ตอนที่ 143 คนเก่ากลายเป็นเพื่อนร่วมงาน2

ตอนที่ 143 คนเก่ากลายเป็นเพื่อนร่วมงาน2

ไม่อาจไม่ยอมรับได้เลย ทุกครั้งที่เธอนั้นมาทำงานยังตระกูลกู้นั้น ในใจนั้นรู้สึกมีแต่ความตื่นเต้น

ตอนนอกนั่งอยู่บนสุดของบริษัท แล้วก็มองไปยังท้องฟ้า เธอนั้นจึงจะมีจิตใจที่สงบ

“ที่แท้คุณอยู่ที่นี่เอง”

ข้างหลังนั้นก็ได้มีเสียงออกมา

กู้ฮอนนั้นสูดหายใจลึก ๆ แต่ไม่ได้หันกลับไป

ยี่เฟิงนั้นก็ได้นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ

เหมือนกับมีกลิ่นของรากหญ้าลอยมา เธอนั้นรู้สึกถึงความสบายใจ เหมือนกับเวลาของตอนเด็กเช่นนั้น เพียงแต่มียี่เฟิงอยู่ข้าง ๆ เธอ เธอก็เหมือนความรู้สึกที่ไม่ดีนั้นก็ถูกลืมเลือนไปหมด

ยี่เฟิงยิ้มออกมา สายตาที่สีดำนั้นก็ได้มองไปยังเธอ หลังจากนั้น สายตาก็มองไปบนท้องฟ้า แล้วก็ถอนหายใจ “ฉันยังจำได้ว่าคุณนั้นชอบนั่งมองไปยังบนฟ้านั่น คุณรู้ไหม ตอนที่ผมเรียนอยู่ที่ยุโรปนั้น ชอบมองไปยังท้องฟ้าที่งดงาม ฉันคิดบางครั้ง หากมีคุณนั่งอยู่ด้วยจะเป็นอย่างไร ”

“ยี่เฟิง” กู้ฮอนนั้นพูดออกมาตัดบทเขา

ยี่เฟิงยิ้มเฉื่อย ๆ แล้วก็มองไปยังสายตาที่สับสนของกู้ฮอน แล้วพูดต่อไป

“ตอนนั้น ผมเห็นแค่ผู้หญิงตะวันออกนั่งมองไปยังท้องฟ้า ฉันนึกตลอดว่าเป็นคุณ...หลังจากนั้นก็เดินเข้าไปใกล้ แล้วก็พบว่าไม่ใช่คุณ”

“ไม่ต้องพูดแล้ว ยี่เฟิง” กู้ฮอนกับสายตาที่เต็มไปด้วยร้อยน้ำ

แล้วก็กลับกลอกสายตาไปมาเพื่อกลบเกลื่อน แล้วก็มองไปยังผู้ชายคนนั้น สายตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาที่คลออยู่เช่นนั้น

ยี่เฟิงมีสายตาที่เต็มไปด้วยความทุกข์ แต่ยังคงยิ้มอย่างไม่เต็มใจ “ฮอน ผมเคยมาตลอด ตอนนั้นที่คุณยินยอมที่จะไม่เลือกผม หรือว่า คุณไม่เหลือคำใดใดเลย แล้วก็หนีออกไป หรือว่าหายไปจากสายตาของผม แล้วพอมาตอนนี้ ผมเพิ่งเข้าใจว่า ทุกหมดนี้ก็เป็นเพราะ....”

เขานั้นก็ได้มีการจัดระบบเสียงใหม่

เธอนั้นก็พูดออกมาว่า “เพราะอะไร ? “

“เพราะว่าฉันนั้นไม่กล้ามากพอ” ยี่เฟิงนั้นยิ้มหัวเราะออกมา แล้วก็คำพูดที่เต็มไปด้วยความเศร้าใจ “เพราะว่าไม่กล้าพอ ดังนั้นเลยไม่ได้เป็นคนที่บังลมบังฝนให้เธอ”

ประโยคนี้ไม่ได้ยิ่งใหญ่นัก เพราะว่าตอนนั้นเพิ่งจะอายุสิบเจ็ดปี และทำให้ตัวเองนั้นปฏิเสธไป

พอฟังเสร็จถึงความในใจที่เจ็บปวดแล้ว กู้ฮอนนั้นก็ตาแดงขึ้นอย่างมากมาย