ตอนที่ 137 ชีวิตเหมือนละคร2

วันเวลาในบาร์เซโลนาที่ผ่านมา มันเหมือนกับความฝัน

นี่สินะ ที่เขาเรียกว่า ชีวิตก็เหมือนละคร

เขาแสดงเป็นคนที่อ่อนโยน ส่วนเธอก็แสดงเป็นคนที่ง่ายๆ

ในฉากนั้น เธอได้ต่อสู้ไปกับเขา

ถ้าเป็นเรื่องจริง มันจะดีสักแค่ไหนนะ

เธอคิดไปก็ลูบสร้อยคอของเธอไป

ทุกอย่างมันเป็นแค่ความฝัน พวกเขาทั้งคู่ต้องกลับไปยังจุดเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้งสินะ

ของเล่นก็เป็นแค่ของเล่นอยู่วันยังค่ำ

กู้ฮอน กู้ฮอน เธอมีคุณสมบัติอะไรถึงคิดแบบนั้น

ฝันเฟื่องจริงๆ!

…

หลังจากเธอคิดอย่างงั้น เธอก็โบกมือขึ้นเรียกแท็กซี่

แต่อยู่ดีๆก็มีเสียงนุ่มทุ้มดังมาจากด้านหลัง

“ฮอน”

มือของเธอสั่นเทาเมื่อได้ยินเสียงนั้น

เสียงที่อบอุ่นนั้น… เล่นเอาตัวเธอแข็งทื่อ และไม่กล้าหันไป

เธอไม่อยากเจอเขา

“ฮอน! รอก่อน!”

เสียงนั้นดังขึ้นพร้อมกับมือของเธอที่ถูกคนต้นเสียงดึง

พอเธอเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาสะดุดตานั่น…

ร่างกายของเธอก็สั่นเทา

“ยี่เฟิง…” เธอเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่แข็งทื่อ

ไม่นึกเลยว่าเธอจะได้พบเขาในสถานการณ์แบบนี้

ผู้ชายคนนี้คือคนที่ผ่านเข้ามาในช่วงชีวิตวัยรุ่นของเธอ เขาดูหล่อและสูงขึ้นกว่าเมื่อห้าปีก่อนที่เธอเจอเขาครั้งล่าสุด

“ทำไมเธอมาอยู่นี่คนเดียวล่ะ พึ่งกลับจากต่างประเทศมาหรอ”

เสียงนุ่มทุ้มของเขาทำให้หัวใจเธอชุ่มชื้น

เขาเหมือนเมื่อห้าปีก่อนเลย สุภาพ นุ่มนวล ไม่เคยทำตัวเป็นคนแปลกหน้ากับเธอ และไม่เคยหลอกลวงเธอเลย

คำพูดของเขาล้วนเต็มไปด้วยความห่วงใยและจริงใจ

พอเธอได้ยินคำถามนั้น เธอก็อึกอักพูดไม่ออก

เธอไม่อยากให้เขาลำบากใจเลย

ความคิดเห็น