ตอนที่ 135
ตอนที่ 135 วาดภาพริมชายหาด2
October 22, 2026
ตอนที่ 135 วาดภาพริมชายหาด2
เขาทำเริ่มทำหน้าโมโห เป็นใบหน้าที่ตลกดีจริงๆ
“เอ้อโม่…” เธอบีบแก้มตัวเองพลางเรียกเขาอีก
ใครจะรู้ ว่านั่นทำให้เขาหันสายตาอันเฉียบคมมาหาเธอ!
“อ่า…” เธออมน้ำทะเลเข้าไปนิดนึงพลางตะโกน “โม่เอ๋อ…”
เขายังคงแข็งเป็นหินเหมือนเดิม แต่นิ้วของเขานั้นดังกรอบแกรบ
กู้ฮอนถอนหายใจ เธอยอมแพ้กับความน่าเบื่อของเขาแล้ว
เธอกลอกตาพลางบ้วนน้ำที่อมไว้ออกมา
“เอ๋อ…”
ฟั่บ~
เป่หมิงโม่โกรธจัด
ตาของเขาจ้องเขม็งไปที่กู้ฮอนพลางพูดกัดฟัน “ตะโกนอีกสิ!”
โอ้! สุดท้ายเขาก็ตอบโต้แฮะ! พอกู้ฮอนได้ยินอย่างนั้นก็ระรื่นขึ้นมาทันที!
เธอยิ้มเหมือนหมา พลางคลานเข้าไปหาเขา
เธอคลานเข้าไปกอดขาเขา ขนหน้าแข้งของเขาให้ความรู้สึกนุ่มนวล ดูเหมือนว่าขาที่เจ็บของเขาจะหายดีแล้ว
เธอกอดขาเขาพลางพูดอย่างน่าสงสาร “อย่าดุเลยนะ อย่าโกรธฉันเลยนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจอ่า ใครจะเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นได้ จริงไหม~”
เป่หมิงโม่มองเธอพลางสะบัดขาออก “ออกไปเลย!”
เธอลูบขนหน้าแข้งเขาอย่างกับเขาเป็นหมา
“นี่…” เธอหัวเราะพลางเอามือออกจากขาของเขา เธอเข้าไปนั่งยองๆข้างๆเก้าอี้ชายหาดที่เขานั่งอยู่พลางพูด “อย่าโกรธเลยนะ จะทำโทษอะไรฉันก็ได้ ถ้ามันทำให้นายหายโกรธได้น่ะนะ…”
“ทำโทษอะไรก็ได้งั้นเหรอ…” เขาพูดเสียงต่ำ
เธอพยักหน้าอย่างเสียวสันหลัง
เธอรอว่าเขาจะทำโทษเธอยังไงอย่างใจจดใจจ่อ…
“ดี!” เขาพูดพลางหยิบที่วาดรูปอิเล็กทรอนิกส์ขึ้นมา “ถอยออกไปหน่อย ฉันจะวาดรูปเธอ”
“หา วาดรูปฉันเนี่ยนะ” เธอไม่คิดว่าการทำโทษของเขาจะง่ายดายขนาดนี้! เธอคิดอย่างงั้นได้เพียงแค่สองวิเท่านั้นก็พูดขึ้น “โอเคๆ”
จากนั้น กู้ฮอนก็ถอยออกไปจากเขาประมาณสี่ห้าก้าว
“ไกลอีกหน่อย” เขาพูดเสียงเย็น
เธอพึมพำเล็กน้อย พลางทำตามที่เขาบอกอย่างเชื่อฟัง
“นี่เธอเป็นกระต่ายรึไง ค่อยๆก้าวอยู่ได้ บอกให้ถอยไปอีกไง!” เขาสั่งอย่างกับเป็นวาทยกร
แล้วเธอก็เปรียบเหมือนเป็นนักดนตรีที่เล่นได้ไม่ดีอย่างที่เขาสั่ง
เธอขยับออกไปไกลจากเขาพอสมควร “ไกลพอยัง”
เขาไม่พูดไร แล้วหยิบปากกาขึ้นมาเริ่มวาด
พอเห็นอย่างนั้น เธอก็รู้สึกโล่งใจ
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
กู้ฮอนก้มหน้าลงมองทรายนุ่มๆอย่างเบื่อหน่าย พลางวาดมือไปมาบนทรายนั่นเพื่อฆ่าเวลา
แสงแดดจากพระอาทิตย์มันยอดเยี่ยมมาก
เธอกวลัวน้ำใส่เข้าตัวเองนิดนึงให้พอรู้สึกสบาย
หึย เธอต้องอยู่แบบนี้อีกสินะ
สองชั่วโมงผ่านไป