ตอนที่ 340 หมาป่ากับลูกแกะ2

ตอนที่340 หมาป่ากับลูกแกะ2

ขณะที่กู้ฮอนกำลังกระวนกระวายที่จะสลัดตัวเองให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชของชายคนนี้อยู่นั้น

ทันใดนั้นเอง

ผุบ!

เสียงแผ่นไม้ฟาดที่ต่ำหนักดังขึ้น!

เป่หมิงโม่รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่นหลังของตัวเอง!

“โอ๊ย......” เขาร้องโอดโอยเสียงต่ำ......

เขาผละตัวออกทันที

และปากที่ประกบริมฝีปากของกู้ฮอนอย่างดูดดื่มก็คลายออกโดยปริยาย......

จากนั้น

ปัง

เสียงแผ่นไม้กระทบพื้นดังลั่นขึ้นมา

เป่หมิงโม่หันกลับมาโดยอัตโนมัติ และเฉิงเฉิงก็ได้มายืนอยู่หลังเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เป่หมิงโม่จ้องเขม็งไปยังแผ่นไม้ที่ตกอยู่บนพื้น ด้วยสายตาที่ดุดัน

“เป่หมิงซีเฉิง! แกกล้าตีพ่อของตัวเองเชียวหรือ?”

ที่สำคัญคือ ยังกล้าเอาป้ายวิญญาณที่สาปแช่งเขามาฟาดเขา!

“อุ้ย เฉิงเฉิง......”

กู้ฮอนพึมพำขึ้นมาอย่างตกใจ ก่อนจะรีบผลักอกเป่หมิงโม่ออกอย่างเต็มแรง!

เป่หมิงโม่เซถอยไปเล็กน้อย!

เธอรีบโอบกอดเฉิงเฉิงเข้าสู่อ้อมอกอย่างแนบแน่นในทันที......

“อ้าก แม่ครับ......” เสียงหยางหยางดังขึ้นมาติดๆ

ฉิงฮัวอุ้มหยางหยางที่ดีดดิ้นเป็นหนอน ขึ้นมาจากบันไดทีละขั้น

“หยางหยาง......” พอกู้ฮอนขึ้นมา น้ำตาก็ไหลพรากลงมาอาบแก้มทันที

“แม่ครับ......” หยางหยางในอ้อมกอดของฉิงฮัวดิ้นแรงกว่าเดิมด้วยความดีใจ “ปล่อยผมนะ ปล่อยผม......”

ฉิงฮัวมองไปยังเจ้านายที่ยืนหน้านิ่ง ก่อนจะรีบปล่อยมือออกทันที......

หยางหยางรีบกระโดดลงบนขั้นบันได ก่อนจะโผเข้าไปในอ้อมกอดของแม่

“ว้าว แม่ครับ......”

หยางหยางเบียดเฉิงเฉิงออกไปอีกข้างเลยทีเดียว

ลูกๆ ทั้งสองเศร้าโศกเสียใจอยู่ในอ้อมอกแม่

“แม่ครับ แม่ครับ พวกเราจะไม่แยกจากกันอีกแล้วดีไหมครับ......” หยางหยางพูดอย่างออดอ้อน

“ผมคิดถึงแม่ครับ......” เฉิงเฉิงพูดออกมาเบาๆ ก่อนหดตัวเข้าไปให้อ้อมอกแม่

กู้ฮอนน้ำตาไหลอาบหน้า “ไม่แยกจากกันอีกแล้ว......แม่ไม่อยากแยกจากลูกๆไปอีกแล้ว......”

เธอเม้มปากแน่น จะมีใครเข้าใจความเจ็บปวดจากการที่ต้องแยกจากลูกไปครั้งแล้วครั้งเล่า แบบที่เธอต้องประสบพอเจอมา ว่ามันทุกข์ทรมานใจมากเพียงใด?

เธอแหงนมองเป่หมิงโม่ด้วยความคับแค้นใจ!

เป่หมิงโม่ขมวดคิ้วแน่น เขาให้เวลาสามแม่ลูกได้อยู่ด้วยกันเพียงครู่เดียว ก็พูดขึ้นอย่างเย็นชา

“กอดกันพอแล้ว ร้องไห้กันพอแล้ว ก็กลับห้องใครห้องมันได้แล้ว”