ตอนที่ 288 โลกใบนี้ช่างกลมเหลือเกิน

ตอนที่ 288 โลกใบนี้ช่างกลมเหลือเกิน

ฉิงฮัวทำได้แค่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย......

ผ่านไปชั่วครู่ เสียงฮึดฮัดของคุณชายรองเป่หมิงก็ลอยออกมาจากภายในห้อง

“สมควรตาย! ฉิงฮัว ไปซื้อกล่องยาสามัญประจำบ้านมา......บิดาเจ็บจะตายแล้ว......”

“ครับ เจ้านาย”

“ยังมีอีก! หลังจากนี้อย่าให้ฉันเห็นช้อนใส่รองเท้าอีก!!!”

“......”⊙０⊙

นับตั้งแต่เป่หมิงโม่ย้ายมาอาศัยอยู่ฝั่งตรงข้ามกู้ฮอนแล้ว ฉิงฮัวราวกับเทพเฝ้าประตูยืนเฝ้าที่ประตูเป่หมิงโม่อยู่ทั้งวัน ตาใหญ่จ้องตาเล็ก ( หมายถึงจ้องมองหน้ากันไปมาอย่างจนปัญญา) ไม่ พูดให้ถูกก็คือ ยืนเฝ้าอยู่ตรงกลางระหว่างประตูบ้านกู้ฮอนและประตูบ้านของเป่หมิงโม่ ตาใหญ่จ้องตาเล็ก

กู้ฮอนรู้สึกว่าฝันร้ายเพิ่งจะเริ่มขึ้น......

เช้าตรู่ ตอนที่ออกจากบ้านไปซื้ออาหารเช้า ฉิงฮัวจะวิ่งเข้ามาด้วยความกระตือรือร้น พร้อมยกน้ำเต้าหู้กับปาท๋องโก๋ร้อนๆมาด้วย

“คุณกู้ ผมไปซื้ออาหารเช้าแทนเจ้านาย เลยซื้อเกินมาอีกชุด เชิญคุณทานครับ......”

ตอนนี้ กู้ฮอนจะถลึงตามองประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิทของเป่หมิงโม่ชั่วครู่ “ฉันไม่กินปาท๋องโก๋ โดยเฉพาะ เหล่า โหยว เถียว (หมายถึง เป็นคำแสลงในภาษาจีน หมายถึง คนที่ไหลลื่นเหมือนปลาไหล/ตีเนียน )”

ฉิงฮัวดึงมือกลับอย่างกระอักกระอ่วน คนโง่ยังฟังเข้าใจว่าคุณกู้กำลังด่าเจ้านายว่าเป็นเหล่าโหยวเถียว อย่างอ้อมๆ......

หลังจากนั้นเป็นต้นมา กู้ฮอนทำได้แค่ซื้อก๋วยเตี๋ยวสำเร็จรูปกลับมาต้มกินที่บ้าน สามารถออกจากบ้านได้น้อยลงไปหนึ่งครั้งก็นับเป็นหนึ่งครั้ง

ตอนกลางวัน เธออยู่ในบ้านทำอาหารกินเอง ฉิงฮัวมาเคาะประตูอีกครั้ง

“คุณกู้ เจ้านายไม่กลับมาทานข้าว ดังนั้นผมอาหารที่ผมสั่งเดลิเวอรี่มานั้นอาจจะไม่มีใครทาน จะสามารถขอให้คุณกู้ช่วยทานได้ไหมครับ”

จากนั้น กู้ฮอนก็ได้เห็นสิ่งที่ฉิงฮัวเรียกว่าอาหารเดลิเวอรี่ นั่นคืออาหารอันโอชะ ( หมายถึง อาหารชั้นเลิศที่เป็นอาหารป่าและอาหารทะเล เป็นอาหารจีนโบราณ) ที่พ่อครัวเป็นผู้ลงมือทำ!

“ช่วยกินนะหรือ” เธอมองบน แม้ว่าอาหารเหล่านี้จะดึงดูดคนมากจริงๆ แต่ว่าผู้ที่มียศถาบรรดาศักดิ์และความร่ำรวยไม่ควรทำตัวเหลวไหลเช่นไร พบเจออาหารเลิศรสก็ไม่ยอมสยบให้เช่นนั้น! “ฉิงฮัว กระเพาะอาหารของปุถุชนคนธรรมดาแบบฉัน กินอาหารทะเลราคาแพง ( ในที่นี้หมายถึงอาหารทะเลคือ เป๋าฮื้อ ปลิงทะเล หูฉลาม และกระเพาะปลา) เหล่านี้อาจจะทำให้ระบบย่อยทำงานได้ไม่ดี! ต้องขอบคุณครอบครัวของคุณทั้งหมดจริงๆ”

