ตอนที่ 257
ตอนที่ 257 นักสู้ยอดฝีมือ
October 22, 2026
ตอนที่ 257 นักสู้ยอดฝีมือ
เฉิงเฉิงร้องไห้ในอ้อมกอดของกู้ฮอน และไม่ยอมสนใจเจียงฮุ่ยซินเลย
เจียงฮุ่ยซินก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกัน เธอจ้องไปที่กู้ฮอนหลายรอบ “ช่างเถอะ......ฉันก็ไม่อยากรู้ว่าพวกเธอไปรู้จักกันได้ยังไงแล้ว กู้ฮอน ต่อให้เฉิงเฉิงโกรธ ฉันก็จะยืนยันคำเดิม อย่าทำให้คนในตระกูลเป่หมิงต้องมาลำบากเพราะเธออีก”
กู้ฮอนน้ำตาคลอ เธอฝืนแสดงรอยยิ้มที่ดูแย่กว่าร้องไห้ออกมา แล้วพยักหน้าตอบ “ถ้างั้น ฉันก็อยากขออะไรจากตระกูลเป่หมิงเหมือนกัน ช่วยรับปากฉันที ว่าจะดูแลเฉิงเฉิงให้ดี เด็กไม่ต้องการสิ่งของมากมายหรอก เขาเพียงแค่ต้องการความรักและความเอาใจใส่จากพ่อของเขา เขาแค่ต้องการความอบอุ่นจริง ๆ......”
เจียงฮุ่ยซินมองเฉิงเฉิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก สุดท้ายเขาได้รับปากเธอ “ฉันรับปาก และฉันจะพยายามเกลี้ยกล่อมให้โม่ดูแลเอาใจใส่เฉิงเฉิง”
“แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว” กู้ฮอนค่อย ๆ ปล่อยเฉิงเฉิงออกจากอ้อมกอดของเธอ แล้วเอามือเช็ดน้ำตาให้ลูกอย่างนุ้มนวล “เฉิงเฉิงไม่ร้องแล้วนะ เฉิงเฉิงต้องจำไว้ ไม่ว่าแม่จะอยู่ไหน แม่จะคิดถึงเฉิงเฉิงตลอดนะ......”
“ฮือ ๆ ...... คุณแม่ครับ อย่าไปเลยนะครับ”
จากเด็กที่ไม่ค่อยแสดงออกถึงอารมณ์ที่แท้จริงของเขาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ระบายออกมาในอ้อมแขนของเธอ......
บางทีนี่แหละ คือความจริงบนโลกนี้
คุณอาจคิดว่าความสุขมันอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ความจริงแล้ว แค่ลมพัดเบา ๆ มันอาจจะทำให้ความสุขนั้นหายไปอย่างไม่มีวันหวนคืน
สองเดือนผ่านไป
ณ หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่มีบรรยากาศธรรมชาติอันสดชื่นแห่งหนึ่งในออสเตรเลีย ได้ยินเด็กส่งเสียงออกมาจากลานหน้าบ้านในกระท่อมหลังหนึ่ง
“ฮู้ ฮ้า…ฮู้ ฮ้า...”
หลังจากกู้ฮอนตากผ้าเสร็จ เธอหันหลังแล้วมองไปหาหยางหยางที่กำลังซ้อมมวยกับกระสอบทรายอย่างเอาจริงเอาจัง เธอส่ายหัวแล้วยิ้มพูด “หยุดชกมันได้แล้วหยางหยาง รีบเอากับข้าวไปให้คุณปู่อ้วนข้างบ้านเร็วเข้า”
“เดี๋ยวก่อนสิครับ ผมยังซ้อมไม่เสร็จเลย คุณปู่อ้วนพูดถูกจริง ๆ ลูกผู้ชายต้องมีกำปั้นที่แข็งแรงถึงจะปกป้องผู้หญิงที่เราต้องการปกป้องได้ หยางหยางจะปกป้องคุณแม่ จะไม่ให้บ้านของเป่หมิงมารังแกคุณแม่อีก” เขาพูดไปชกไปอย่างตั้งใจ “ฮู้ ฮ้า... ฮู้ ฮ้า...”
“เกิดอะไรขึ้นเหรอเนี่ย......” เมื่อเธอมองดูลูกชายที่ตั้งใจฝึกฝนอย่างจริงจัง มันทำให้เธอรู้สึกซึ้งใจไม่น้อย “ระวังด้วยนะลูก”
“คุณแม่ไว้ใจได้เลยครับ หยางหยางจะเป็นยอดฝีมือให้ได้ ฮู้ ฮ้า... ฮู้ ฮ้า...”
“.…..”
กู้ฮอนรู้ว่าไม่สามารถหยุดความตั้งใจของลูกได้ เธอได้แต่ปล่อยให้ลูกฝึกฝนต่อไป......
ตั้งแต่เธอถูกเจียงฮุ่ยซินบังคับให้ออกจากซิดนีย์ เธอและหยางหยางก็พากันมาอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้เป็นเวลาสองเดือนกว่าแล้ว
หยางหยางเป็นคนกลัวความเบื่อ ดังนั้นคุณปู่อ้วนข้างบ้านจึงกลายเป็นเพื่อนสนิทเขาไปแล้ว คุณปู่อ้วนเป็นชาวใต้หวันที่ย้ายมาบำนาญในออสเตรเลีย ยามว่างชอบฝึกซ้อมมวย แกเป็นคนชอบศิลปะการต่อสู้ ดังนั้นจึงทำให้หยางหยางมีความสนใจเหมือนคุณปู่อ้วนคนนี้ไปด้วย เขาจึงเริ่มฝึกซ้อมอย่างจริงจัง
กู้ฮอนนั่งอยู่บนม้านั่งในลานหน้าบ้าน ดูลูกชายอย่างเงียบ ๆ นิ้วมือของเธอสัมผัสหน้าท้องเบา ๆ เธอตั้งท้องได้สามเดือนแล้ว ซึ่งการสัมผัสถึงลูกในท้องนั้นยังไม่ชัดเจนเท่าไหร่ อาจเป็นเพราะว่าเธอเป็นคนร่างผอมบาง แต่ความจริงนั้นเธอสามารถรู้สึกถึงการสั่นสะเทือนจังหวะการเต้นหัวใจของเด็กในท้องได้......
