทำเรื่องไม่ดีเล็กๆน้อยๆยังพอไหว แต่ถ้าเรื่องใหญ่ไปมากกว่านี้เขาคงใจอกขวัญแขวนเป็นแน่

“คุณ คุณถัง….. ผมว่าทำแบบนี้ไม่ดีมั้งครับ ยังไงซะก็ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ อย่างน้อยสำหรับผมแล้วเป็นเช่นนั้น บางที บางทีผมอาจจะมีวิธีที่ดีกว่านี้” ผู้อำนวยการเอ่ยประโยค พร้อมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา บรรจงเช็ดเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผากอย่างเร่งรีบ

“ได้ ในเมื่อคุณพูดขนาดนี้แล้วผมจะว่ายังไงได้ ส่วนผม ไม่คิดอยู่ที่นี่นานไปกว่านี้แล้ว คุณจะเอายังไงต่อเป็นเรื่องของคุณ” ถังเทียนจื๋อเอ่ย มือที่ยังคงวางบนไหล่บีบนวดเบาๆหนึ่งที

เพียงเท่านี้ ผู้อำนวยการเจ็บจนเบะปาก พร้อมแสดงสีหน้าที่แยกไม่ออกว่ากำลังร้องไห้หรือหัวเราะใส่เขา

จากนั้นเดินตามหลังถังเทียนจื๋อ ก่อนโค้งคำนับส่งเขาออกจากคฤหัสถ์ของตน

“ใช่แล้ว ผมยังมีอีกเรื่องจะบอกคุณ” ถังเทียนจื๋อที่เดินถึงหน้าประตูหยุดฝีเท้าลงพลันหันพรวดกลับไป

ผู้อำนวยการที่คิดว่าส่งนายท่านผู้น้อยคนนี้เรียบร้อยแล้ว ไม่คาดคิด แต่กลับถูกลูกซองเข้าอีกนัด

ยากที่จะคาดเดาเสียจริง หากมาอีกแล้วละก็ เส้นเลือดตามร่างกายเขาจะระเบิดไหมนะ

“คุณ คุณถังยังมีคำแนะนำอะไรอีกหรือครับ?” เขาเอ่ย พลางเบี่ยงสายตาจับจ้องพื้นดินอย่างตื่นเต้น

“ไม่ต้องตื่นเต้นหลอก ผมแค่จะบอกว่า : เรื่องของคุณจัดการโดยเร็วจะดีที่สุด ภายในสองสามวันนี้ ผมไม่ชอบอะไรที่ยืดเยื้อเข้าใจไหม หากผ่านช่วงนี้ไปแล้ว ผมจะไม่รบกวนคุณอีก”

จบคำ ถังเทียนจื๋อไม่หันกลับไปอีก เขาเดินลงบันไดก่อนก้าวขึ้นรถออดี้สีขาวที่จอดอยู่

เสียงเครื่องยนต์ไกลออกไปทุกที ผู้อำนวยการเอื้อมแขนที่ยังคงสั่นเทาออกมา พร้อมปิดประตูลง

“ประธานกู้ ไม่ได้เจอคุณตั้งสามวัน ฉันมีธุระที่ต้องหารือกับคุณ หากคุณยังพอมีเวลา ฉันจะเข้าไปที่ออฟฟิศคุณเดี๋ยวนี้

กู้ฮอนมือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์เอาไว้ อีกข้างพลิกดูตารางงานของตนในวันนี้ : “ได้ มีเรื่องอะไรเข้ามาแล้วค่อยว่ากัน แต่อย่านานมากนะ อีกสักพักฉันต้องไปประชุมที่ทำ เนียบ”

ตอนนี้ เรื่องของเป่หมิงโม่คงต้องวางไว้ก่อน แต่ทางด้านหยินปู้ฝันยังคอยติดตามเช่นเคย แถมพวกเขายังต้องเผชิญกับปัญหาที่ไม่เคยมีมาก่อน แต่ก็ไม่คิดที่จะยอมแพ้ เขายังคงมองหาทางออกอื่นอย่างสุดความสามารถ

สิ่งสำคัญคือตอนนี้กู้ฮอนได้กลับมายังบริษัทเป่หมิงอีกครั้ง ก่อนที่เป่หมิงโม่จะสงบไร้คลื่นลม เขามีหน้าที่ต้องปกป้องรับผิดชอบสถานที่นี้