ฉิงฮัวทำได้เพียงแค่ยกอาหารเดลิเวอรี่นั้นเก็บกลับไปอย่างเศร้าหมอง

กลางคืน เมื่ออาบน้ำเสร็จ ก็แอบอยู่ในห้องคุยโทรศัพท์กับเจ้าหนูน้อยเป็นเวลานาน ได้รู้ว่าเจ้าหนูน้อยเห็นรูปเทพเจ้าสุขาเวอร์ชันใหม่ล่าสุดแล้ว ก็ถ่ายอุจจาระได้อย่างรวดเร็ว! ดังนั้นเจ้าหนูน้อยก็เริ่มเรียกรูปภาพนั้นว่าเจ้าอุนจิเหม็นตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

กู้ฮอนได้ยินแล้วก็จิตใจเบิกบานอย่างมีความสุข

เป่หมิงโม่สามารถเป็นเทพเจ้าแห่งสุขาของเจ้าหนูน้อยได้ ก็ถือว่าเขาสะสมแต้มบุญมาหลายชาติ คนทั่วไปนั้นเจ้าหนูน้อยนั้นล้วนไม่สนใจหรอก!

อาลัยอาวรณ์ที่จะเอ่ยพูดบ๊ายบายกับเจ้าหนูน้อย เธอปรับแสงไฟเตรียมตัวที่จะเข้าสู่โหมดการสร้างบทประพันธ์ แต่ตอนนี้ ประตูก็มีเสียงถูกเคาะดังขึ้นอีก

เธอไม่เปิดประตู ฝั่งตรงข้ามก็ไม่เลิกรา

ไม่ผิดไปจากที่คิดไว้ เห็นฉิงฮัวยืนอยู่ด้านนอกประตู เค้นรอยยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าการร้องไห้ออกมา

“มีเรื่องอะไรล่ะ” เธอโกรธแล้วจริงๆ!

“เอ่อ......คุณกู้ ไม่มีอะไรครับ แค่อยากจะถามว่าคุณต้องการจะทานอาหารมื้อดึกอะไรพวกนี้ไหมครับ” ฉิงฮัวจะร้องไห้แล้ว ชายหนุ่มผู้มีความจริงจังและซื่อสัตย์ นอกจากของกิน ก็ไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรมายืนยันได้ว่าคุณกู้อยู่บ้านและยังอยู่ปลอดภัยไม่ประสบปัญหาใดๆหรือไม่

กู้ฮอนชายตามองกล่องข้าวที่อยู่ในมือของฉิงฮัว “ไม่ ต้อง การ!”

ปัง! ครั้งนี้เธอปิดประตูอย่างไม่มีความเกรงใจใดๆ!

จากนั้น ฉิงฮัวก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา โทรติดต่อเบอร์โทรศัพท์อันคุ้นเคย “สวัสดีครับ เจ้านาย......ใช่ครับ คุณกู้อยู่ในบ้านมาโดยตลอด ทุกอย่างปกติดีครับ นอกจากตอนเช้าตรู่ เวลาอื่นๆก็ไม่ได้ออกไปอีกเลยครับ......อา? วันนี้คุณจะไม่ไปดื่มเหล้าแล้วหรือครับ ครับครับครับ......” เยี่ยมไปเลย ถ้าหากว่าสองปีนี้เจ้านายมีความเคยชินที่ไม่ดีในการดื่มเหล้า ก็ควรจะย้ายมาอยู่บ้านตรงข้ามคุณกู้ตั้งนานแล้ว

ตอนนี้ เสียงแกรกดังขึ้น!

กู้ฮอนเปิดประตูอีกครั้งอย่างกะทันหัน จ้องไปที่ฉิงฮัว ฉิงฮัวที่ถือโทรศัพท์ตัวแข็งทื่อ

เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเอ่ยพูดออกมาอีกหนึ่งประโยค “ยังมีอีก ฉิงฮัว รบกวนครั้งหน้าอย่ายิ้มให้กับฉัน!” เธอชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นก็เอ่ยเพิ่ม “รอยยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าการร้องไห้นั้นน่ากลัวเกินไปแล้ว!”

ปัง!

ประตูถูกปิดลงอีกครั้งอย่างแน่นหนา

ฉิงฮัวจะร้องไห้ก็ไม่ใช่ หัวเราะก็ไม่ใช่ ใบหน้าของสุภาพบุรุษชายชาตรีในตอนนั้นสับสนอย่างน่าตลกมาก.......

รีบยกโทรศัพท์ขึ้นมา “อา? ไม่ไม่ไม่......เจ้านายอย่าเข้าใจผิดไป ผมจะไปกล้ายิ้มให้คุณกู้ได้อย่างไรกัน......ไม่ใช่นะครับ ฉิงฮัวสาบาน อันนั้นไม่ใช่รอยยิ้ม......เจ้านาย ถ้าอย่างนั้นคุณจะกลับมาเมื่อไรครับ.......”

ท้ายที่สุดแล้วในค่ำคืนนี้ เป่หมิงโม่ได้กลับมาอาศัยที่บ้านหรือไม่นั้น กู้ฮอนไม่รู้ และไม่อยากจะรู้ด้วย

เพียงแต่ว่าฤดูหนาวปีนี้ที่เมือง A มักจะหิมะตกหนักมากเป็นประจำ

ใกล้จะปลายปีแล้ว

ถ้าหากไม่ใช่ว่าถูกฉิงฮัวเทพเฝ้าประตูบีบบังคับจนจะเป็นบ้าในเร็วๆนี้ กู้ฮอนก็คงไม่รับปากลั่วเฉียวออกมาเดินชอปปิงซื้อของ

และถ้าหากว่าบนโลกใบนี้มียาแก้รักษาโรคเสียใจภายหลัง เธอจะไม่พูดอะไรแล้วกรอกเข้าปากกลืนยาแก้รักษาโรคเสียใจภายหลังนั่นลงไปทั้งขวด! เพราะว่าออกมาชอปปิงกับลั่วเฉียวนั้นเป็นฝันร้ายที่น่ากลัวยิ่งกว่าการอาศัยอยู่ในบ้าน!

อาคารซินดู คือสวรรค์แห่งการชอปปิงที่มีชื่อเสียงในเมือง A

ลั่วเฉียวลากกู้ฮอนเข้าออกร้านขายของแบรนด์เนมหรูหราร้านใหญ่ โดยพื้นฐานแล้วเป็นลั่วเฉียวที่ชอปปิงอย่างบ้าคลั่ง แต่กู้ฮอนมากที่สุดก็แค่ซื้อสินค้าลดราคา รวมไปถึงสิ่งของเครื่องใช้สำหรับเด็กๆ ก็ถือโอกาสซื้อไปสองสามชิ้น

“ฮอน เธอคิดว่าฉันใส่ชุดนี้แล้วสวยหรือไม่สวย ช่วงนี้ถ่ายละครใส่ชุดจีนโบราณใส่จนฉันเบื่อแล้ว ยังคงเป็นเสื้อผ้าในปัจจุบันมากกว่าที่เหมาะกับฉัน......”

เพราะว่าสถานภาพของลั่วเฉียวคือดารา ในทุกที่ที่เธอไป พนักงานในร้านจะให้บริการอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

สำหรับกู้ฮอนนั้น เธอเพียงแค่เคยเผยใบหน้าในงานแจกลายเซ็นขายหนังสือในเทศกาลคริสต์มาส ไม่เหมือนกับดารา จึงเป็นเรื่องปกติมากที่คนส่วนใหญ่จะไม่รู้จักเธอ

ลั่วเฉียวเหมือนกับผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เมื่อพบเจอเสื้อผ้าสวยๆ นัยน์ตาก็จะทอประกายอย่างมีความสุข จากนั้นก็วิ่งไปอยู่ด้านหน้าเสื้อผ้าชุดนั้นพร้อมกับส่งเสียงกรีดร้อง

“ว้าว! เสื้อผ้าชุดนี้จะสวยเกินไปแล้ว! ฮอน เธอมาลองหน่อยไหม ฉันว่าจะต้องเหมาะสมกับเธออย่างแน่นอน!”

กู้ฮอนกวาดตามองเสื้อผ้าที่อยู่บนร่างของหุ่นโชว์เสื้อผ้า แน่นอนว่าเมื่อได้สวมใส่แล้วจะต้องดูคล้ายกันกับเทพธิดาแห่งดวงจันทร์อย่างไรอย่างนั้น ไข่มุกสีขาวงาช้างสว่างช่วยขับเน้นให้กระโปรงชุดนี้ดูบริสุทธิ์นุ่มนวลมากยิ่งขึ้น ขนเฟอร์สีขาวที่ประดับอยู่บริเวณแขนเสื้อให้ความรู้สึกว่าสามารถมอบความอบอุ่นให้กับร่างกายได้ สรุปได้ว่าเสื้อผ้าทั้งชุดนี้ดูงดงามและสูงส่งอีกด้วย

เทพธิดาแห่งดวงจันทร์......ภายในสมองของกู้ฮอนปรากฏตัวอักษรไม่กี่ตัวนี้ จึงทำให้คิดถึงแสงจันทร์สีขาว ไปโดยปริยาย

นิ้วมือสั่นเล็กน้อยขณะที่ยื่นออกไปแตะเบาๆที่ชุดเดรสอันงดงาม หลังจากสัมผัสไปถึงป้ายราคาแล้ว

เธอก็ต้องสูดลมหายใจลึก!