ทันใดนั้นก็มีเสียงแตรรถดังขึ้นจากหน้าบ้าน......
เสียง ติ๊ด ๆ ๆ ......
รถคันนั้นจอดที่หน้าประตูบ้าน
ในหมู่บ้านชนบทห่างไกลแห่งนี้ ปกติแล้วน้อยคนจะมาถึงที่นี่ แต่แล้ว เมื่อเห็นชายร่างสูงลงจากรถ กู้ฮอนถึงกับต้องอึ้งจนอ้าปากค้างไว้อย่างไม่รู้ตัว......
ที่แปลกใจกว่านั้น หยางหยางก้าวไปเร็วกว่าเธอจะมองเห็นอีก ได้ยินเสียงตะโกนออกมาดัง ๆ “ว้าว ลุงปู้ฝันมาแล้ว”
หยินปู้ฝันถือของถุงใหญ่เต็มมือ สวมใส่รองเท้าคอมแบท กำลังเดินเข้ามาหาสองแม่ลูกด้วยความหล่อเหลาและรอยยิ้มที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงตั้งแต่อดีต......
“โหย มันเยี่ยมมาเลย หยางหยาง เรียกชื่อคุณลุงอีกทีสิ”
นั่นใครเนี่ย กู้ฮอนกลอกตาแล้วพูดด้วยความประชดประชันกันเล็กน้อย “หยินปู้ฝันคุณคือขันทีหรืออะไรเนี่ย ถึงต้องให้เรียกชื่อซ้ำ ๆ ต้องถึงขนาดนั้นเลยเหรอ”
หยินปู้ฝันเอามือแตะหน้าอก แกล้งทำเป็นตกใจ แล้วเดินเซไปมา ทำท่าทางที่เหมือนจะบาดเจ็บ “โหย ฮอน ผมมาไกลเป็นพัน ๆ ไมล์ มาถึงที่ที่ห่างไกลความเจริญแบบนี้ เพื่ออยากเจอคุณกับลูกสักหน่อย คุณยังหาว่าผมเป็นขันทีอีก......หมดกันความเป็นลูกผู้ชายของผม......”
“หยินปู้ฝัน เสียดายจริง ๆ เลยนะที่คุณไม่ได้ไปเป็นนักแสดง” แม้กู้ฮอนจะตั้งใจทำหน้าเครียด แต่ก็ถูกคารมของเขาทำให้ยิ้มจนได้ “พูดจริงนะ ฉันรู้สึกขอบคุณมากที่ดูแลเราจนถึงทุกวันนี้......”
“พอเลย ๆ” หยินปู้ฝันส่ายหัว “ฮอน หยุดพูดคำพูดนี้ได้แล้ว”
กู้ฮอนยักไหล่ตอบ “ก็ได้ แล้วทำไมจู่ ๆ วันนี้คุณถึงมาล่ะ”
หยินปู้ฝันมองตากู้ฮอนแล้วยิ้มอย่างลึกลับ “เรื่องนี้เดี๋ยวค่อยคุยกัน”
จากนั้นเขาก็หันหน้าไปหาหยางหยาง “ฮัลโหล หยางหยางสุดหล่อของลุง ได้ข่าวว่าช่วงนี้ซ้อมมวยเหรอ ซ้อมถึงไหนแล้ว ไหน ๆ โชว์หน่อยสิ๊......”
ไม่นึกเลยว่า หยินปู้ฝันพูดยังไม่ทันขาดคำก็ถูกหยางหยางชกไปที่จุดสำคัญของเขา จนทำให้ล้มทั้งยืน......
หยินปู้ฝันกรีดร้องเสียงดังก้องจนเกือบจะได้ยินทั่วฟ้าของออสเตรเลีย
กู้ฮอนก็อดใจทนดูไม่ได้
“กู้หยางหยางไอ่ตัวแสบ รู้ไหมนี่คือจุดอ่อนของผู้ชายเฉียวนะ” หยินปู้ฝันตะโกนพูด
หยางหยางดึงกำปั้นกลับแล้วยืนมองความเจ็บปวดของหยินปู้ฝันด้วยความเฉยเมย แล้ว จู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ “โอ้โห ผมเข้าใจแล้วครับสิ่งที่คุณปู่อ้วนสอน ถ้าจะฆ่างูต้องตีที่หัว ถ้าจะล้มชายเกร่งต้องต่อยที่ ‘เป้า’……ฮ้า ๆ ๆ คุณแม่ครับ ผมสำเร็จแล้ว ผมทำได้แล้วครับ ผมคือยอดฝีมือของจริงครับ”
หยินปู้ฝันได้แต่นั่งมองความภาคภูมิใจของหยางหยาง แมร่งเอ้ย ยอดฝีมืออะไรของมันวะ เล่นกูเกือบตาย......
......
หยินปู้ฝันเกือบสูญพันธุ์หลังจากที่ถูกศิลปะการต่อสู้ของหยางหยางโจมตีเข้าเป้า