หลังห้านาทีผ่านไป เป่หมิงยี่เฟิงเคาะประตูเบาๆก่อนเดินเข้าห้องทำงานส่วนตัว

“หัวหน้าเป่หมิง คุณมีธุระอะไรที่ต้องพูดต่อหน้าหรือ?” กู้ฮอนก้มหน้างุด หยิบปากกาไว้ในมือบรรจงเซ็นชื่อตนเองลงในเอกสาร

เอกสารเหล่านี้ผ่านการตรวจสอบจากฉิงฮัวเป็นที่เรียบร้อย ไร้ปัญหาใดๆเหลือเพียงแค่รอเธอเซ็นชื่อเท่านั้น

มือทั้งสองข้างของเป่หมิงยี่เฟิงล้วงเข้าไปกระเป๋า พลางเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ากู้ฮอน เขาเห็นว่าเธอก้มหน้าทำงานอย่างตั้งใจ ริมฝีปากจึงค่อยๆยกขึ้น

“เชิญนั่งคุณชายเป่หมิง”

ฉิงฮัวที่อยู่ข้างๆเอ่ยขึ้น

เป่หมิงยีฮัวส่ายหน้า : “ไม่ต้องหลอก ผมพูดจบแล้วจะไปทันที”

“แค่ประโยคเดียว? ดี รีบพูดเร็วเข้า ฉันต้องไปประชุม” กู้ฮอนเอ่ยพร้อมวางปากกาลง พร้อมเพ่งมองไปทางฉิงฮัว : “ช่วยฉันเตรียมรถที”

“ได้ครับคุณหนู” ฉิงฮัวรับคำก่อนลุกออกไปเตรียมตัว

อันที่จริงในเวลางาน การเดินทางของเขาเป็นเหมือนเป่หมิงโม่ มีฉิงฮัวคอยรับหน้าที่คนขับ

หลังกู้ฮอนออกคำสั่งกับฉิงฮัว เธอก้มหน้าจดจ่อกับเอกสารตรงหน้าอีกครั้ง

เป่หมิงยี่เฟิงเห็นทีท่าตั้งอกตั้งใจทำงานของเธอ ที่เทียบไม่ได้เลยกับตัวเธอในสมัยเรียน เวลาได้เปลี่ยนแปลงผู้หญิงคนหนึ่ง ประสบการณ์ได้เปลี่ยนแปลงผู้หญิงคนหนึ่ง ลูกน้อยได้เปลี่ยนแปลงผู้หญิงคนหนึ่ง และผู้ชายคนหนึ่งได้เปลี่ยนแปลงผู้หญิงคนหนึ่ง…..

“หัวหน้าเป่หมิง จะนิ่งอีกนานไหม? มีอะไรรีบว่ามาสิ”

เป่หมิงยี่เฟิงดึงสติกลับมา : “เอ่อ คืองี้นะ ก่อนหน้านี้ที่ฉันเคยว่าไว้ : ในเมื่อบริษัทเป่หมิงไม่เข้าร่วมการตรวจสอบราคาของรัฐบาล งั้นฉันจะเข้าร่วมในนามบริษัทอื่น”

“ใช่ นายอยากพูดอะไร?”

“ฉันเตรียมการเสนอราคาเรียบร้อยแล้ว สามารถส่งเข้าไปได้ตลอดเวลา แม้จะไม่เกี่ยวข้องกับบริษัทเป่หมิง แต่ฉันหวังว่าเธอจะหาเวลาว่างดูสักหน่อยดีกว่า”

กู้ฮอนชะงักมือ เงยหน้าขึ้นจับจ้องเป่หมิงยี่เฟิง : “หัวหน้าเป่หมิง เรื่องนี้จะเป็นคุณเองที่เข้าร่วม แถมยังเป็นบริษัทภายใต้บริษัทของคุณทำอีก นี่ไร้ความเกี่ยวข้องกับฉัน คุณอยากเอายังไงก็เอาอย่างงั้นสิ ฉันมีธุระอื่นที่ต้องจัดการ คุณเชิญตามสบาย”

เธอไร้กะจิตกะใจวุ่นวายกับเรื่องอื่น ในเมื่อเธอตัดสินใจสละสิทธิ์แล้ว ก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก