ตอนที่ 153เริ่มสัมผัสได้2

ตอนที่ 153 เริ่มสัมผัสได้2

กู้ฮอนขมวดคิ้ว ยกมือขึ้น ตีก้นของเด็กน้อยเบาๆ

“กู้หยางหยาง ต่อไปคำหยาบพวกนี้ ลูกห้ามพูดอีกเด็ดขาด!”

“....” หยางหยางรีบทำท่าปิดปากทันที ยิ้มเจ้าเล่ห์บอกเป็นนัยว่ายังไงก็ไม่จะเปลี่ยนนิสัย

“อีกอย่างนะ อย่ามีเรื่องกับพ่อเยอะ แม่กลัวว่าลูกจะเสียเปรียบให้” เป่หมิงโม่ภายนอกดูเย็นชา แต่ภายในเป็นคนใจร้อน หล่อนเกรงว่าหยางหยางจะลำบาก

“สบายใจได้ แม่! ช่วงที่ผมมาอยู่ที่นี่ ผมรู้ความลับบางอย่างของพ่อ” หยางหยางทำท่าทางลึกลับ

“อะไรหรอ?”

หยางหยางรีบวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว พูดกระซิบ “ก็คือ..พ่อกลัวคนร้องไห้ฟูมฟายต่อหน้า โดยเฉพาะคนที่ร้องไห้เสียใจสะอื้นแทบเป็นแทบตาย สรุปคือต้องร้องไห้จนฟ้าถล่มดินทลายแบบนั้นเลย! พอร้องไห้ ก็ไม่ต้องทำไรต่อ แค่นี้ก็เอาชนะเขาได้แล้ว อิอิ....”

กู้ฮอนเกิดความสงสัย

เหลือบสายตามองไปที่ลูก “ง่ายขนาดนี้เลยหรอ?”

“ใช่ครับ ง่ายแบบนี้เลย!”

“……”@_@!!

กู้ฮอนถึงกับพูดไม่ออก

นึกถึงก่อนหน้านี้ที่หล่อนร้องไห้แบบอัดอั้นไม่ให้ฟูมฟายต่อหน้าเขา หล่อนรู้สึกไม่พอใจจนตบไปที่ขา!

เมื่อได้ยินลูกชายพูดขึ้นเช่นนี้ คงเป็นเพราะหล่อนร้องไห้ไม่น่าสงสารพอ จึงถูกเขาลงโทษอย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้?

หล่อนกำหมัดแน่น เพื่อลูกแฝดทั้งสอง ถึงเวลาที่หล่อนจะต้องหาทางเปลี่ยนแผนแล้ว!

*

เป่หมิงโม่นั่งทำงานที่ยังจัดการไม่เสร็จในห้องทำงาน

จากนั้นเขาก็คิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องน้ำเมื่อครู่ กู้ฮอนอุ้มลูกชายของเขา ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

ไม่รู้เป็นเพราะอะไรจึงทำให้เขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้มีบางอย่างเหมือนเฉิงเฉิง โดยเฉพาะตอนที่ยิ้มขึ้นมา....

ปวดเกร็งไปทั้งใจ

เขาขมวดคิ้วขึ้น

หยิบมือถือบนโต๊ะ กดเบอร์โทรออก

เสียงรอสายดังขึ้นสักพัก คู่สายจึงจะกดรับ

เสียงอันนุ่มนวลของเจียงฮุ่ยซินดังขึ้น “ฮัลโหล?”

เป่หมิงโม่เอ่ยปากพูดขึ้น “ป้าซิน”

“โม่หรอ?”

“ดึกขนาดนี้แล้ว ผมรบกวนหน่อยนะครับ”

“รบกวนอะไรกันล่ะ? น้าเพิ่งจะกล่อมพ่อของลูกเข้านอน เป็นไงบ้าง ช่วงนี้เฉิงเฉิงมาอยู่กับลูก ปรับตัวได้แล้วยัง?”

“โอเคดีครับ” เขาตอบด้วยเสียงชัดเจนเหมือนเคย

“เห้อ เจ้าเฉิงเฉิงเด็กน้อยหลับแล้วหรอ? ไม่ดื้อไม่ซน?”

เป่หมิงโม่นึกถึงลูกชายที่กำลังเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นหัวรั้น ยกมือขึ้นมากุมขมับทันที “ป้าซิน ผมอยากได้เอกสารของผู้หญิงที่อุ้มท้องแทนเมื่อห้าปีที่แล้วครับ”

“ห้ะ?” เสียงของเจียงฮุ่ยซินตกใจมาก “โม่ ทำไมจู่ๆถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ? ห้าปีที่แล้วลูกไม่เคยสนใจเรื่องนี้มาก่อนเลยนะ”